Polska neohusaria oczywiście nie zawiodła. Bohatersko atakuje nastolatków i małe dziewczynki. Krzyczą, że coś tam „Pamiętamy”, choć niczego oczywiście nie pamiętają. Chodzi wyłącznie o racjonalizację agresji. Dowiedzieli się z social mediów, że „już można”. Należy...
Czego Polacy powinni się uczyć od Chińczyków? Takie pytanie często słyszę. Zwykle zadają je wyznawcy i entuzjaści polskiej suwerenności, o narodowo-patriotycznych poglądach. I oni jako pierwsi powinni czerpać z chińskich nauk. Chińczycy kochają suwerenność swego...
W Polsce mamy aktualnie wiele palących i nierozwiązanych problemów społecznych – jak rynek mieszkaniowy z niedoborami i windującymi w kosmos cenami, rozkładający się system ochrony zdrowia, pozostawiający wiele do życzenia rynek pracy i nieprzestrzeganie praw...
Hoży doktorzy kontra chorzy pacjenci, chore Ministerstwo Zdrowia, chore podatki i chory NFZ – taki nasz serial mało komiczny, a bardziej tragifarsa. Lekarze, jak się okazuje, mogą być apolityczni lub raczej lekarzy z PiS wcale nie tak łatwo odróżnić od lekarzy z KO, a...
Czarny realizm Znów piszę o dramatycznej wizji nieuchronnego samobójstwa ekologicznego i ewolucyjnego naszej cywilizacji. Trzeba zdecydowanie pisać o tym i uświadamiać ludzi, bowiem sytuacja globalna ulega gwałtownemu pogorszeniu z każdym dniem. Taka jest konsekwencja...
W planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia zieje dziura na ok. 23 mld zł. Szpitale publiczne są zadłużone na ok. 34 mld zł. Minister Zdrowia, szukając oszczędności, ścięła limity NFZ na szereg procedur, zwiększając w istotny sposób kolejki do lekarzy...
Rząd próbuje uregulować wynagrodzenia w publicznej ochronie zdrowia, wprowadzając maksymalne stawki dla lekarzy, co miałoby zrewidować „płacowy Dzikim Zachód”. Jednak to zamrożenie płac może spowodować, że medycy przeniosą się do sektora prywatnego, co zaowocuje dłuższymi kolejkami w szpitalach. Pomocna jawność i kontrola umów to za mało; bez zwiększenia liczby specjalistów, tylko ograniczenia kosztów nie uratują NFZ. Głębsze problemy systemowe pozostają, a rząd musi wyrównać ścieżki dla publicznych pracowników, aby przewalczyć nie tylko wynagrodzenia, lecz również brak personelu.
Gdy władza wzywa, radykalne hasła stają się pojęciami względnymi. Unia i euro stają się narzędziami w grze o głosy. AfD i polska prawica w zderzeniu z rzeczywistością zmieniają ton — od rewolucji do adaptacji, skoro władza wymaga pragmatyzmu zamiast skrajności. To polityczna pokora w najczystszej postaci.
Emigracja Polaków przeszła przez różne etapy, ale dzisiaj powroty z zachodniej Europy wcale nie są tak powszechne. Polacy, tacy jak młodzi profesjonaliści czy emeryci, są sceptyczni wobec warunków w Polsce. Wciąż emigrują, uciekając przed brakiem perspektyw, a niektórzy myślą o Hiszpanii czy Włoszech zamiast powrotu do kraju. Politycy snują plany repatriacji, lecz „hurra patrioci” nie dostrzegają, że ci, którzy chcą wrócić, mogą być obciążeni niskimi emeryturami, a efektywna opieka zdrowotna i zatrudnienie dla Ukraińców staje się kluczowe.
Konfederacja chce rozbić monopol NFZ i wprowadzić konkurencję między ubezpieczycielami. Problem w tym, że w Polsce nie przybędzie od tego lekarzy, pielęgniarek, sal operacyjnych, tomografów ani łóżek szpitalnych. Jeśli kilka funduszy zacznie konkurować o dostęp do tej samej, ograniczonej liczby świadczeń, ceny mogą pójść w górę zamiast w dół. USA pokazują, jak drogi potrafi być system, w którym rynek odgrywa dużą rolę. Konfederacja nie proponuje tego samego modelu, ale kierunek zmian rodzi bardzo podobne pytanie: kto zapłaci, gdy leczenie stanie się droższe?
Ponad 80 zgłoszonych gwałtów dziennie. Studentki w Delhi mówią: dość — i wychodzą na ulice, bo nie chcą już żyć według zasad dyktowanych przez strach: nie wracaj późno, nie idź sama, uważaj, jak jesteś ubrana. Po kolejnych brutalnych napaściach pytają wprost: dlaczego to kobiety mają ograniczać swoje życie, skoro to sprawcy powinni bać się konsekwencji? Indie znów stają przed niewygodnym pytaniem o bezpieczeństwo, bezkarność i realną wartość praw kobiet.
Jemen ponownie staje się areną pełnoskalowej wojny. Wspierany przez Arabię Saudyjską rząd rozpoczął ofensywę przeciw Huti, a walki obejmują strategiczne tereny nad Morzem Czerwonym i okolice Taiz. Stawką są nie tylko wpływy Iranu i Rijadu, lecz także bezpieczeństwo światowego handlu. Najwyższą cenę znów płacą jednak cywile: rośnie liczba przesiedlonych, pogłębia się głód, a system ochrony zdrowia pozostaje skrajnie przeciążony.