Reprezentacja Polski: Koniec rankingowego oszustwa

Po klęsce na mundialu w Rosji pojawiły się głosy, że to koniec tłustych lat w polskim futbolu i teraz czeka nas okres posuchy. To możliwe, bo drużyna Adama Nawałki tak naprawdę nawet w szczytowym okresie nie była zespołem na poziomie czołowej „10” rankingu FIFA. Na mundialu w Rosji to rankingowe oszustwo zostało po prostu obnażone.

 

Po klęsce z Kolumbią z kadrowiczów Nawałki zeszło całkowicie powietrze, niech wybaczą to wyświechtane porównanie – jak z pękniętego balonika. Niestety, przy okazji wypłynęło na zewnątrz trochę skrywanych brudów, bo trzymani od lat w głębokim ukłonie przez propagandowy aparat PZPN dziennikarze głównych mediów musieli zmienić ton i dostosować swoje opinie do oczekiwań swoich odbiorców oraz przełożonych. Stąd ta lawina agresywnej krytyki, której nie byli w stanie powstrzymać ani skuteczny zazwyczaj w takich akcjach prezes PZPN Zbigniew Boniek, ani trener Nawałka, ani nawet Robert Lewandowski.

 

Może i pili, ale co z tego?

Ociekający dotąd lukrem wizerunek reprezentacji jako ekipy złożonej wyłącznie z oddanych swojej pracy stuprocentowych profesjonalistów też legł w gruzach po publikacjach prasowych wywlekających na światło dzienne opowieści o balangach na zgrupowaniach kadry. Kamil Glik nazwał te rewelacje „ohydnym kłamstwem”, ale Boniek mimowolnie jej potwierdził, próbując w swoim stylu zbagatelizować sprawę. „Piłkarze dostali wolne, wypili po trzy piwa, trochę pośpiewali, no i co takiego się złego stało?” – stwierdził. Gdyby nie 1:2 z Senegalem i 0:3 z Kolumbią pewnie przyznano by mu rację i nikogo by te rewelacje nie obeszły, teraz jednak nawet rozsądne argumenty tylko podsycają ogień, zamiast go gasić. Zwycięzców nikt nie sądzi, pokonani nie mają racji. Na zgrupowaniach kadry alkohol był zawsze, o czym prezes Boniek jako były zawodnik i trener doskonale wie. Wiedzę o imprezowych wyskokach kadrowiczów mają też dziennikarze, którym opowiadają o nich na ucho agenci piłkarzy, zaprzyjaźnieni trenerzy albo czasem nawet sami uczestnicy balang.
To są oczywiście opowieści zawsze opatrzone klauzulą „nie do publikacji”, ale gdy takiemu dopuszczonemu do tajemnicy żurnaliście wejdzie się na odcisk, albo gdy jego szef tego zażąda, wtedy chcąc nie chcąc „puszczają farbę”. Z taką sytuacja mamy do czynienia właśnie teraz i niewykluczone, że po meczu z Japonią zapotrzebowanie na wywlekanie ukrywanych dotąd skrzętnie przez PZPN brudów znacznie wzrośnie. I to będzie dopiero prawdziwy koniec wielkiego oszustwa, którego efektem był fałszywy jak sie teraz okazało wizerunek reprezentacji Polski tworzonej przez ambitnych zawodników stale doskonalących swój piłkarski warsztat.

 

Na plecach Lewandowskiego

Chociaż od strony sportowej kadra Nawałki nie osiągnęła żadnego znaczącego sukcesu, bo trudno za taki uznać awans do ćwierćfinału Euro 2016, to dzięki sprytnemu wykorzystaniu niedoskonałości w naliczaniu punktów rankingowych reprezentacja za jego selekcjonerskiej kadencji poszybowała w rankingu FIFA z siódmej dziesiątki do pierwszej. Nie ulega dyskusji, że największe zasługi w tym niesamowitym awansie miał Robert Lewandowski, którego talent eksplodował akurat w tym czasie i którego gole zapewniły naszej drużynie najpierw awans do Euro 2016, a potem do finałów mistrzostw świata w Rosji.

Nie sposób jednak nie zauważyć, że przez ostatnie cztery lata z żelaznego składu kadrowiczów tak naprawdę tylko on piłkarsko szedł w górę, czerpiąc przy tym finansowe korzyści, o jakich inni nasi reprezentacyjni piłkarze mogli tylko pomarzyć i jakich chyba zaczęli mu szczerze zazdrościć. Na ten problem także uwagę opinii publicznej zwrócił Boniek, który w rozmowie z byłym już kadrowiczem, a obecnie próbującym sił w roli dziennikarza TVP Sebastianem Milą powiedział: „Kadra zmieniła się przez ostatnie cztery lata. To są fajni chłopacy, ale wcześniej inny był poziom adrenaliny i myślenia o samym sobie. Sukcesy zmieniły reprezentację. Kiedyś wszystkim podobało się, że mogą grać przy Robercie Lewandowskim, bo to była wartość dodana. Dzisiaj, muszę to powiedzieć ze smutkiem, niektórym to przeszkadza. Musimy to sobie jednak sami wyjaśnić w grupie”.

 

Uderz w stół, a nożyce…

Nazwisk sternik polskiego futbolu nie podał, ale jakoś tak wyszło, że dzień później, na konferencji prasowej przed meczem z Japonią, do jego zarzutów odniósł się nie kto inny, jak Jakub Błaszczykowski, którego relacje z Lewandowskim są od dawna nie najlepsze i z tego względu mógł stać się „pierwszym podejrzanym”. Błaszczykowski powiedział: „Wiem, że jak nie ma wyników, to wtedy się zaczynają różne problemy, zaczynają się ukazywać nieprawdziwe informacje. A my dzisiaj nie mamy za dużo argumentów, żeby na to odpowiadać. Jestem w kadrze długo i mogę powiedzieć, że w ostatnim czasie atmosfera w niej się nie zmieniła. Jedyne co się ostatnio zmieniło, to wyniki, bo kibice liczyli na nasze zwycięstwa. Nie osiągnęliśmy celów, przyjmujemy krytykę. Nie jest nam z tym łatwo, bo to także nasze marzenia zostały zaprzepaszczone. Każdy z nas zdaje sobie sprawę, że nie podołaliśmy zadaniu, ale każdy z nas też wie, ile poświęcił dla tych marzeń. Takie jest jednak życie. Mecz z Japonią jest bardzo ważny psychologicznie. Musimy w nim pokazać że jesteśmy drużyną, która się nie poddaje. W ostatnich czterech latach dostarczyliśmy kibicom wielu pozytywnych doznań. I ten mecz ma pokazać, że jesteśmy grupą facetów, którzy się nie poddają” – zapewniał Błaszczykowski, który mecz z Japonią zaczął jednak na ławce rezerwowych. Podobnie jak krytykujący wcześniej taktyczne pomysły Nawałki Maciej Rybus czy słabo spisujący się Wojciech Szczęsny, Arkadiusz Glik i Łukasz Piszczek.

W bramce stanął Łukasz Fabiański, w obronie zagrali Bartosz Bereszyński, Kamil Glik, Jan Bednarek i Artur Jędrzejczyk, w pomocy Grzegorz Krychowiak, Jacek Góralski, Kamil Grosicki, Piotr Zieliński i Rafał Kurzawa, a w ataku Robert Lewandowski. W takim ustawieniu nasza reprezentacja zagrała po raz pierwszy. Na żenujących w podejściu do meczu z Polakami Japończyków, którzy w rankingu FIFA są na 55. miejscu, nawet taki eksperymentalny skład okazał się wystarczający. Na 13. w zestawieniu Kolumbię i 33. Senegal biało-czerwoni okazali się za słabi, co oznacza, że ich realna siła plasuje ich dzisiaj w gronie zespołów na poziomie 35-40. miejsca w rankingu. Pod wodzą Nawałki wyżej już raczej nie podskoczą.

 

 

Reprezentacja Polski: Faza transferu pozytywnego

W niedzielę przed godziną 20:00 nikt w Polsce nie wątpił, że w spotkaniu z Kolumbią nasza reprezentacja, stłamszona po nieoczekiwanej porażce z Senegalem, odrodzi się jak Feniks z popiołów i wkroczy na zwycięską ścieżkę.

 

Na oficjalnej konferencji prasowej w przeddzień meczu „o wszystko” z Kolumbią trener naszej reprezentacji Adam Nawałka poszedł na całość i przekroczył granice, których dawno już nie przekraczał. „W Kazaniu chcemy pokazać rozmach i kreatywność, choć szanujemy siłę Kolumbii. To wartościowy zespół, który gra ze sobą od sześciu lat. Zwracamy na to uwagę, ale najważniejsze jest to, co my będziemy robić” – stwierdził selekcjoner.

Powiedział też jednak coś takiego: „W Moskwie w spotkaniu z Senegalem zawiodły przede wszystkim wysoki pressing i gra obronną niską. Nie byliśmy zadowoleni także z fazy transferu pozytywnego. Ale nie zapomnieliśmy jak gra się w piłkę. W zespole nastąpił przypływ energii. Każdy sportowiec po niepowodzeniach ma w sobie sportową złość, a my mamy jej wystarczająco dużo, żeby jutro rozegrać dobre spotkanie” – zapewniał Nawałka. I nikt się z tych jego zapewnień nie śmiał, bo nie tylko wśród dziennikarzy, ale także wśród kibiców po porażce z Senegalem nie umarła jeszcze wiara w Roberta Lewandowskiego i jego towarzyszy.

Oczekiwanie na mecz Kolumbią był jednak mordęgą. Z jednej strony nasze zmysły były bombardowane reklamowymi sloganami emitowanymi lawinowo we wszystkich możliwych mediach, wypowiadanymi przez Nawałkę, Lewandowskiego, Glika, Błaszczykowskiego, Grosickiego, a z drugiej strony coraz bardziej realnymi ocenami potencjału kolumbijskiej jedenastki.
I dopiero w niedzielne popołudnie zaczęło do nas z wolna docierać, że obawiamy się o wynik konfrontacji z drużyną Kolumbii, której największą gwiazdą jest mający znacznie gorszą pozycję w Bayernie Monachium od Lewandowskiego James Rodriguez, a najlepszym napastnikiem kolega Kamila Glika z AS Monaco Radamel Falcao.

Przed mundialem snuliśmy marzenia o awansie do strefy medalowej, nie zważając na fakt, że po ewentualnym wyjściu z grupy polski zespół musi trafić w 1/8 finału na któryś z dwóch najlepszych zespołów z grupy G. W sobotę i niedzielę mieliśmy okazję obu potencjalnych rywali biało-czerwonych zobaczyć w akcji. Najpierw Belgowie urządzili sobie strzelaninę w spotkaniu z Tunezyjczykami wygrywając z nimi 5:2, a dzień później ich wyczyn przebili Anglicy gromiąc debiutująca w mistrzostwach świata reprezentację Panamy 6:1.

Czekaliśmy więc na wieczorny mecz naszych „Orłów” z Kolumbijczykami nie tylko z wiarą, że oni to starcie wygrają, lecz że jeszcze zrobią to w stylu dającym nadzieję na nawiązanie choćby tylko wyrównanej walki z Belgami lub Anglikami. Oczywiście w niedzielę przed 20:00 nikt w Polsce nie zakładał, że nasi mogą nie awansować do 1/8 finału.

Dlatego z taką złością przyjęto na Wisłą żenujący występ biało-czerwonych, którzy w stylu niegodnym czołowej drużyny w rankingu FIFA przegrali w Kazaniu z Kolumbijczykami 0:3. Zaraz po meczu trenera Adam Nawałka próbował bagatelizować porażkę, ale już następnego dnia poinformował, że po ostatnim grupowym spotkaniu z Japonią odda się do dyspozycji zarządu PZPN. Tak oto zakończyła się nie najgorsza w sumie era jego rządów w reprezentacji Polski.

24 czerwca 2018, 20:00 – Kazań (Kazań Ariena)
Polska – Kolumbia 0:3
Gole: Yerry Mina (40), Radamel Falcao (70), Juan Cuadrado (75).
Polska: 1. Wojciech Szczęsny – 20. Łukasz Piszczek, 5. Jan Bednarek, 2. Michał Pazdan (80, 15. Kamil Glik) – 18. Bartosz Bereszyński (72, 14. Łukasz Teodorczyk), 6. Jacek Góralski, 10. Grzegorz Krychowiak, 19. Piotr Zieliński, 23. Dawid Kownacki (57, 11. Kamil Grosicki), 13. Maciej Rybus – 9. Robert Lewandowski.
Kolumbia: 1. David Ospina – 4. Santiago Arias, 13. Yerry Mina, 23. Dávinson Sánchez, 17. Johan Mojica – 11. Juan Cuadrado, 5. Wílmar Barrios, 8. Abel Aguilar (32, 15. Mateus Uribe), 20. Juan Quintero (73, 16. Jefferson Lerma), 10. James Rodríguez – 9. Falcao García (78, 7. Carlos Bacca).
Żółte kartki: Bednarek, Góralski.
Sędziował: César Arturo Ramos Palazuelos (Meksyk).
Widzów: 42 873.

 9 czerwca 2018, 17:00 – Moskwa (Otkrytije Ariena)
Polska – Senegal 1:2
Gole: Grzegorz Krychowiak (86) – Thiago Cionek (37 samobójcza), M’Baye Niang (60).
Polska: 1. Wojciech Szczęsny – 20. Łukasz Piszczek (83, 18. Bartosz Bereszyński), 4. Thiago Cionek, 2. Michał Pazdan, 13. Maciej Rybus – 16. Jakub Błaszczykowski (46, 5. Jan Bednarek), 10. Grzegorz Krychowiak, 19. Piotr Zieliński, 7. Arkadiusz Milik (73, 23. Dawid Kownacki), 11. Kamil Grosicki – 9. Robert Lewandowski.
Senegal: 16. Khadim N’Diaye – 22. Moussa Wagué, 6. Salif Sané, 3. Kalidou Koulibaly, 12. Youssouf Sabaly – 18. Ismaila Sarr, 5. Idrissa Gueye, 13. Alfred N’Diaye (87, 8. Cheikhou Kouyaté), 10. Sadio Mané – 9. Mame Biram Diouf (62, 11. Cheikh N’Doye), 19. M’Baye Niang (76, 14. Moussa Konaté).
Żółte kartki: Krychowiak – Sané, Gueye.
Sędziował: Nawaf Abdulla Ghayyath Shukralla (Bahrajn).
Widzów: 44 190.