Nie ma żartów?

Znając specyfikę tygodnia „Nie”, podejrzewałam, że z racji momentu, w którym ukazało się wydanie z tekstem o seksaferze marszałka Kuchcińskiego, mógł to być primaaprilisowy żart.
Gazeta Urbana jest znana z tego, że w wydaniu poprzedzającym 1 kwietnia lubi robić sobie jaja: raz był to reportaż z przegrzebywania śmieci pod domem Jarosława Kaczyńskiego, raz fałszywe stenogramy z rzekomych rozmów Donalda Tuska na Stadionie Narodowym.
Za ten żart redakcja musiała się naprzepraszać: Donald Tusk poszedł do sądu, ponieważ poczuł się urażony faktem, że Urban przedstawił go jako rzucającego nieparlamentarnymi sformułowaniami w prywatnych rozmowach.
Teraz jednak sprawa kompletnie nie wygląda na śmieszną, a przerażającą. Medialne doniesienia o nieletniej ukraińskiej prostytutce obsługującej polityków partii rządzącej mrożą krew w żyłach. 15-latka to jeszcze dziecko. Nawet jeśli była starsza rok, dwa – to nadal jeszcze dziecko, które ktoś zmusił do używania swojego ciała.
Marszałek Kuchciński uruchomił Informacyjne Sejmu, które oświadczyło: „Marszałek Sejmu będzie stanowczo bronił swojego dobrego imienia, powagi reprezentowanego urzędu, oraz swoich bliskich. Oszczerstwa i pomówienia, kolportowane w szczególności w mediach społecznościowych, to rzecz w najwyższym stopniu skandaliczna, wobec której nie można pozostać obojętnym oraz bezbronnym. Marszałek Sejmu zapowiedział zdecydowane działania na drodze prawnej, z wykorzystaniem wszelkich możliwości postępowania karnego oraz cywilnego”.
Słowem – marszałek będzie pozywał.
Tymczasem z informacji dziennikarza Radia Zet wynika, że adresowany do premiera Morawieckiego „raport” byłego oficera CBA informujący między innymi o zatuszowaniu w CBA seks skandalu z ważnym politykiem PiS, nigdy nie trafił do KPRM.
CBA dyskredytuje swojego dawnego pracownika i również nie potwierdza jego wersji. „Nie potwierdzono opisywanych przez b. funkcjonariusza wydarzeń. Co więcej, sam autor pisma nie dostarczył żadnych dowodów w opisywanej przez siebie sprawie. Z dotychczas wykonanych czynności wynika jednoznacznie, że informacje zawarte w piśmie b. funkcjonariusza CBA są nieprawdziwe”.
Zapytałam więc u źródła. W redakcji. Odpowiedziano mi, że tekst nie jest „jajcarski” i że nie ma nic wspólnego z datą 1 kwietnia. Czekamy więc na rozwój wypadków. Jeśli seksafera podkarpacka rzeczywiście miała miejsce i zamieszani są w nią kluczowi politycy, może to być sprawa, która pogrąży partię Kaczyńskiego.

Urban vs. Jezus

Redaktor naczelny tygodnika „Nie” zdecydował się powalczyć ze Zbawicielem przed sądem drugiej instancji. Aż do Ostatecznego.

Wyrok miał zapaść 26 lutego, ale „ze względu na zawiłość sprawy” został odroczony na 12 marca.
„Zdziwiony Jezus” na razie nie dostanie grzywny – trzy razy większej niż ta, o którą w pierwszej instancji wnioskowało oskarżenie (120 tys. zł). Natomiast Jerzy Urban twierdzi, że jego tygodnik padnie, jeśli wyrok mokotowskiego sądu się utrzyma. Czy się kryguje, nie wiem.
Rozmawiałam z Tadeuszem Jasińskim, z którym swego czasu relacjonowaliśmy kolejne rozprawy o kryptonimie „Jezusek”. Okazało się, że Urban zyskał niespodziewanie w swoim boju ważnego sojusznika – to Helsińska Fundacja Praw Człowieka, która miała przygotować kilkadziesiąt stron opracowania orzeczeń podobnych spraw, które zapadały w całej Europie. Prawniczki z HFPC wykombinowały, że niemożliwym jest, aby wyrok sędziego Rafała Stępaka utrzymał się przed jakimkolwiek europejskim trybunałem. Jest zatem szansa, że Urban jednak tylko się kryguje i że swojej gazety tak prędko nie zamknie.
Wyrok, który zapadnie 12 marca, może stanowić bat na wszystkich, którym zamarzy się krytyka kościoła katolickiego w prasie.
– To precedens niebezpieczny dla wszystkich mediów. Od teraz dziennikarze z różnych powodów mogą być pociągani do odpowiedzialności finansowej za to, co piszą – mówił Urban po ostatniej rozprawie. – Paradoksalnie zresztą sąd tym wyrokiem bardziej rozplenił to urażenie uczuć religijnych niż tygodnik „Nie”. Bo po wyroku jakieś ćwierć miliona ludzi w ciągu tylko czterech godzin, ściągając tę karykaturę z naszej witryny, zareagowało w internecie. A kilkaset osób zadzwoniło do redakcji, że chce kupić koszulki z naszym Jezusem.
Na pierwszy proces – pamiętam jak dziś – publiczność przyszła odziana w T-shirty z napisem „Je suis Jerzy”. Dziś wydaje si to marzeniem ściętej głowy, ale być może gdyby Urban poszedł ze swoim zdziwionym Jezusem do Brukseli i wygrał, ktoś z zewnątrz zmusiłby nas wreszcie do wyrzucenia z Kodeksu karnego absurdalnego artykułu 196.

Urban vs. Jezus

„Urban versus Jezus” – pod takim tytułem prowadziliśmy z red. Tadeuszem Jasińskim nasz cykl relacji z procesów naczelnego „Nie” o obrazę uczuć religijnych. W środę 10 października zapadł w tej sprawie wyrok. To precedensowe orzeczenie. Jego skutki mogą być niewyobrażalne.

 

Sędzia Rafał Stępak otworzył wczoraj puszkę Pandory, bo wychodzi na to, że pod obrazę uczuć religijnych podciągnąć można absolutnie wszystko – i zawsze znajdą się ludzie mający tyle zasobów czasowych i finansowych, żeby wojować z odmiennym oglądem rzeczywistości, jeśli tylko dostrzegają taką furtkę w przepisach prawa. Jerzy Urban musi zapłacić 120 tysięcy złotych – to największa grzywna w historii Polski w orzecznictwie dotyczącym obrazy uczuć religijnych. To anachroniczne pojęcie nadal znajduje się z naszym Kodeksie karnym. I wszystko wskazuje na to, że po tym wyroku warszawskiego sądu spokojny nie będzie mógł czuć się nikt, kto pragnie świeckiego państwa. Bo w ramach walki o świeckość mieści się również prawo do krytyki wyznania, czy praktyk religijnych. Krytyczna może być sztuka, satyra, analiza. Tymczasem polski wymiar sprawiedliwości właśnie pokazał, że zamierza z pełną premedytacją, surowo kneblować usta wszystkim, których śmieszy legenda o mężczyźnie chodzącym rzekomo po wodzie i kobiecie zapłodnionej przez nadprzyrodzone siły. Wyrok w sprawie redakcji „Nie” jest przełomowy również w tym wymiarze, że sędzia wyrwał się do przodu niczym najwierniejszy bulterier kościelnej czci: zasądził bowiem wyrok trzy razy surowszy, niż chciał tego prokurator. Ten bowiem wnioskował o 40 tysięcy złotych. Kontekst feralnego obrazka był humorystyczny, nie obraźliwy. Postać Jezusa wpisana w drogowy znak zakazu, ze zdziwioną miną, miała ilustrować tekst Agnieszki Wołk-Łaniewskiej o tym, że lawinowo wzrasta liczba apostazji w kościele. Postać nie została oszpecona, ani zanurzona w kontekście poniżającym, czy upadlającym. Sąd jednak w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem kultu może być według prawa nie tylko postać, ale również np. praktyka albo naczynie liturgiczne. I w związku z tym do żadnego z powyższych nie wolno odnosić się żartobliwie.