Blisko 10 milionów złotych na fakturach firm związanych wcześniej z Przemysławem Wiplerem, dawni klienci, których interesy pojawiały się w Sejmie, pieniądze od giełdy kryptowalut, a wreszcie przeszukanie fundacji polityka przez służby. Kolejne dziennikarskie śledztwa odsłaniają niepokojący obraz powiązań biznesu z parlamentarną działalnością jednego z czołowych polityków Konfederacji. Wipler zapewnia, że działa zgodnie z prawem. Jednak coraz trudniej uniknąć pytania: czy mandat poselski służy reprezentowaniu obywateli, czy może stać się narzędziem realizowania interesów przedsiębiorstw, z którymi polityka łączyły wcześniej milionowe kontrakty?
Blisko 10 milionów złotych. Coraz więcej pytań o działalność posła Konfederacji
16 listopada 2026 roku dziennikarze Wirtualnej Polski Szymon Jadczak i Łukasz Frątczak opublikowali kolejne ustalenia dotyczące Przemysława Wiplera i jego byłego wspólnika Michała Krzymowskiego.
Według zgromadzonych przez nich dokumentów cztery firmy założone przez obu mężczyzn wystawiły do stycznia 2025 roku 1518 faktur o łącznej wartości 41,7 mln zł netto. Około 6,7 mln zł stanowiły rozliczenia między samymi firmami.
Największe kontrowersje dotyczą jednak kontrahentów, których sprawy później pojawiały się w działalności parlamentarnej Wiplera i posłów związanych z kierowanym przez niego Zespołem ds. Wolnego Rynku.
W październiku WP ujawniła faktury na 6,7 mln zł związane z klientami, których interesy były przedmiotem posiedzeń zespołu. Listopadowa publikacja przyniosła kolejne 3,3 mln zł faktur dotyczących innych klientów, których tematykę podejmowano w Sejmie.
Łącznie to około 10 milionów złotych wartości faktur wystawionych przez sieć firm związanych wcześniej z politykiem podmiotom, których sprawami zajmowali się później parlamentarzyści.
Nie oznacza to, że Wipler osobiście otrzymał taką kwotę ani że pieniądze stanowiły zapłatę za działania poselskie. Ustalenia wskazują jednak na rozległą sieć wcześniejszych relacji biznesowych, które przecinały się z późniejszą aktywnością parlamentarną.
Sytuacja jest tym bardziej interesująca, że Wipler nie jest przypadkowym parlamentarzystą. Przed powrotem do Sejmu zawodowo zajmował się doradztwem i lobbingiem. Posiadał doświadczenie w kontaktach z politykami, urzędnikami i przedsiębiorstwami.
W 2023 roku wrócił do polityki z list Konfederacji.
Sławomir Mentzen ujawnił później, że jednym z warunków tego powrotu miało być zakończenie działalności lobbingowej.
Formalnie Wipler przestał być komplementariuszem spółki Fiverand Krzymowski 10 listopada 2023 roku, zaledwie trzy dni przed rozpoczęciem wykonywania mandatu poselskiego.
Czy jednak formalne rozstanie z biznesem oznaczało również koniec wpływu dawnych relacji na polityczną działalność?
Na to pytanie opinia publiczna nadal nie otrzymała wyczerpującej odpowiedzi.
Zondacrypto. Spotkanie w Monako, przelewy i zainteresowanie prokuratury
Jednym z najbardziej niepokojących wątków jest sprawa giełdy kryptowalut Zondacrypto.
W czerwcu 2026 roku Wirtualna Polska i money.pl ujawniły, że 17 lipca 2025 roku Przemysław Wipler wraz z Michałem Krzymowskim odwiedził w Monako Przemysława Krala, ówczesnego prezesa giełdy.
Pięć dni później Wipler wystąpił w Sejmie, krytykując ograniczenia dotyczące korzystania z giełdy Zonda za pośrednictwem systemu mObywatel.
Następnie rozpoczęły się przelewy.
Według dziennikarskich ustaleń od lipca 2025 do marca 2026 roku spółki związane z Kralem przekazały łącznie 160 tys. euro dwóm podmiotom.
70 tys. euro trafiło do Fundacji Dobry Rząd, której prezesem jest Wipler. Kolejne 90 tys. euro otrzymała firma Michała Krzymowskiego.
Pieniądze przekazywano w kilkunastu transakcjach.
Dziennikarze opisali również komunikację dotyczącą proponowanych zmian w przepisach regulujących rynek kryptowalut. Według ich ustaleń Kral przesyłał Wiplerowi uwagi do projektu ustawy.
Poseł zaprzeczył, aby otrzymywał propozycje poprawek do ustawy o kryptoaktywach, oraz zapewnił, że nie uczestniczył w pracach nad tymi przepisami.
Sama zbieżność dat spotkań, wypowiedzi i przelewów nie dowodzi przestępstwa. Jednak sprawa przestała być wyłącznie przedmiotem dziennikarskich publikacji.
30 października 2026 roku funkcjonariusze Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości przeprowadzili przeszukanie Fundacji Dobry Rząd.
Zabezpieczyli dokumentację finansową i raporty dotyczące działalności fundacji.
Tego samego dnia Przemysław Wipler został przesłuchany w charakterze świadka.
Informacje te potwierdziła oficjalnie Prokuratura Krajowa.
Śledczy badają przepływy finansowe związane z giełdą Zondacrypto. Już w sierpniowym komunikacie Prokurator Generalny Waldemar Żurek informował, że weryfikowane są także okoliczności finansowania fundacji Wiplera i innych osób w kontekście procesu legislacyjnego dotyczącego kryptowalut.
Ważne zastrzeżenie: przesłuchanie Wiplera jako świadka nie oznacza postawienia mu zarzutów. Opublikowane komunikaty prokuratury nie stanowią dowodu, że polityk popełnił przestępstwo.
Nie zmienia to jednak politycznej wagi sprawy.
Czy obywatele nie powinni wiedzieć, dlaczego fundacja kierowana przez parlamentarzystę otrzymywała znaczne środki od przedsiębiorcy zainteresowanego kształtem przepisów, o których dyskutowano w Sejmie?
I czy takie relacje nie powinny być ujawniane z pełną przejrzystością?
Amunicja, kontrakty dla wojska i informacje kontrwywiadu
Kolejny wątek dotyczy przedsiębiorstw działających na rynku uzbrojenia.
Według śledztwa WP firmy związane wcześniej z Wiplerem i Krzymowskim wystawiły spółkom z kręgu Grupy Niewiadów oraz Works 11 łącznie 60 faktur na 575 tys. zł.
Jednocześnie Wipler podejmował w Sejmie kwestie związane z produkcją amunicji i udziałem prywatnych przedsiębiorstw w zamówieniach dla polskiej armii.
W czerwcu 2026 roku podpisał wraz z innymi posłami Konfederacji interpelację, w której wskazano Grupę Niewiadów jako potencjalnego dostawcę amunicji.
Samo wspieranie prywatnych polskich producentów uzbrojenia nie jest niczym niewłaściwym. Rozwijanie krajowego przemysłu obronnego może służyć bezpieczeństwu państwa i tworzeniu miejsc pracy.
Problem tkwi gdzie indziej.
Jak ujawnili dziennikarze, spółki z tego kręgu były wcześniej wykluczane z wybranych postępowań dotyczących dostaw dla wojska i służb ze względów bezpieczeństwa.
Krajowa Izba Odwoławcza sześciokrotnie oddaliła ich odwołania.
W części spraw podstawą decyzji zamawiających były informacje pochodzące od Służby Kontrwywiadu Wojskowego.
Treść zastrzeżeń pozostaje niejawna. Orzeczenia KIO nie przesądzają o popełnieniu jakiegokolwiek przestępstwa przez przedsiębiorstwa.
Nie wiadomo również, czy Wipler znał wszystkie okoliczności tych postępowań.
Ale właśnie dlatego trzeba postawić pytanie:
Czy poseł, który wcześniej utrzymywał relacje biznesowe z podmiotami z sektora zbrojeniowego, powinien ujawnić je publicznie, zanim zacznie interweniować w sprawach dotyczących państwowych kontraktów na amunicję?
Wydatki na obronność to nie prywatne pieniądze polityków.
To środki pochodzące z podatków obywateli i zadłużenia państwa. Ostatecznie ich koszty ponosi całe społeczeństwo.
W tej dziedzinie przejrzystość powinna być szczególnie rygorystyczna.
InPost i Poczta Polska. Dlaczego państwowa firma znalazła się pod ostrzałem?
Jeszcze ciekawszy społecznie jest przypadek InPostu i Poczty Polskiej.
Z dokumentów opisanych przez WP wynika, że Integer.pl, spółka z grupy InPost, była największym zewnętrznym klientem jednoosobowej działalności Wipler Doradztwo.
Firma wystawiła jej 47 faktur na około 2,02 mln zł.
W marcu 2024 roku Wipler chwalił InPost z sejmowej mównicy, przedstawiając firmę jako przykład polskiego sukcesu gospodarczego.
W czerwcu 2025 roku wraz z Bartłomiejem Pejo zakwestionował natomiast współpracę państwowej Poczty Polskiej z chińską platformą Temu.
Posłowie wskazywali między innymi na zagrożenia dla krajowej konkurencji i bezpieczeństwa danych.
Nie można lekceważyć tych argumentów. Działalność chińskich platform handlowych rzeczywiście budzi kontrowersje dotyczące ochrony konsumentów i uczciwej konkurencji.
Powstaje jednak pytanie o konsekwencję.
InPost sam od lat współpracował z chińskim AliExpress, obsługując przesyłki trafiające do polskich klientów.
Dlaczego więc szczególnie zdecydowana krytyka dotyczyła państwowego operatora?
To pytanie o standardy politycznej debaty, a nie dowód działania Wiplera na zlecenie konkurenta Poczty Polskiej.
InPost wyjaśnił dziennikarzom, że wcześniejsza współpraca z Wiplerem dotyczyła programu Green City, w ramach którego nawiązywano kontakty z samorządami. Firma zapewniła również, że w latach 2023–2026 nie utrzymywała relacji handlowych z Wipler Doradztwo ani Fiverand.
Ten fakt trzeba uwzględnić.
Nie usuwa on jednak podstawowej wątpliwości dotyczącej jawności wcześniejszych relacji.
Czy wyborcy wiedzieli, że poseł wypowiadający się o konkurencji na rynku usług pocztowych prowadził wcześniej wielomilionową współpracę z jednym z największych uczestników tego rynku?
Poczta Polska nie jest wyłącznie kolejnym przedsiębiorstwem walczącym o zysk.
Jest także instytucją realizującą ważne zadania publiczne, utrzymującą sieć placówek i zapewniającą dostęp do usług pocztowych również tam, gdzie działalność komercyjna może być mniej opłacalna.
Dlatego debata o jej przyszłości powinna uwzględniać nie tylko interes prywatnej konkurencji, lecz również pracowników, obywateli i mniejszych miejscowości.
Huawei. Gdy interes korporacji spotyka się z bezpieczeństwem cyfrowym
Kolejna sprawa dotyczy chińskiego koncernu Huawei.
Według ustaleń WP firma Michała Krzymowskiego wystawiła Huawei Polska 11 faktur na łączną kwotę 770 tys. zł.
W styczniu 2026 roku poseł Konfederacji Bartłomiej Pejo zgłaszał poprawki do nowelizacji ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa.
Część propozycji zmierzała w kierunku zbieżnym z wcześniejszymi postulatami Huawei, między innymi dotyczącymi ograniczenia pozatechnicznych kryteriów oceny dostawców infrastruktury telekomunikacyjnej.
Chodziło o przepisy pozwalające uwzględniać również potencjalny wpływ obcego państwa na dostawcę technologii.
Pejo stanowczo zaprzeczył, aby jego poprawki były efektem działań firm lub grup interesów.
Krzymowski zapewnił natomiast, że nie przygotowywał ani nie przekazywał posłowi propozycji poprawek.
Nie przedstawiono dowodu, że Huawei zlecił parlamentarzystom określone działania.
Nie zmienia to faktu, że sprawa dotyczy jednego z najważniejszych obszarów bezpieczeństwa państwa.
Polska i Europa muszą podejmować decyzje o dostawcach infrastruktury cyfrowej nie tylko na podstawie ceny, lecz również bezpieczeństwa danych, odporności sieci i strategicznej niezależności.
Jeśli były kontrahent firmy związanej z politykiem jest zainteresowany konkretnymi zmianami przepisów, a parlamentarzyści z jego środowiska zgłaszają zbieżne postulaty, społeczeństwo powinno mieć możliwość poznania wszystkich istotnych kontaktów towarzyszących procesowi legislacyjnemu.
Nie chodzi o ograniczanie przedsiębiorcom prawa do przedstawiania stanowiska.
Chodzi o to, by proces stanowienia prawa nie odbywał się za zamkniętymi drzwiami.
Państwowa Inspekcja Pracy. Kto broni pracowników, a kto interesów agencji zatrudnienia?
W całej sprawie jest jeszcze jeden szczególnie ważny wątek, który nie powinien zginąć wśród milionowych kwot, kryptowalut i zamówień wojskowych.
Chodzi o prawa pracownicze.
5 listopada 2025 roku kierowany przez Wiplera Parlamentarny Zespół ds. Wolnego Rynku zajmował się reformą Państwowej Inspekcji Pracy.
To właśnie PIP odpowiada za kontrolowanie przestrzegania prawa pracy, a jej kompetencje mają bezpośrednie znaczenie dla milionów zatrudnionych.
Tymczasem wśród klientów firm związanych wcześniej z Wiplerem i Krzymowskim znajdowała się agencja pracy tymczasowej Personnel Service.
Według WP wystawiono jej 21 faktur na 385 tys. zł.
Firma potwierdziła, że Fiverand doradzała w zakresie public relations grupie przedsiębiorców zajmujących się zmianami dotyczącymi PIP.
Kolejnym klientem było Polskie Towarzystwo Gospodarcze, organizacja pracodawców, której wystawiono 13 faktur o wartości 1,29 mln zł. Organizacja podpisała później stanowisko przeciwko reformie inspekcji. Nie ustalono jednak, czego dotyczyły jej faktury.
Czy nie jest to sytuacja wymagająca szczególnie dokładnego wyjaśnienia?
Po jednej stronie znajdują się przedsiębiorcy i organizacje pracodawców, zainteresowani kształtem kontroli zatrudnienia.
Po drugiej pracownicy, którzy często nie mają środków na kosztowne kancelarie prawne, profesjonalnych doradców czy lobbystów.
Dla pracownika zatrudnionego na niestabilnej umowie skuteczność inspekcji pracy może oznaczać możliwość dochodzenia należnego wynagrodzenia, ochronę przed nieuczciwym pracodawcą lub uzyskanie właściwego statusu zatrudnienia.
Nie każda propozycja reformy PIP jest dobra i nie każda krytyka zmian oznacza działanie przeciwko pracownikom.
Jednak w demokratycznym państwie pracownicy mają takie samo prawo do reprezentacji swoich interesów jak firmy dysponujące milionowymi budżetami na doradztwo i komunikację.
W tym kontekście ideologia wolnego rynku nabiera szczególnego znaczenia.
Wolność przedsiębiorczości jest istotna. Ale czy wolność ta ma oznaczać także możliwość uzyskiwania większego wpływu na prawo dzięki posiadanym pieniądzom i kontaktom?
Oświadczenia majątkowe. Dlaczego potrzebne były kolejne korekty?
Dziennikarskie ustalenia ujawniły również wątpliwości dotyczące dokumentów majątkowych Wiplera.
Jak opisuje WP, pierwsze oświadczenie majątkowe złożone po objęciu mandatu było kilkakrotnie korygowane.
Wątpliwości dotyczyły między innymi udziałów w spółce Five Rand.
Według dokumentów Krajowego Rejestru Sądowego Wipler posiadał 50 z 80 udziałów tej spółki, a sąd wykreślił go z rejestru wspólników dopiero 19 września 2024 roku.
Polityk utrzymuje jednak, że w okresie sprawowania mandatu nie posiadał już tych udziałów.
Sama późniejsza data wpisu w KRS nie przesądza, kiedy skutecznie doszło do przeniesienia własności udziałów.
Kolejne pytania dotyczyły akcji spółki Figene Capital. Wipler wyjaśniał, że przekazał je fundacji rodzinnej jeszcze przed objęciem mandatu.
Również Figene Capital znajdowała się wśród klientów Wipler Doradztwa. Według dokumentów analizowanych przez dziennikarzy wystawiono jej 58 faktur na około 670 tys. zł.
Nie oznacza to automatycznie nieprawidłowości majątkowych.
Jednak jawność majątku parlamentarzystów nie jest biurokratyczną formalnością.
Ma umożliwiać obywatelom ocenę, czy polityczne decyzje mogą pozostawać w związku z prywatnymi interesami osób sprawujących władzę.
Jeśli informacje wymagają kolejnych sprostowań i wyjaśnień, odpowiedzialnością polityka powinno być ich szybkie i jednoznaczne przedstawienie.
Komisja Etyki Poselskiej ma zbadać sprawę
Kontrowersje wokół działalności Wiplera wywołały już polityczne konsekwencje.
Z Parlamentarnego Zespołu ds. Wolnego Rynku odeszli Michał Jaros z Koalicji Obywatelskiej, Jacek Tomczak z PSL oraz senator Krzysztof Kwiatkowski.
Jaros zapewniał, że nie uczestniczył w opisanych posiedzeniach i nie znał wcześniejszych relacji biznesowych przewodniczącego zespołu. Tomczak również zaprzeczał udziałowi w tych posiedzeniach.
30 października marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty skierował do Komisji Etyki Poselskiej wniosek o zbadanie możliwości naruszenia zasad etyki przez Wiplera.
Wniosek dotyczy jego działalności jako przewodniczącego parlamentarnego zespołu.
To ważny moment.
Polityczna odpowiedzialność nie zaczyna się dopiero wtedy, gdy prokuratura postawi zarzuty.
Poseł może działać w granicach prawa, a jednocześnie podejmować decyzje podważające zaufanie społeczne.
Wipler w publicznych wypowiedziach przekonywał, że jego działalność była legalna i zgodna z linią Konfederacji. Publikacje dotyczące jego wcześniejszych interesów przedstawiał również jako polityczny atak.
Michał Krzymowski zaprzeczał, aby on lub jego firmy kontaktowali się z parlamentarzystami w opisanych sprawach. Zapowiadał możliwość podjęcia kroków prawnych wobec dziennikarzy.
Stanowiska zainteresowanych są istotne. Podobnie jak zasada domniemania niewinności.
Jednak publiczne zaprzeczenia nie zastępują szczegółowych wyjaśnień dotyczących relacji finansowych i parlamentarnej aktywności.
Kto naprawdę korzysta z wolnego rynku?
Przemysław Wipler należy do środowiska politycznego, które od lat przedstawia ograniczanie państwowych regulacji i swobodę działalności gospodarczej jako podstawę swojego programu.
Konfederacja przekonuje wyborców, że broni przedsiębiorców przed nadmierną biurokracją, podatkami i ingerencją państwa.
Tymczasem kolejne publikacje skłaniają do postawienia pytania, czy postulowana wolność rynku ma takie samo znaczenie dla wszystkich uczestników gospodarki.
Dla wielkiej korporacji swoboda działania może oznaczać możliwość finansowania profesjonalnego lobbingu, zamawiania ekspertyz i zabiegania o korzystne zmiany w prawie.
Dla pracownika oznacza często zupełnie inne wyzwania: bezpieczeństwo zatrudnienia, wysokość wynagrodzenia, prawo do urlopu i ochronę przed nadużyciami.
Dla małego przedsiębiorcy problemem może być z kolei konkurencja z wielkimi podmiotami posiadającymi znacznie większe możliwości wpływania na otoczenie regulacyjne.
Demokracja przestaje funkcjonować prawidłowo, kiedy znaczenie obywatelskiego głosu zależy od zasobności portfela.
Nie chodzi tutaj wyłącznie o Wiplera ani nawet o Konfederację.
Problem styku polityki i biznesu dotyczy również innych ugrupowań, byłych ministrów, samorządowców i przedstawicieli instytucji państwowych.
Właśnie dlatego nie wystarczy sprowadzić tej sprawy do kolejnej partyjnej awantury.
Potrzebne są systemowe rozwiązania: większa jawność kontaktów parlamentarzystów z lobbystami, ujawnianie istotnych wcześniejszych relacji biznesowych i skuteczniejsza kontrola konfliktów interesów.
Warto również rozważyć okresy karencji ograniczające bezpośrednie przechodzenie między niektórymi stanowiskami publicznymi a zawodowym lobbingiem.
Państwo nie może być miejscem, w którym największe wpływy uzyskuje ten, kto ma najlepsze kontakty.
Sejm nie jest prywatnym biurem doradczym
Przypadek Przemysława Wiplera stawia przed polską demokracją pytania znacznie poważniejsze niż to, ile pieniędzy zarabiał polityk przed powrotem do parlamentu.
Zarabianie dużych pieniędzy jest legalne. Prowadzenie działalności doradczej również.
Nie ma także niczego niewłaściwego w tym, że parlamentarzysta rozmawia z przedsiębiorcami i podejmuje tematy gospodarcze.
Jednak mandat poselski wiąże się ze szczególną odpowiedzialnością.
Poseł nie reprezentuje swoich byłych klientów. Reprezentuje obywateli.
Dlatego opinia publiczna powinna wiedzieć, czy występując w sprawie określonej firmy, parlamentarzysta pozostaje z nią w relacji biznesowej albo pozostawał w takiej relacji w przeszłości.
W sprawie Wiplera pojawiają się kolejne udokumentowane okoliczności wymagające wyjaśnienia: milionowe kontrakty firm, sejmowe interwencje dotyczące dawnych klientów, przelewy dla fundacji, zainteresowanie prokuratury i pytania o jawność majątku.
Żadna z tych okoliczności rozpatrywana osobno nie przesądza o przestępstwie.
Jednak razem tworzą obraz, którego nie można zbyć prostym zapewnieniem, że wszystko było zgodne z prawem.
Przemysław Wipler powinien szczegółowo wyjaśnić, jakie relacje utrzymywał z przedsiębiorstwami, których sprawami zajmował się jako poseł, oraz jakie usługi i działania stanowiły podstawę przepływów finansowych opisanych przez dziennikarzy.
Wyjaśnień wymaga również rola jego fundacji oraz wcześniejszych współpracowników w kontaktach z podmiotami zainteresowanymi zmianami legislacyjnymi.
A Konfederacja, która tak często mówi o uczciwości rynku i ograniczaniu przywilejów, powinna jednoznacznie określić, jakie standardy przejrzystości obowiązują jej parlamentarzystów.
Bo nie wystarczy deklarować, że walczy się z układami.
Trzeba jeszcze pokazać, że samemu nie korzysta się z mechanizmów, które mogą tworzyć uprzywilejowany dostęp do władzy.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nie może być przedłużeniem prywatnej działalności doradczej. Nie może być miejscem, w którym relacje biznesowe zastępują demokratyczną odpowiedzialność.
I dlatego najważniejsze pytanie pozostaje otwarte:
Czy Przemysław Wipler potrafi przekonująco wykazać, że jego działalność parlamentarna była niezależna od interesów przedsiębiorstw, z którymi wcześniej współpracował?
Wyborcy mają prawo oczekiwać odpowiedzi.
Nie politycznych sloganów. Nie oskarżeń o spisek.
Odpowiedzi popartych dokumentami.
Bo w demokracji to nie poseł ma prawo do zaufania bez kontroli.
To obywatele mają prawo wiedzieć, komu naprawdę służy ich przedstawiciel.











