Wstać czy siedzieć. Lewicowo o migracji

„Tego, czego nie chcemy – powiedział Jean Jaurès w 1894 r., obserwując ówczesną formę migracji – to tego, żeby międzynarodowy kapitał szukał siły roboczej na rynkach, na których ona jest najbardziej poniżona, upodlona, zdeprecjonowana, po to, żeby ją potem wyrzucić poza kontrolą i wszelkiej regulacji na rynku francuskim, tak żeby płace były wszędzie na świecie na poziomie krajów, gdzie są najniższe. W tym sensie, i tylko pod tym kątem, chcemy chronić francuską siłę roboczą przed zagraniczną siłą roboczą, ale powtarzam wciąż, nie z powodu szowinistycznego ekskluzywizmu, ale po to żeby Międzynarodówka dobrobytu zastąpiła wszędzie międzynarodówkę nędzy”.

 

Te słowa francuskiego socjalisty, który miał zostać zamordowany w 1914 r. przez rzecznika wojny imperialistycznej, z powodu swojej antywojennej, jednoznacznie internacjonalistycznej postawy przypominają nam, że obecne podziały lewicy w Europie na temat migracji istnieją już od ponad 100 lat. Odżyły ostatnio np. w postaci powstania w RFN ruchu Wstać/Aufstehen pod kierownictwem liderki Die Linke Sahry Wagenknecht. We Francji już od lat 70. mamy do czynienia z podobną kwestią zarówno wśród marksistów, jak i samych imigrantów.
Nie możemy więc ignorować faktu, że przeciwko imigracji (lecz niekoniecznie imigrantom!) występują zarówno faszyści z czarnym podniebieniem, jak i bojownicy antyimperializmu. Wśród rzeczników otwartych granic można znaleźć tak kapitalistów czynnie zaangażowanych w polityce imperialistycznej i wyzysku klasowego, jak i działaczy na rzecz pokoju i solidarności między narodami. Zacznijmy więc od wyliczenia głównych argumentów używanych przez rzeczników otwartych granic :
– Dobroć wobec cierpiącej ludzkości,
– Postrzeganie państw narodowych jako głównego narzędzia wojny, a więc dążenie do ich eliminacji, począwszy od granic,
– Przekonanie, że wielokulturowość wzbogaca twórczość artystyczną i urozmaica życie codzienne,
– Przekonanie ludzi należących do takiej, czy innej mniejszości (narodowej, religijnej, regionalnej, seksualnej i in.), że im więcej mniejszości, tym większa możliwość znalezienia w razie potrzeby potencjalnych sojuszników,
– Postrzeganie przez niektórych radykałów mniejszości i imigrantów jako grup, gdzie łatwiej będzie można znaleźć potencjalnych sojuszników w walce rewolucyjnej na miejscu nieco zmęczonego i biernego już lokalnego proletariatu,
– Potrzeba młodej siły roboczej, importowanej, aby państwo było w stanie płacić emerytury dla starzejącego się społeczeństwa,
– Potrzeba właścicieli środków produkcji i wymiany, aby wzrosła konkurencja o miejsce pracy, dzięki której lokalna siła robocza będzie mniej wymagająca,
– Dążenie firm ponadnarodowych do tego, by siła robocza mogła krążyć w tym samym rytmie od kraju do kraju co kapitały i towary w zależności od fluktuacji sytuacji gospodarki i ich potrzeb,
– Dążenie imperialistów do osłabienia jedności społecznej i kulturowej konkurencyjnego państwa,
– Prowadzenie przez niektórych przywódców politycznych i kapitalistów polityki «dziel i rządź»: osłabienie potencjalnej solidarności klasowej pracujących na bazie różnic językowych, etnicznych czy religijnych.
Nietrudno zauważyć, że pewne argumenty są natury moralnej, inne racjonalnej, pewne odpowiadają interesom silniejszych grup społecznych, a inne interesom słabszych. Nie da się również nie dostrzec, że wszystkie razem wzięte są ze sobą sprzeczne.
Początkowo może się to wydawać groźne dla zwolenników postępu społecznego i internacjonalizmu, jednak równocześnie pokazuje to, że obóz przeciwników migracji także jest podzielony. Siły konsekwentnie lewicowe umiały jednak za każdym razem te sprzeczności przezwyciężyć. Działo się tak jednak dopiero w momentach postępu ekonomicznego i społecznego. Okresy kryzysu i masowego bezrobocia były zawsze konfliktogenne, gdyż liczba ludzi chętnych migrować radykalnie zmniejsza się zawsze w okresach dobrej koniunktury, akurat w momencie kiedy wzrasta z kolei ilość ludzi chętnych na czasowe wyjazdy na cele turystyczne, handlowe, towarzyskie lub oświatowe.
To pokazuje, że trzeba zacząć oddzielać kwestię swobodnego ruchu między krajami od kwestii prawa do osiedlenia się w obcym państwie. A także, że trzeba zacząć rozważać ten problem nie pod kątem moralnym, do czego jest skłonna tzw. „lewica moralna” ale pod kątem ekonomicznym i społecznym, a więc i racjonalnym co należy do obowiązków tzw. „lewicy społecznej”, czyli klasowej.
Lewica społeczna, klasowa, antyimperialistyczna nie może oddzielić kwestii obrony prawa upośledzonych jednostek niezależnie od swego pochodzenia, w tym oczywiście migrantów, od kwestii wojen, a więc podżegaczy wojennych i handlarzy broni, od kwestii prawa wszystkich narodów do rozwoju. Dochodzą więc sprawy plądrowania, pętli zadłużenia i lichwy stosowanej wobec biednych krajów przez państwa imperialistyczne w wyniku polityki agresji oraz stosowania spekulacyjnych cen (kwestia nieuporządkowanej przez kapitalistyczne państwa anarchii cen i tzw. Terms of Trade).
Nie ulega wątpliwości, że niezależnie od tego, że koniunktura w kapitalizmie globalnym jest raz lepsza w jednym kraju a raz gorsza, nie ma na dłuższą metę kraju, gdzie gros mas ludowych może mieć pewność co do swych perspektyw życiowych. Nikt poza waszyngtońskim FED nie panuje nad samowolą drukarzy dolara, którzy dyktują ostatecznie ceny światowe, warunki handlowe, stopy procentowe i co za tym idzie główne kierunki rozwojowe, a więc także i stagnacyjne. Ostatnio mamy na żywo przykład Wenezueli, która jest pogrążona w kryzysie dzięki „kapryśnej” polityce państwa drukującego dolary.
Wystarczy spojrzeć, jakie kraje lub regiony się rozwijały i jakie podupadały przez ostatnie pięć dekad, żeby stracić nadzieję, że kiedykolwiek w ramach kapitalizmu którykolwiek kraj może mieć pewność, że wyjdzie definitywnie z biedy tylko dzięki własnym wysiłkom. Hossy i bessy w coraz większym stopniu są zależne od „kaprysów” kilku zaledwie światowych największych graczy giełdowych. Wiadomo bowiem, że najbardziej rentowną produkcję w krótkoterminowej gospodarce, na której opiera się kapitalizm, to produkcja zbrojeń i narkotyków, legalnych czy nielegalnych (tytoń, heroina, crack, lekarstwa, alkohol, ecstasy, captagon, itp.) i te zyski zalewają raje podatkowe chronione przez wojska NATO.
W tej nieprzewidywalnej dla mas sytuacji, tylko radykalna zmiana ustrojowa na skalę globalną położy kres niepewności i ustabilizuje życie każdego kraju. Nawet jeśli obowiązkiem postępowego działacza i postępowego stronnictwa jest stanąć po stronie upośledzonej lub wyzyskiwanej jednostki bądź grupy, główna oś działalności zawsze musi polegać na uświadomieniu bezpośredniego związku między ich konkretnym problemem a ogólnymi regułami panującego ustroju, oraz podporządkowanie całej działalności kwestii wojny i pokoju oraz imperializmu i walk narodowowyzwoleńczych. Zaczynając od pokazania, kto jest głównym producentem i eksporterem broni, a więc i wojen i co za tym idzie, nierówności, i niepewności, a więc także niechcianej emigracji ze swojej ziemi.
„Tubylcom” z kolei należy pokazać, kto i co kryje się za nieszczęściem emigracji. Dopiero łączenie reakcji na te dwa nieszczęścia – wymuszonej migracji i ostrej konkurencji na rynku pracy – pozwoli tworzyć siłę, która umożliwi stworzenie nowego układu sił społecznych, korzystnego dla wszystkich pracowników najemnych niezależnie od pochodzenia. Skoro działacze postępowi uważają, że prawdziwe ludowo-demokratyczne państwo ma obowiązek ustalić reguły co do ruchu kapitałów i towarów, logiczną konsekwencją jest, ażeby ono mogło także planować ruch siły ludzkiej produkującej towary i kapitały.
Wolny z Wolnym, Równy z Równym !

Pomarańczowa fala

– To akcja solidarności z załogą Aquariusa, ostatniego statku cywilnego, który ratował migrantów wypływających z Libii, przeszła ulicami 60 francuskich miast oraz Brukseli, Berlina, Walencji, Madrytu i Palermo. Poparcie dla operacji ratunkowych na Morzu Śródziemnym i potępienie braku działania ze strony rządów europejskich wyraziły dziesiątki tysięcy osób.

 

Ludzie ubrani w kolor Aquariusa najliczniej zebrali się w Marsylii, gdzie mieści się organizacja humanitarna SOS Méditerranée zarządzająca statkiem. Aquarius, który od lutego 2016 r. uratował prawie 30 tys. osób, został – pod naciskiem rządów europejskich – pozbawiony kolejno bander Gibraltaru i Panamy, musi teraz pozostawać w marsylskim porcie. W piątek siedzibę organizacji zaatakowali działacze Bloku Tożsamościowego, którzy pod egidą skrajnie prawicowego ugrupowania Defend Europe wyrzucili na ulicę pracowników i wywiesili przez okna swoje transparenty. Policja aresztowała 22 osoby.

Francis Vallat, przewodniczący SOS Méditerranée, mówił w Paryżu: „Podczas gdy napływ imigrantów od dawna nie był tak mały, liczba zaginionych zastraszająco rośnie. W zeszłym roku tonął jeden migrant na 42, w tym roku już jeden na 18. Statki państwowe nie wystarczają, a nie ma już jednostek organizacji pozarządowych. Pozwalamy tonąć ludziom, pozwalamy tonąć naszej duszy i naszym wartościom.”

Petycja poparcia dla operacji ratowania rozbitków zebrała we Francji 200 tys. podpisów, jednak rząd do tej pory nie zgadza się na przydzielenie statkowi francuskiej bandery. Podobnie inne państwa europejskie, mimo licznych apeli, nie wysuwają propozycji rejestracji statku. „Aquarius wypełnia obowiązek humanitarny, nie powoduje migracji” – mówił rzecznik Lekarzy bez Granic, organizacji, która brała udział w akcjach ratunkowych Aquariusa.

Niech się topią

Ostatni cywilny statek, który ratował migrantów u wybrzeży Libii – Aquarius – czeka unieruchomiony na wodach międzynarodowych u wybrzeży Malty z obawy, że tamtejsze władze zatrzymają go w porcie. Na pokładzie jest 58 libijskich emigrantów, w dwóch trzecich kobiety i dzieci, którzy od wielu dni czekają na inny statek, który mógłby ich przewieźć do La Valetty. Wygląda na to, że państwom europejskim udało się zlikwidować ratownictwo morskie w tym regionie Morza Śródziemnego.

 

Kolejna odyseja Aquariusa świadczy o silnych europejskich naciskach politycznych, by pozbawić ten ostatni statek możliwości ratowania migrantów wypływających z Libii. Aquarius nazywa się teraz Aquarius 2, bo Gibraltar pod presją odebrał mu swoją banderę. Lekarze bez Granic i SOS Méditerranée – dwie francuskie organizacje humanitarne, do których on należy – zarejestrowały wtedy Aquariusa z domalowaną „2” w Panamie, jednak i ten kraj zdecydował odebrać mu swoją banderę po europejskich naciskach. Dlatego załoga nie może przybić do portu w La Valetcie.

Wcześniej właściciele statku apelowali do Francji o możliwość płynięcia z migrantami do Marsylii, lecz prezydent Macron odmówił.

Władze francuskie zorganizowały „podział” na papierze 58 migrantów z Aquariusa 2 między cztery kraje i nakazały mu płynąć na Maltę, która chce statek aresztować z braku bandery.
Organizacje humanitarne od kilku dni apelują do państw europejskich o rejestrację Aquariusa, lecz na razie bez skutku.

Aquarius jest ostatnim cywilnym statkiem ratowniczym na odcinku libijskim, gdyż stopniowo wszystkie dotychczasowe jednostki zostały zmuszone do opuszczenia tego regionu lub zatrzymane w europejskich portach, głównie na Malcie, jak Sea-Watch 3 i Lifeline. Malta – w porozumieniu z innymi krajami – nie zezwala też na start małego samolotu Moonbird, który wypatrywał na morzu łodzi migrantów. Jesienią zeszłego roku większość statków humanitarnych musiała przerwać swe misje z powodu ataków zbrojnych libijskiej straży przybrzeżnej wyszkolonej przez Izraelczyków na zlecenie Unii Europejskiej.

W zachodniej Libii trwa konflikt zbrojny między czterema ugrupowaniami. Po likwidacji państwa libijskiego przez NATO, chaos objął cały kraj. Dziś liczba wypraw do Europy znacznie spadła, ale z powodu braku statków ratunkowych wzrasta liczba utonięć. W ubiegłym roku ginęła 1 osoba na 42, który wypłynęły, dzisiaj 1 na 18. Rachunek jest zresztą niepełny, bo libijska straż przybrzeżna utonięć po prostu nie liczy.

Partia szachów na morzu

Polskie i zachodnie media głównego nurtu w kwestii sytuacji wokół Syrii uparcie milczą. Rosyjskie manewry na Morzu Śródziemnym lekceważą jako „rutynowe i pod monitoringiem sił NATO”, to jednak szczegółowa analiza materiałów dostępnych na portalach i stronach o tematyce militarnej, niedwuznacznie wskazuje, że sytuacja może być zasadniczo odmienna.

 

Amerykanie też koncentrują swoje siły

1 września na Morze Śródziemne do bazy morskiej w Gibraltarze wszedł amerykański okręt podwodny o napędzie jądrowym USS „Newport News” klasy „Los Angeles”. Ten nowoczesny okręt wielozadaniowy dysponuje między innymi 26 rakietami manewrującymi UGM-109/RGM-109 „Tomahawk”. Dołączy on do operującego już na tym akwenie atomowego okrętu uderzeniowego, budowanego pierwotnie jako nosiciel pocisków balistycznych USS „Ohio”, przenoszącego aż 154 pociski manewrujące typu UGM-109 „Tomahawk”. Z Morza Czarnego przepłynął na Morze Śródziemne niszczyciel rakietowy USS ”Ross” m DDG-71 klasy „Arleigh Burke Flight I” z 28 rakietami „Tomahawk” i dołączył do okrętów tej klasy USS „Jason Dunham” DDG-109 i USS „Winston S. Churchill” DDG-81. Do Zatoki Perskiej wszedł zaś USS „The Sulivans” DDG-68. według rosyjskiego wywiadu w swoich uniwersalnych wyrzutniach PU Mk41 ma aż 56 RGM-109E „Tomahawków”. Razem okręty amerykańskie dysponują możliwością wystrzelenia na Syrię 140 „Tomahawków”, z czego 84 z basenu Morza Śródziemnego oraz 180 z operujących na tym morzu okrętów podwodnych. Pretekstem do uderzenia amerykańskich sił na Syrię miło by być spreparowanie ataku chemicznego w prowincji Idlib na ludność cywilną i przypisanie go armii rządowej prezydenta Baszszara al-Assada.

3 września ambasador Rosji przy OPCW (Organisation for the Prohibition of Chemical Weapona – Organizacja ds Zakazu Broni Chemicznej – agenda ONZ) spotkał się z delegacjami państw członkowskich, aby omówić niepokojącą sytuację w Syrii w prowincji Idlib kontrolowanej przez ugrupowania terrorystyczne. Ambasador Aleksander Szulgin poinformował ich o znanych Rosjanom przygotowaniach do kolejnego użycia broni chemicznej w Syrii i próbę przypisania go siłom rządowym.

 

Ujawniona rosyjska mapa zdradza wszystko

30 sierpnia dowódca rosyjskiej floty admirał Władimir Korolew podał szczegóły największych w historii manewrów rosyjskiej marynarki wojennej na Morzu Śródziemnym. Manewrami dowodzi bezpośrednio rosyjski Sztab Marynarki Wojennej. Admirał ujawnił też mapę z zamkniętymi na czas ćwiczeń w dniach 1-8 września, obszarami na których operują rosyjskie okręty. Dla specjalistów wszystko stało się wówczas jasne.

Zespół blisko 30 rosyjskich okrętów został podzielony na poszczególne grupy, którym przydzielono różnorodne zadania. Najnowocześniejsze rosyjskie fregaty „Admirał Essen”, „Admirał Makarow” i „Admirał Grigorowicz” wyposażone w systemy przeciwlotnicze „Sztil-1” o zasiegu do 50 km i krążownik rakietowy „Admirał Ustinow” z systemem rakiet przeciwlotniczych dalekiego zasięgu S-300 „Fort M” tworzą „przeciwlotniczy parasol” wzdłuż 170 km wybrzeża Libanu. To tędy wiodą tory lotu potencjalnego nalotu rakiet „Tomahawk” na Syrię. Analogiczny „parasol” utworzony jest wzdłuż wybrzeża Syrii przez lądowe systemy S-300W4 i S-400 „Triumf” z baz Tartus i Chmejmim.

Lecące na Syrię rakiety manewrujące „Tomahawk” będą „widoczne jak na dłoni” już na dalekich podejściach systemom przeciwlotniczym „Sztil” i „Fort-M”. Łącznie rakiet 9M317E na trzech „admiralskich” fregatach jest 108, a na krążowniku „Admirał Ustinow” 64 rakiety 5W55RM, co daje Rosjanom możliwość sumarycznej salwy 172 rakiet. Pozwala to w zupełności na powstrzymanie zmasowanego ataku rakietami manewrującymi na Syrię z okrętów amerykańskich pływających w basenie Morza Śródziemnego.

Podstawową przewagę, jaką uzyskały rosyjskie okrętowe środki obrony przeciwlotniczej, nad nisko lecącymi rakietami manewrującymi nad wschodnim basenem Morza Śródziemnego jest czynnik geograficzny. Niewielka relatywnie długość wybrzeża (170 km) oraz równa powierzchnia morza eliminuje problem tzw. „Horyzontu radiolokacyjnego”, który ograniczał zasięg rosyjskich stacji radarowych w Syrii do 35 km, gdyż „Tomahawki” lecą 30-50 metrów nad powierzchnią wody. Nie powstaną też „szczeliny”, przez które pociski manewrujące „przesiąkną” przez „parasol przeciwlotniczy” omijając i wymanewrowując poszczególne okrętowe strefy OPL.

Dlaczego to tak ważne dla rakiet „Sztil-1” i S-300 FM? Odpowiedź jest prosta. Rosyjskie pociski ziemia-powietrze są wyposażone w pół-aktywne głowice naprowadzania radarowego, które potrzebują ciągłego podświetlenia celów wyznaczonych do rażenia i nie są w stanie przechwycić celów, które znajdują się poza strefą kontrolowaną przez umieszczone na okrętach radary MP-90 „Oriech” (dla kompleksu „Sztil – 1 i ZR41 „Fala”(dla kompleksu „Fort-M”). Oczywistym jest, że w takich okolicznościach, przy takim rozstawieniu rosyjskich okrętów mamy jednolitą „ścianę” rosyjskiej OPL i dowództwo US Navy zostało de facto pozbawione możliwości prowadzenia nalotów rakietami manewrującymi na Syrię z Morza Śródziemnego. Oczywiście, pozostaje Amerykanom Zatoka Perska czy obszar Morza Czerwonego.

Co do operujących na Morzu Śródziemnym okrętów podwodnych US Navy, to z mapy ćwiczeń jasno wynika, że okręty rosyjskie w tym wyspecjalizowane w zadaniach ZOP rozmieszczone są na południu Grecji, przy północnym Egipcie i Libii. Na ich pokładach oprócz uzbrojenia i urządzeń pokładowych do walki z okrętami podwodnymi są też śmigłowce do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych (ZOP). Morze Śródziemne, aż po Cieśninę Gibraltarską penetrują patrolujące wyspecjalizowane samoloty ZOP dalekiego zasięgu Tu-142 i bliżej– Ił-38. W powietrzu stale latają wspierające je latające tankowce Ił-78 oraz ciężkie wielozadaniowe myśliwce Su-30SM uzbrojone w rakiety przeciwokrętowe Ch-31 i rakiety powietrze-powietrze R-77-1. Czyli tłumacząc na polski, grupa samolotów zdolnych zestrzeliwać rakiety manewrujące jak i zwalczać okręty je wystrzeliwujące. Pod wodą niewątpliwie amerykańskich okrętów podwodnych szukają też dwie niskoszumne rosyjskie „Warszawianki”, czyli bardzo groźne okręty podwodne z napędem klasycznym. Można powiedzieć, że eskadra rosyjska na Morzu Śródziemnym ubezwłasnowolniła siły 6 Floty USA.

 

Co mogą jednak Amerykanie?

W bazie w Katarze wylądowały bombowce strategiczne B1B „Lancer” mogące przenosić 24 trudnowykrywalne rakiety manewrujące AGM-158 JASSM-ER o zasięgu 370 km. Pociski te maja możliwości imitacji fałszywych celów MALD-J, „ogłupiających” systemy syryjskiej i rosyjskiej obrony przeciwlotniczej. Rosjanie mają prawdopodobnie już na miejscu w Syrii swoje „antidotum” na ten sprzęt, czyli stacje rozpoznania radiotechnicznego „Waleria”. Stacja wykrywa pasywnie pociski i emituje stosowne zakłócenia. Jak to jest skuteczne – sprawdzą w potencjalnym boju.
W zanadrzu ma US Army jeszcze jeden środek napadu na wojska syryjskie. Na obszary Syrii kontrolowane przez Kurdów z YPG (SDF) i siły amerykańskie mogą wprowadzić własne samobieżne wyrzutnie rakiet operacyjno-taktycznych ATACMS o zasięgu 165 km, a nawet 483 km, w zależności od typu. To możliwe, gdyż w ostatnich dniach Amerykanie rozwinęli eskadrę kontroli przestrzeni powietrznej i radar dalekiego zasięgu AN/TPS-75 w rejonie Kobani (Ajn-el Arab) opodal cementowni Lafarge. Stąd tylko krok do wprowadzenia z Iraku czy Kataru baterii przeciwlotniczych systemu „Patriot” PAC-2/3. Tak oto w kilka dni mają Amerykanie „parasol przeciwlotniczy” kryjący wyrzutnie M142 i M270 służące do wystrzeliwania rakiet MGM-164B ATACMS Block IIA.
Cisza w mediach to rodzaj wojny informacyjnej Nie wiemy do końca, co robią armie supermocarstw. Z dostępnych przecieków widzimy jednak, że „partia szachów” na bliskowschodniej i śródziemnomorskiej planszy globalnej rozgrywki Waszyngton –Moskwa, staje się coraz bardziej zacięta. Z fazy rozstawionych pionów i figur na szachownicy, przy coraz mniejszych możliwościach kolejnych posunięć, bardzo łatwo przejść już do fazy „zbijania”, czego oby nam rządzący w Białym Domu i na Kremlu oszczędzili.

Odpychanie uchodźców

Minister spraw wewnętrznych nacjonalistycznego rządu Włoch proponuje, by Unia Europejska powstrzymywała uchodźców tworząc centra przetrzymywania ich na terenie Afryki.

 

Matteo Salvini, świeżo upieczony szef resortu spraw wewnętrznych w skrajnie prawicowym rządzie Włoch, złożył wizytę w Libii. Spotkał się z m.in. Ahmedem Maitigiem, wicepremierem rządu w Trypolisie, uznanym przez społeczność międzynarodową za legalną władzę tego kraju. Rząd Ashoura kontroluje obecnie tylko część terytorium Libii. Salvini rozmawiał z nim fali imigrantów, którzy z Afryki przedostają się do Włoch, a w podróż przez Morze Śródziemne najczęściej wyruszają właśnie z wybrzeży Libii. Polityk, znany z antyimigranckiej retoryki i polityki, wyraził wdzięczność dla libijskiej straży granicznej, która przechwytuje łodzie z migrantami. Ocenił jej aktywność jako „doskonałą robotę”.
W poniedziałek, po powrocie do kraju, włoski minister oświadczył, że w krajach takich jak Libia, Niger, Czad i Sudan powinny powstać centra przetrzymywania migrantów z Afryki, by powstrzymywać ich ruch w stronę Europy. Jego zdaniem europejskie rządy również powinny mieć udział w takiej formie represjonowania ludzi szukających lepszego życia na Starym Kontynencie. Salvini uznał, że UE powinna finansować obozy, które on proponuje zakładać w krajach Afryki.

Odniósł się do tego libijski wicepremier Maitig oświadczając: „całkowicie sprzeciwiamy się jakimkolwiek obozom dla migrantów w Libii”. Jednocześnie zaznaczył, że jego rząd, nadal będzie powstrzymywał ruch Afrykanów w kierunku Włoch. Praktyka ta jest ostro krytykowana przez organizacje działające na rzecz uchodźców i broniących praw człowieka. Ich zdaniem działania libijskiej straży przybrzeżnej są często bezprawne, a imigranci na terenie Libii mierzą się z ciężkimi warunkami życia, przemocą i nadużyciami ich podstawowych praw człowieka.

Przywódcy państw UE przygotowują się do unijnego szczytu w sprawie imigracji, który ma się rozpocząć w czwartek, 28 czerwca. Polityka Włoch będzie z pewnością jednym z najważniejszych jego tematów. Od 2014 r. Włochy przyjęły 650 tys. imigrantów, którzy przybyli na łodziach z Afryki. Nastroje antyimigranckie były głównym czynnikiem, który w ostatnich wyborach wyniósł do władzy nacjonalistyczny rząd Giuseppe Contego. Skrajnie prawicowy gabinet rozpoczął swoją antyuchodźczą politykę od zamknięcia portów dla statków organizacji pozarządowych ratujących migrantów na Morzu Śródziemnym. Na morzu utknęły m.in. statki Lifeline i Aleksander Maersk – pierwszy z 230 imigrantami na pokładzie, drugi z 113. Aleksander Maersk ma otrzymać pozwolenie na wejście do wskazanego przez włoskie władze potru w najbliższy piątek.

Polityka „odpychania migrantów” od granic Europy owocuje natomiast tragediami. Nie tak dawno świat zbulwersował film dokumentujący handel niewolnikami w Libii, obnażający rzeczywistość kryjącą się po afrykańskiej stronie Morza Śródziemnego, na której Europa chciałaby zatrzymać falę przybyszów.

W ubiegłym tygodniu natomiast media obiegły doniesienia o masowych deportacjach migrantów z Algierii. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy około 13 tys. osób zostało przez algierską straż graniczną odwiezionych na granicę z Nigrem, a następnie pod groźbą użycia broni zmuszonych do marszu przez pustynię bez wody i jedzenia. Wśród deportowanych w ten sposób były ciężarne kobiety i dzieci.

Włochy umywają ręce

Strażnicy wystosowali apel do statków ratujących migrantów, aby nie wzywać ich w przypadku sytuacji kryzysowej u wybrzeży Libii, a kierować się do tamtejszych władz. U wybrzeży Włoch aktualnie krążą dwa statki z 300 uratowanymi ludźmi na pokładzie. Jednak Włochy prezentują stanowisko tak twarde, jak w przypadku pamiętnego „Aquariusa”.

 

Włoska straż wzięła sobie do serca stwierdzenie Matteo Salviniego, że „Włochy umywają ręce” i „nie stać ich na utrzymywanie setek tysięcy migrantów”. Do jednostek organizacji pozarządowych pływających po Morzu Śródziemnym rozesłano „techniczno-operacyjny” okólnik, w którym włoska straż napisała: „w przypadku operacji niesienia pomocy na wodach Libii kompetentne są władze tego kraju i to z nimi należy kontaktować się w pierwszej kolejności”. Tym samym włoska straż morska ogłosiła, że nie będzie w celach interwencyjnych wpływać na wody libijskie, jak miało to miejsce do tej pory.

Od piątku tymczasem na odcinku pomiędzy Maltą i Libią stoi holenderski statek Lifeline, który uratował 200 uchodźców – głównie kobiety w ciąży i dzieci. Ani Włochy, ani Malta nie chcą mu wydać zgody na zawinięcie do portu (Salvini stwierdził, że to Malta pownna w końcu otworzyć swoje porty). Migranci potrzebują absolutnie wszystkiego: leków, kocy, jedzenia.

Tyle samo – 2 ciężkie dni – czeka już duński „Alexander Maersk” przed portem w Pozzallo na Sycylii – ma na pokładzie 110 osób.
W sobotę po południu również u wybrzeży Hiszpanii kutry patrolowe Guardia Civil uratowały koło 600 migrantów (głównie kobiety z dziećmi), które usiłowały przedostać się z Afryki Subsaharyjskiej na tratwach. Tu nie było problemu z udzieleniem pomocy. Od czasu, kiedy Włochy odesłaly „Aquariusa” z kwitkiem, Hiszpania udzieliła pomocy około 1000 osób.