Klęska Mohameda Salaha

9 lut 2022

W miniony weekend zakończyła się 33. edycja Pucharu Narodów Afryki. W finale rozgrywanego w Kamerunie turnieju zmierzyły się reprezentacje Egiptu i Senegalu. Mecz zakończył się remisem 0:0 i zwycięzcę musiano wyłonić w konkursie rzutów karnych. Wygrali go 4-2 piłkarze Senegalu i po raz pierwszy w historii zdobyli mistrzostwo Afryki.

Tegoroczny finał Pucharu Narodów Afryki był konfrontacją dwóch gwiazd zespołu FC Liverpool – Senegalczyka Sadio Mane i Egipcjanina Mahomeda Salaha. Ze starcia o prymat w Afryce zwycięsko wyszedł Mane, chociaż w finale gola strzelił tylko z rzutu karnego. Został jednak bohaterem w swoim kraju, bo to jego „jedenastka” na 4-2 przesądziła o triumfie Senegalczyków. Tym samym lider ekipy „Lwów Terangi” zrehabilitował się za spudłowany rzut karny w 7. minucie spotkania i mógł wraz z 16 milionami swoich rodaków mógł cieszyć się ze zdobycia pierwszego w historii mistrzostwa Afryki. Reprezentacja Senegalu wcześniej dwukrotnie dochodziła do finału Pucharu Narodów Afryki. W 2002 roku po remisie 0:0 w regulaminowym czasie gry przegrała z Kamerunem w rzutach karnych 2-3, zaś w 2019 roku uległa Algierii 0:1. A do czołowej czwórki turnieju Senegalczycy dochodzili jeszcze w 1965 roku (przegrali w meczu o 3. miejsce w Wybrzeżem Kości Słoniowej 0:1), w 1990 roku (w meczu o brązowe medale przegrali także 0:1 z Zambią) oraz w 2006 roku (o trzecie miejsce przegrali znowu 0:1, tym razem z Nigerią).
Faworytami finału tegorocznego Pucharu Narodów Afryki byli jednak Egipcjanie, nie tylko dlatego, że jej asem jest Mohamed Salah. Ekipa „Faraonów” to najbardziej utytułowana drużyna tych rozgrywek – ma na koncie siedem triumfów: w 1957 roku (w finale wygrała z Etiopią 4:0), 1959 roku (2:1 z Sudanem), 1986 roku (z Kamerunem 0:0, w karnych 5-4), 1998 roku (2:0 z Republika Południowej Afryki), 2006 roku (z Wybrzeżem Kości Słoniowej 0:0, karne 4-2), 2008 roku (1:0 z Kamerunem) i 2010 roku (1:0 z Ghaną), a ponadto trzy tytuły wicemistrzowskie: w 1962 roku po porażce po dogrywce 2-4 z Etiopią), 2017 roku (po porażce w finale z Kamerunem 1:2) no i w tym roku po porażce w karnych z Senegalem. A Egipcjanie jeszcze maja na koncie 3. miejsca wywalczone w 1963 roku, 1970, 1974 oraz 4. lokaty w latach 1976, 1980 i 1984.
Ale przed finałowym starciem z Senegalczykami piłkarze Egiptu zaliczyli serię trzech spotkań z dogrywkami, mieli więc w nogach 360 minut walki i nawet Mohamed Salah nie miał dość sił na przebicie się przez szeregi obronne rywali. Ekipa „Lwów Terangi” po zmarnowaniu „jedenastki” przez Sadio Mane też nie rwała się na oślep do przodu i bardziej pilnowała dostępu do własnego pola karnego, niż myślała o atakowaniu egipskiej bramki. Nic zatem dziwnego, że mecz zakończył się po dogrywce bezbramkowym remisem i sędzia zarządził konkurs rzutów karnych. Już w drugiej serii spudłował Egipcjanin Mohamed Abdelmonem, ale na jego szczęście nie trafił też Bouna Sarr. Lecz w czwartej serii „jedenastek” bramkarz Senegalu obronił uderzenie Mohanada Lasheena i Egipt znalazł się w trudnej sytuacji, bo w tym momencie było jasne, że jeśli egzekwujący w piątej kolejce karnego Sadio Mane trafi do siatki, zapewni Senegalowi zwycięstwo. Następny w kolejce był Mohamed Salah, ale gwiazdor reprezentacji Egiptu, cieszący się w swoim kraju popularnością większą nawet niż w Polsce Robert Lewandowski, po skutecznym strzale kolegi z drużyny Liverpoolu już do rzutu karnego nawet nie podszedł. Zakończył turniej z trzema golami na koncie i wicemistrzowskim tytułem, a to oznacza, że w 2022 roku raczej nie zdobędzie tytułu najlepszego piłkarza w Afryce. Ten laur zgarnie raczej na pewno Sadio Mane, który także w turnieju zdobył trzy bramki i miał kilka asyst.
„Klęska nie złamie naszego ducha” – pocieszał swoich rodaków egipski minister sportu, bo finałowa porażka została przyjęta w Egipcie niczym klęska narodowa. Kibice mieli pretensje głównie do Salaha, zwłaszcza za to, że zdecydował się strzelać karnego w konkursie „jedenastek” jako ostatni. Dlatego na gwiazdora Liverpoolu w jego ojczyźnie spadła potężna fala krytyki, co jest dla niego nowością, bowiem do tej pory odbierał od rodaków jedynie hołdy. W 2019 roku w wyborach prezydenckich prawie dwa miliony Egipcjan oddało nieważne głosy, bo zamiast postawić krzyżyk przy jednym z kandydatów, dopisywali trzeciego – właśnie Mohameda Salaha. Co ciekawe, piłkarz otrzymał więcej głosów niż kandydat, który przegrał wybory.
W Kairze Salah jest niemal wszędzie – na muralach, bilbordach, plakatach reklamowych, w reklamach telewizyjnych, na lampionach do ramadanu, kubkach i brelokach. Chłopcy biegają w koszulkach Liverpoolu z numerem 11 albo reprezentacji Egiptu z numerem 10. Gdy Salah gra mecz, na zatłoczonych zwykle ulicach Kairu robi się luźno. „Piramidy, Sfinks i Salah. To symbole Egiptu znane na całym świecie” – zapewniają Egipcjanie. Egipcjanie kochają Salaha, bo odrywa ich od codzienności – sklepowej drożyzny, nieudolnych rządów, strachu przed jutrem. Na półtorej godziny mogą dzięki niemu zapomnieć o troskach i poczuć się dumnym. Bo przecież Salaha zazdroszczą wszyscy. Gdy kiedyś powiedział, że w każdym meczu gra dla stu milionów Egipcjan, w Internecie pojawiły się prośby: „Królu, graj jeszcze dla 20 milionów Syryjczyków pochłoniętych wojną. I jeszcze dla 50 milionów Irakijczyków”.
Salah pokazał, że można z biedy dostać się na światowe salony. Ludzie widzieli to w filmach, ale dopiero on zrobił to naprawdę. A przy tym nie zwariował i wciąż jest skromny. W rodzinnym Nagrigu – małym miasteczku w delcie Nilu – wybudował ośrodek zdrowia, oczyszczalnię ścieków, szkołę i boiska. Wyremontował meczet, a szpitalowi kupił nowoczesną maszynę do dializ. Wcześniej wyłożył też dwa miliony funtów na odbudowę zbombardowanego szpitala onkologicznego. Salah jest też ambasadorem islamu. W trudnych czasach – zamachów terrorystycznych w Europie i szerzącej się islamofobii – on po niemal każdym strzelonym golu składa pokłon Allahowi. Wtedy trybuny na Anfield Road, stadionu Liverpoolu, zaczynają śpiewać: „Strzeli jeszcze parę i na islamską przejdę wiarę!”.
W Egipcie Salah, który pości podczas ramadanu, czyta Koran i ma praktykującą religijnie żonę, jest idolem nie tylko dla rodaków w Egipcie, ale wszystkich muzułmanów, zwłaszcza w Europie. Dla egipskich polityków jego oszałamiająca popularność stała się jednak w ostatnich latach problemem. Gdy podczas mundialu w Rosji został uwikłany w propagandowy spektakl z przywódcą Czeczeni Ramzanem Kadyrowem, Salah wydał oświadczenie, że został w ten spektakl wrobiony przez federację. Prorządowe egipskie media natychmiast przypuściły atak na piłkarza, pisząc iż nie odbył obowiązkowej służby wojskowej, że jest religijnym fanatykiem oraz że wspiera finansowo organizacje terrorystyczne. Prezydent Sisi jak każdy dyktator nie lubi, gdy w kraju ktoś cieszy się większą popularnością od niego, a na dodatek manifestuje jeszcze publicznie swoją niezależność w poglądach i zachowaniach. Owszem, doceniał fakt, że słynny piłkarz zasilił jego kampanię wyborczą wpłatą w wysokości 250 tys. dolarów, ale pamiętał też, że Salah w Fiorentinie grał z numerem 74 na koszulce, chcąc w ten sposób uhonorować pamięć o 74 ofiarach zamieszek na stadionie w Port Saidzie, które władze nazwały „antyrządowym buntem”.
Otwartego ataku na Salaha w Egipcie na razie jednak nie będzie, bo panuje w tym kraju obawa, że mógłby zrezygnować z dalszych występów w reprezentacji. A jest jej teraz bardzo potrzebny. W eliminacjach MŚ 2022 w Katarze w strefie afrykańskiej wylosowano pięć par finałowych. Ich zwycięzcy pojadą na mundial, a Salah będzie miał okazję zrewanżować się Sadio Mane za porażkę w finale PNA, ponieważ Egipt o awans zagra właśnie z Senegalem. W pozostałych parach los zetknął Kamerun z Algierią, Ghanę z Nigerią, Demokratyczną Republikę Konga z Maroko oraz Mali z Tunezją.

Puchar Narodów Afryki 2022

1/8 finału
Burkina Faso – Gabon 2:1 (1:0, 1:1) po rzutach karnych (Bertrand Traore 28 – Adama Guira 90+1-samobójcza) – karne 9:7
Nigeria – Tunezja 0:1 (0:0) (Youssef Msakni 47)
Gwinea – Gambia 0:1 (0:0) (Musa Barrow 71)
Kamerun – Komory 2:1 (1:0) (Karl Toko Ekambi 29, Vincent Aboubakar 70 – Youssouf M’Changama 81)
Senegal – Wyspy Zielonego Przylądka 2:0 (0:0) (Sadio Mane 63, Bamba Dieng 90+2)
Maroko – Malawi 2:1 (1:1) (Youssef En Nesyri 45+2, Achraf Hakimi 70 – Gabadinho Mhango 7)
Wybrzeże Kości Słoniowej – Egipt 0:1 po rzutach karnych (0:0) 4:5
Mali – Gwinea Równikowa 0:1 po rzutach karnych (0:0) – karne 5:6
Ćwierćfinały
Gambia – Kamerun 0:2 (0:0) (Karl Toko Ekambi 50, 57)
Burkina Faso – Tunezja 1:0 (1:0) (Dango Ouattara 45+3)
Egipt – Maroko 2:1 po dogrywce (0:1, 1:1) (Mohamed Salah 53, Trezeguet 100 – Sofiane Boufal 7-karny)
Senegal – Gwinea Równikowa 3:1 (1:0) (Famara Diedhiou 28, Cheikhou Kouyate 68, Ismaila Sarr 79 – Jannick Buyla 57)
Półfinały
Burkina Faso – Senegal 1:3 (0:0) (Ibrahim Blati Toure 82 – Abdou Diallo 70, Idrissa Gueye 76, Sadio Mane 87)
Kamerun – Egipt 0:1 po rzutach karnych (0:0) 1:3
Mecz o 3. miejsce
Burkina Faso – Kamerun 3:4 po rzutach karnych (2:0, 3:3) (Steeve Yago 24, Andre Onana 43-samobójcza, Djibril Ouattara 49 – Stephane Bahoken 71, Vincent Aboubakar 85, 87) – karne 3:5
Finał
Senegal – Egipt 1:0 po rzutach karnych (0:0, 0:0) – karne 4:2

Najnowsze

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Negocjacje pokojowe dotyczą nie tylko przyszłości Ukrainy, lecz całego europejskiego systemu bezpieczeństwa. Rosja żąda ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance, utrzymania Ukrainy poza Sojuszem i możliwych ustępstw innych państw. USA rozważają członkostwo Ukrainy w NATO w zamian za wycofanie z Donbasu. Polska powinna aktywnie bronić swoich interesów.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

W Polsce na cukrzycę choruje ponad trzy miliony osób, a pięć milionów może mieć stan przedcukrzycowy. Tekst wskazuje na nierówności w dostępie do terapii, zwłaszcza ograniczenie refundacji pomp insulinowych do 26. roku życia. Zapowiadane zniesienie limitu od 2027 roku jest krokiem naprzód, lecz potrzebne są także właściwa diagnostyka, wsparcie psychologiczne i powszechna dostępność leczenia.

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Awaria przestarzałych systemów telekomunikacyjnych FAA doprowadziła 13 listopada 2026 roku do czterogodzinnego wstrzymania startów w USA i niemal 10 tysięcy odwołanych lotów. Incydent ujawnił wieloletnie zaniedbania modernizacyjne, mimo wcześniejszych ostrzeżeń GAO. Nie potwierdzono związku z awarią Microsoftu ani cyberataku, jednak wydarzenia podkreślają strategiczne znaczenie odpornej infrastruktury cyfrowej.

Samorząd to nie prywatny folwark. 1506 włodarzy może odejść, a dwukadencyjność rozpala polityczny spór

Samorząd to nie prywatny folwark. 1506 włodarzy może odejść, a dwukadencyjność rozpala polityczny spór

Ponad 1500 samorządowców może stracić możliwość ubiegania się o reelekcję w 2029 roku. Zwolennicy zniesienia limitu przekonują, że władzę powinni rozstrzygać wyborcy, lecz problem sięga głębiej: wieloletnie rządy mogą zamieniać gminy w lokalne układy, gdzie lojalność wypiera kompetencje, a urząd zaczyna przypominać prywatne dziedzictwo. Obywatele częściej popierają ograniczenia niż ich likwidację. Rozsądnym kompromisem mogłyby być trzy kadencje, czyli piętnaście lat. Sama rotacja jednak nie wystarczy bez jawności, niezależnych mediów i realnej kontroli. Samorząd potrzebuje ciągłości, ale nie dożywotnich gospodarzy.

Dzieci oglądają przemoc, patostreamerzy trafiają do Sejmu. Nawrocki wetuje ustawę o ochronie w internecie

Dzieci oglądają przemoc, patostreamerzy trafiają do Sejmu. Nawrocki wetuje ustawę o ochronie w internecie

Polskie dzieci spędzają w internecie niemal pięć godzin dziennie, często stykając się z patostreamingiem, cyberprzemocą i treściami seksualnymi. Autor wskazuje na nieskuteczną ochronę platform, polityczne sprzeczności oraz potrzebę wsparcia szkół i rodziców. Krytykuje prezydenckie weto ustawy cyfrowej, podkreślając konieczność połączenia ochrony dzieci z wolnością słowa.

Wysłannik pokoju. Europa walczy o miejsce przy stole, przy którym rozstrzyga się jej przyszłość

Wysłannik pokoju. Europa walczy o miejsce przy stole, przy którym rozstrzyga się jej przyszłość

Rozmowy USA z Rosją i Ukrainą uwidaczniają brak wspólnego stanowiska Europy wobec wojny. Państwa UE spierają się o wybór wysłannika, podczas gdy Polska domaga się udziału w negocjacjach i ochrony interesów wschodniej flanki. Trwały pokój powinien gwarantować suwerenność Ukrainy, bezpieczeństwo regionu oraz odrzucać politykę stref wpływów.

Sprawdź również

Zhang Xue wygrał: historia lepsza niż film

Zhang Xue wygrał: historia lepsza niż film

Materiał partnerski China Media Group Brzmi jak film, ale to wydarzyło się naprawdę. Od warsztatu i pracy w smarze, przez jazdę 100 km w ulewie za jedną szansą… aż po zwycięstwo na torze WSBK. Zhang Xue i jego ZXMOTO właśnie pokonali legendy branży — i zrobili to w...

Prosto z areny: zimowe emocje z Włoch

Prosto z areny: zimowe emocje z Włoch

Materiał partnerski - China Media Group We włoskich Alpach trwają XXV Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Jaka jest atmosfera na obiektach w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo? Które konkurencje warto śledzić i jak radzi sobie reprezentacja Polski? W tym odcinku łączymy się z...

Mundial nie dla wszystkich

Mundial nie dla wszystkich

Mistrzostwa świata w piłce nożnej od zawsze reklamowane są jako globalny turniej, który łączy ludzi ponad granicami i pozwala kibicom z całego świata spotkać się w jednym miejscu. Mundial 2026, organizowany przez Stany Zjednoczone wspólnie z Kanadą i Meksykiem, miał...

Infantino i jego puchar nie mają przyszłości

Infantino i jego puchar nie mają przyszłości

Puchar Interkontynentalny FIFA 2024, który startuje dzisiaj, 22 września, jest odpowiedzią na lukę po Klubowych Mistrzostwach Świata, które od 2025 roku będą rozgrywane co cztery lata. Nowy format, z założenia mający ożywić globalną rywalizację klubową, składa się z...

Ekstraklasa bije się o Europę

Ekstraklasa bije się o Europę

Ekstraklasa rośnie w siłę na europejskiej arenie, daleko jeszcze do dumy, ale jest coraz lepiej. W krajowym rankingu UEFA, który odzwierciedla wyniki drużyn z ostatnich pięciu sezonów, Polska awansowała z 30. na 18. pozycję. To nie tylko poprawa statystyk, ale i dowód...