Polska polityka przejmuje zachowania z subkultury stadionów piłkarskich. Ale nie ze stadionów inteligentnej siatkówki, żywiołowej koszykówki, czy bojowej piłki ręcznej. Naśladuje kulturę piłki kopanej. I to w najgorzej jej wersji.
Jeżeli popatrzymy na Salę Plenarną Sejmu RP, na sektory z zasiadającymi tam parlamentarzystami PiS, wszystkich Konfederacji i Rozwoju Plus, to bez trudu zauważymy tam podziały przeniesione z polskich stadionów piłki kopanej.
Mamy już parlamentarzystów „ultrasów”. Na piłkarskich stadionach zajmują się oni tworzeniem „wieloformatowych opraw”. Czyli wielkich malowanych na płótnie lub plastikowych planszach transparentów. Sławiących macierzysty klub lub plugawiących klub goszczący.
To oni wydają i inicjują kibolskie okrzyki. Czasem odnoszący się do bieżącej polityki. Jak „Donald matole, twój rząd obalą kibole”. Lub sławiące prezydenta Nawrockiego.
Ultrasi odpowiadają na stadionach za pirotechnikę, czyli odpalają race. Tych jeszcze na Sali Plenarnej Sejmu RP nie było. Ale polska polityczna kultura kibolska jest rozwojowa, jak mawiają prokuratorzy. Mieliśmy już odpalone gaśnice przez eurodeputowanego Brauna. Odpalania rac nie można wykluczyć.
Najbardziej słynni ultrasi to „gniazdowi”. Jak legendarny „Staruch” z „Żylety” warszawskiej Legii. Oni są dyrygentami stadionowego dopingu. Nadają mu ton.
Taką utalentowaną „gniazdową” objawiła się w Sejmie RP pani posłanka Dominika Chorosińska z PiS. Ona wymownie szczekała podczas plenarnych obrad. Nawołując tym całą prawicową opozycję do zbiorowego ujadania.
Poseł Chorosińska ma aktorskie doświadczenia, które teraz wykorzystuje w służbie polskiej prawicy. Jej śladem idzie pan poseł Janusz Kowalski, aktualnie partyjny singiel, ale z sercem i portfelem po prawej stronie.
On też aspiruje do roli „gniazdowego”. Brak doświadczeń aktorskich nadrabia wrodzonym talentem do przysłowiowego „kurestwa wszelkiego”.
Niezwykle ważni są w kibolskiej kulturze „hulsi”.
Polski „huls” to echo brytyjskiego stadionowego chuligana. W społeczności kibolskiej są odpowiedzialni za ochronę ultrasów i reszty kibiców macierzystego klubu przed napadami hulsów z przeciwnego klubu.
Czasem prowokują bójki stadionowe. Organizują też „ustawki”, czyli bijatyki pomiędzy reprezentacjami najbardziej krewkich hulsów już poza terenem stadionu.
Świat polskich kiboli to też sieć sojuszy między fanami poszczególnych piłkarskich klubów. Zwanych w środowisku „Zgodami”.
Znana jest tam wieloletnia zgoda między Lechią Gdańsk i Śląskiem Wrocław. Podobnie jak Legii Warszawa i Zagłębia Sosnowiec. Do legend przeszła zgoda pomiędzy Lechem Poznań, Arką Gdynia i Cracovią.
Zgoda zobowiązuje fanów zgodzonych klubów do kibicowania klubów tak zaprzyjaźnionych. A hulsów do wspierania zgodzonych ekip w czasie ustawek, czyli kibolskiego modrobicia.
Na drugim biegunie zgód są „Kosy”. Stany nienawiści i konfliktu z kibicami dwóch klubów. Przenoszone czasem na kluby z nimi zgodzone.
Znane są kosy między kibicami Wisły Kraków i Cracovii. Legii Warszawa i Polonii Warszawa. Ruchu Chorzów i Górnika Zabrze. Lecha Poznań i Warty Poznań.
Kiedy kibice mają kosę, nie ma o czym gadać. Trzeba szybko w mordę lać.
Podobnie zachowują się teraz polscy parlamentarzyści.
Jeszcze niedawno była zgoda między klubem parlamentarnym KO i politykami, klubem Polska 2050. Po rozłamie w Polska 2050 jest kosa między KO a byłą minister Pełczyńską – Nałęcz. Była zgoda między Tuskiem i Hołownią. Zamieniła się w kosę. Teraz ponoć zgoda wraca.
Była wieloletnia kosa między PiS i PSL. Po powstaniu Rozwoju Plus rysuje się zgoda Rozwój Plus – PSL.
Była zgoda Nowa Lewica – Partia Razem. Teraz jest już kosa między nimi.
Kiedy jest zgoda między klubami parlamentarnymi, to podtrzymują ją ich liderzy. Kiedy zaczyna się kosa, do akcji wkraczają parlamentarne hulsy.
Najbardziej widocznymi z polskich, parlamentarnych hulsów są pan poseł Dariusz Matecki z PiS i eurodeputowany Grzegorz Braun lider Korony Polskiej.
Oczywiście na Sali Plenarnej w Sejmie, jak na każdym piłkarskim stadionie, ultrasi i hulsy nie stanowią większości zasiadających tam kibiców.
Większość to „pikniki”. Na stadionie to ci, którzy przychodzą na mecze aby pokibicować swojej drużynie oraz stworzyć kibicowską wspólnotę. Młodsi i starsi wiekiem.
Takim zasłużonym, spokojnym już „piknikiem” jest prezes Jarosław Kaczyński. I starsza generacja polskich parlamentarzystów.
Kulturę kibicowską dopełniają w polskiej polityce „ casualsi”. Politycy, wzorowani na brytyjskich stadionowych chuliganach, którzy zaczęli nosić drogie, markowe ubrania, a nie klubowe szaty. Aby tak zmylić policję.
By sprawnie wchodzić na sektory opanowane przez kibiców wrogich klubów, a potem do odwiedzanych przez nich pubów. I tam niespodziewanie wszczynać mordobicia.
Takim politycznym „casualsem” jest w polskiej polityce Dominik Tarczyński, eurodeputowany PiS. I poseł na Sejm RP Zbigniew Kuźmiuk, też z PiS.
Kuźmiuk musi się wykazać w nowym klubie jak każdy „przerzut” (lub „przeszczep”), czyli kibic, który zdradził swoje pierwotne barwy i kibicuje nowemu klubowi. Przerzuty są szczególnie znienawidzone przez dawnych kolegów, muszą mieć oczy z tyłu głowy, by na mieście nie wpaść w łapy swoich dawnych kolegów, hulsów. Jak poseł Paweł Zalewski z KO, który przeszedł z PiS. Przerzutem może też zostać Paulina Matysiak, ale na razie oficjalnie nie zmieniła barw.
Talarki i zegarki
Aby pełnić swą stadionową, honorową służbę polscy kibole muszą mieć jakieś źródła zarobkowania. Pracę, która nie koliduje ze stadionowymi obowiązkami. Oficjalnie mogą zarabiać uczestnicząc w procesie sprzedaży klubowych koszulek i innych gadżetów. Albo w dystrybucji napojów i przekąsek podczas rozgrywanych meczów.
Zwykle ultrasi,a zwłaszcza hulsy wykorzystują swe talenty i kompetencje jako ochroniarze, pomocnicy egzekutorów długów, sutenerów i dostawcy używek. Legalnych snusów i nielegalnych narkotyków, wszelkich dopalaczy.
Lekko nie mają.
Polskim politykom przechodzącym teraz na kulturę kibolska jest łatwiej. Parlamentarzyści mają czteroletnie stypendia wypłacane z budżetu państwa, zwane uposażeniami poselskimi. Do tego nieopodatkowane diety i inne bonusy.
Pomimo tego nie stronią od dodatkowych zarobków. Parlamentarzyści związani z Telewizją Republika wspierają sprzedaż prawicowych, klubowych gadżetów. Zegarków chińskiej produkcji. Na sejmowej Sali Plenarnej krzyczą „Precz z komuną”, a w TV Republika wciskają polskim emerytom zegarki robione w komunistycznych fabrykach. Mnożą tym zyski komunistów.
Nie stronią też od finansowych przekrętów. Jak tylko mogą doją państwowy budżet pod hasłem „Obrony Polski”. Udój zwykle trafia do zaprzyjaźnionych kieszeni.
Kibole polskie piłki kopanej stworzyli żywą wspólnotę i kulturę. Pomimo, że polskie drużyny klubowe i reprezentacja narodowa grają już jak martwe. Ostatnio jest tak źle, że lepiej byłoby na stadionach, gdyby polscy zawodnicy tam nie grali.
Polscy politycy przejęli kulturę kibolską i ich poczucie wspólnoty.
Ale bez konieczności oglądania w Sejmie innych niż oni, rozgrywających politykę zawodników. Twórczo połączyli aktywne polityczne kibicowanie z politycznym rozgrywaniem. Strzelane przez siebie gole ze swą wyrażaną po tym radością. Celowe swe faule ze swymi wybuchami stosownego gniewu.
Czekają nas ich kolejne pułapki ofsajdowe, bójki, pewnie race i mięsiste ustaw
Dla nich, zajętych jednoczesnym rozgrywaniem sobie i kibicowaniem sobie, mu polscy wyborcy, przestajemy na co dzień być im potrzebni.
