Lewy traci sympatię

Piłkarze reprezentacji Polski po słabym występie na mundialu w Rosji stracili sympatię rodaków. Tak przynajmniej wynika z najnowszych badań przeprowadzonych przez Havas Sports & Entertainment.

 

Najwięcej w oczach fanów piłkarskiej reprezentacji Polski po nieudanym mundialu w Rosji stracił Robert Lewandowski. Badanie przeprowadzone przez Havas Sports & Entertainment (Havas Media Group) na reprezentatywnej próbie 600 osób powyżej 18. roku życia wykazało, że kapitan biało-czerwonych obecnie cieszy się sympatią 32,1 procent społeczeństwa, co oznacza jednak spadek o 11,9 procenta w porównaniu z badaniami przeprowadzonymi przed turniejem W Rosji. Spadek wskaźników sympatii dotknął wszystkich kadrowiczów, byłego już selekcjonera reprezentacji Adama Nawałki, a także prezesa PZPN Zbigniewa Bońka, który straciił 8,8 procent (spadek z 33 na 24,2 procent). Wynik Nawałki zmniejszył się o siedem punktów procentowych (z 28 na 21 procent). Spadek o 5,3 procenta zaliczył nawet Jakub Błaszczykowski, do którego sympatię czuje teraz 31,7 procent badanych, czyli mniej niż do Lewandowskiego.

Zmniejszenie wypracowanego przez ostatnie kilka lat kapitału sympatii do piłkarzy reprezentacji Polski to nie tylko skutek słabego występu, ale też zachowania kadrowiczów. Zawodnicy innych reprezentacji, którym także w Rosji się nie powiodło, potrafili na portalach społecznościowych zdobyć się na słowa przeprosin pod adresem swoich sympatyków, a ze strony naszych reprezentantów takich reakcji nie było, za to niemal tuż po powrocie z mundialu zaczęli publikować zdjęcia z luksusowych wakacji. „Piłkarze pokazali swoim fanom, że nie przeżywają porażki tak jak oni, a to nie mogło im zjednać sympatii” – napisano w komentarzu do badań Havas Sports & Entertainment.

Spadek wskaźników sympatii natychmiast odbił się na pomiarach oddziaływania reklam z udziałem kadrowiczów Nawałki. Ponad dwie trzecie badanych uznało, że nie chce już oglądać żadnego piłkarza w reklamach. Aż 57,8 procent ma dość tego typu aktywności Roberta Lewandowskiego, 35,5 procent trenera Nawałki, a 34,3 procent Błaszczykowskiego.
Specjaliści od marketingu sportowego twierdzą jednak, że jest to przejściowa sytuacja i za jakiś czas te wskaźniki zaczną się poprawiać na korzyść naszych najlepszych piłkarzy. Duży wpływ na to będą miały wyniki reprezentacji pod wodzą nowego selekcjonera Jerzego Brzęczka. Już na początku września biało-czerwoni rozegrają pierwszy mecz w Lidze Narodów z Włochami. Jeśli w tym spotkaniu nasza drużyna wypadnie równie słabo jak na mundialu, trend spadkowy we wskaźnikach sympatii się nie tylko utrzyma, ale zapewne też przyspieszy.

 

Boniek ma problem

W trakcie pożegnania Adama Nawałki prezes PZPN Zbigniew Boniek wyjawił, że zaoferował selekcjonerowi nową umowę, której on jednak nie przyjął. Dlaczego nie przyjął już nie wyjaśnił, ale gdy nie bardzo wiadomo o co chodzi, zazwyczaj chodzi o pieniądze.

 

Posada selekcjonera piłkarskiej reprezentacji Polski nie jest jakoś specjalnie lukratywna. Dowodzi tego choćby porównanie zarobków trenerów prowadzących zespoły w finałach mistrzostw świata w Rosji. Nawałka na liście płac była na ostatnim miejscu razem ze swoim odpowiednikiem z Panamy. Wedle różnych mniej lub bardziej wiarygodnych informacji szkoleniowiec biało-czerwonych zarabiał ostatnio około 265 tys. euro rocznie plus premie za wyniki. Za awans do rosyjskiego mundialu dostał ponoć okrągły milion euro. W sumie przez niespełna pięć lat pracy Nawałka zarobił jako kontraktowy pracownik PZPN około 2,3 mln euro. Dla porównania selekcjoner kadry Niemiec Joachim Loew w jeden rok zarabia dwa razy tyle, selekcjoner kadry Rosji Stanisław Czerczesow, którego nazwisko z niewiadomych powodów w polskich mediach zaczęto wymieniać jako następcy Nawałki, kasuje rocznie 2,5 mln euro, a trener Egiptu Hector Cuper, zanim go zwolniono zarabiał w jeden rok 1,5 mln euro. Jak widać robota trenera najlepszych polskich piłkarzy od strony finansowej na pewno nie jest wymarzonym zajęciem dla żadnego z rozpieszczonych milionowymi zarobkami szkoleniowców o uznanych nazwiskach i wymiernych dokonaniach. Co oczywiście wcale nie znaczy, że nie będzie na nią chętnych. Boniek powiedział przecież, że ma już na biurku sześć czy siedem ofert.

 

Wybrać swojego czy zagranicznego?

Nie powiedział natomiast, czy on sam jest gotowy na zatrudnienie zagranicznego trenera wedle ćwiczonego już w PZPN wariantu a’la Leo Beenhakker. Holenderski szkoleniowiec przejął naszą reprezentację po Pawle Janasie, który tak jak teraz Nawałka, zrezygnował z dalszej pracy po klęsce na mundialu w 2006 roku w Niemczech. Beenhakker na dzień dobry dostał niewyobrażalną dla polskich szkoleniowców gażę w wysokości 900 tys. euro rocznie (w lwiej części finansowanej przez sponsorów kadry), dość szybko zdołał wybrać solidny zespół, który po raz pierwszy w historii polskiego futbolu zakwalifikował się do finałów mistrzostw Europy, ale na Euro 2008 biało-czerwoni pod jego wodzą osiągnęli tyle samo, co wcześniej w finałach mistrzostw świata w 2002 i 2006 zespoły prowadzone przez Jerzego Engela i wspomnianego już Janasa.

Boniek ma więc teraz dylemat – za gażę jaka płacił Nawałce nie namówi do pracy w polską reprezentacją żadnego trenera o uznanym nazwisku. Prezes PZPN zresztą nie ukrywa, że będzie miał z tym duży problem: „Adam Nawałka doszedł do wniosku, że lepiej będzie jak zakończy pracę z kadrą. Obiektywnie muszę powiedzieć, że rozumiem jego decyzję, chociaż stwarza ona dla nas problemy, bo musimy teraz szybko poszukać nowego trenera i zorganizować nowy sztab szkoleniowy kadry. Adam odchodząc z reprezentacji ma trzy razy lepszy wizerunek i poszanowanie w społeczeństwie, niż miał w momencie w którym obejmował posadę selekcjonera. Myślę, że pod tym względem jest wyjątkiem w historii polskiego futbolu. Trzeba też stwierdzić, że nie zostawia po sobie spalonej ziemi. To prawda, na mundialu zagraliśmy słabo, ale to nie zmienia faktu, że w każdej formacji mamy lidera, że jest sprawdzona grupa piłkarzy, którzy chcą grać i odnosić sukces z reprezentacją Polski. Wiadomo, że nie mamy tak dobrych graczy, żeby myśleć o zdobywaniu mistrzostwa świata czy Europy, ale inne ambitne cele możemy sobie stawiać. Teraz musimy wszyscy się zresetować, parę spraw przemyśleć i zdecydować o wyborze nowego selekcjonera. 14 lipca odbędzie się posiedzenie zarządu PZPN i wtedy omówimy wszystkie możliwości. Jeszcze nie wiem czy zatrudnimy Polaka, czy trenera zagranicznego. Najważniejsze, aby udało się znaleźć selekcjonera, który przez następne pięć lat będzie osiągał wyniki co najmniej takie, jakie osiągał Adam Nawałka” – powiedział Zbigniew Boniek na antenie TVP Sport.

 

Lewandowski nadal najważniejszy

Prezes PZPN przeciął też spekulacje dotyczące roli Roberta Lewandowskiego w kadrze. Nowy selekcjoner będzie musiał budować zespół wokół kapitana reprezentacji i uwzględniać jego wiodącą rolę. Wypada zauważyć, że jak na razie żaden z piłkarzy kadry Nawałki oficjalnie nie ogłosił, że rezygnuje z dalszych występów w reprezentacji, chociaż przed mundialem kilku to zapowiadało. Dla nowego selekcjonera jest to sytuacja wręcz komfortowa.

Na personalnej giełdzie pojawiło się już kilka nazwisk, ale nazwiska realnych kandydatów zna tak naprawdę tylko Boniek, bo on trzyma wszystkie nitki. Nie popełni jednak błędu ten, kto wpisze na listę czterech polskich szkoleniowców. Dwóch z nich prezes PZPN już zatrudnia, bo Czesław Michniewicz i Jacek Magiera są trenerami reprezentacji młodzieżowych. Mimo publicznej deklaracji trenera Cracovii Michała Probierza, że nie jest zainteresowany prowadzeniem reprezentacji, jego nazwisko jest uporczywie wymieniane ze względu na jego dobre relacje z Bońkiem, a zatem trzeba jego kandydaturę także uwzględniać. Na liście pretendentów mocną pozycję ma też trener Wisły Płock Jerzy Brzęczek. Każdy z nich z całą pewnością jest w stanie Nawałkę zastąpić, ale czy z lepszym skutkiem, tego nikt teraz przewidzieć nie jest w stanie.

Zaczyna się finał Siatkarskiej Ligi Narodów

W środę 4 lipca w Lille rozpocznie się turniej finałowy Ligi Narodów siatkarzy. Biało-czerwoni w fazie grupowej zmierzą się z ekipami Rosji i USA.

 

W drugiej grupie zagrają gospodarze turnieju Francuzi oraz Brazylia i Serbia. Do półfinału awansują dwa zespoły z każdej grupy. Prawa telewizyjne do tej imprezy ma Polsat, więc nie będzie powszechnie dostępnych transmisji w kanałach otwartych, tylko w kodowanym kanały Polsat Sport i Super Polsat. W internecie relacje dostępne będą na także płatnej platformie IPLA.

Trener naszej reprezentacji Vital Heynen powołał na turniej finałowy Ligi Narodów taka oto kadrę: rozgrywający – Fabian Drzyzga i Grzegorz Łomacz, atakujący – Bartosz Kurek, Maciej Muzaj i Damian Schulz, środkowi – Mateusz Bieniek, Bartłomiej Lemański i Jakub Kochanowski, przyjmujący – Bartosz Bednorz, Bartosz Kwolek, Artur Szalpuk i Aleksander Śliwka oraz libero – Michał Żurek, Paweł Zatorski.

 

Terminarz meczów Final Six LN 2018:

 

Środa: 18:00 Rosja – Polska; 20:45 Francja– Brazylia.

Czwartek: 18:00 USA – Polska; 20:45 Serbia – Brazylia.

Piątek: 18:00 Rosja – USA; 20:45 Francja – Serbia.

Sobota: 14:00 Półfinał A1 – B2; 16:30 Półfinał B1 – A2.

Niedziela: 17:00 Mecz o 3. miejsce; 20:45 Mecz finałowy.

Reprezentacja Polski: Koniec rankingowego oszustwa

Po klęsce na mundialu w Rosji pojawiły się głosy, że to koniec tłustych lat w polskim futbolu i teraz czeka nas okres posuchy. To możliwe, bo drużyna Adama Nawałki tak naprawdę nawet w szczytowym okresie nie była zespołem na poziomie czołowej „10” rankingu FIFA. Na mundialu w Rosji to rankingowe oszustwo zostało po prostu obnażone.

 

Po klęsce z Kolumbią z kadrowiczów Nawałki zeszło całkowicie powietrze, niech wybaczą to wyświechtane porównanie – jak z pękniętego balonika. Niestety, przy okazji wypłynęło na zewnątrz trochę skrywanych brudów, bo trzymani od lat w głębokim ukłonie przez propagandowy aparat PZPN dziennikarze głównych mediów musieli zmienić ton i dostosować swoje opinie do oczekiwań swoich odbiorców oraz przełożonych. Stąd ta lawina agresywnej krytyki, której nie byli w stanie powstrzymać ani skuteczny zazwyczaj w takich akcjach prezes PZPN Zbigniew Boniek, ani trener Nawałka, ani nawet Robert Lewandowski.

 

Może i pili, ale co z tego?

Ociekający dotąd lukrem wizerunek reprezentacji jako ekipy złożonej wyłącznie z oddanych swojej pracy stuprocentowych profesjonalistów też legł w gruzach po publikacjach prasowych wywlekających na światło dzienne opowieści o balangach na zgrupowaniach kadry. Kamil Glik nazwał te rewelacje „ohydnym kłamstwem”, ale Boniek mimowolnie jej potwierdził, próbując w swoim stylu zbagatelizować sprawę. „Piłkarze dostali wolne, wypili po trzy piwa, trochę pośpiewali, no i co takiego się złego stało?” – stwierdził. Gdyby nie 1:2 z Senegalem i 0:3 z Kolumbią pewnie przyznano by mu rację i nikogo by te rewelacje nie obeszły, teraz jednak nawet rozsądne argumenty tylko podsycają ogień, zamiast go gasić. Zwycięzców nikt nie sądzi, pokonani nie mają racji. Na zgrupowaniach kadry alkohol był zawsze, o czym prezes Boniek jako były zawodnik i trener doskonale wie. Wiedzę o imprezowych wyskokach kadrowiczów mają też dziennikarze, którym opowiadają o nich na ucho agenci piłkarzy, zaprzyjaźnieni trenerzy albo czasem nawet sami uczestnicy balang.
To są oczywiście opowieści zawsze opatrzone klauzulą „nie do publikacji”, ale gdy takiemu dopuszczonemu do tajemnicy żurnaliście wejdzie się na odcisk, albo gdy jego szef tego zażąda, wtedy chcąc nie chcąc „puszczają farbę”. Z taką sytuacja mamy do czynienia właśnie teraz i niewykluczone, że po meczu z Japonią zapotrzebowanie na wywlekanie ukrywanych dotąd skrzętnie przez PZPN brudów znacznie wzrośnie. I to będzie dopiero prawdziwy koniec wielkiego oszustwa, którego efektem był fałszywy jak sie teraz okazało wizerunek reprezentacji Polski tworzonej przez ambitnych zawodników stale doskonalących swój piłkarski warsztat.

 

Na plecach Lewandowskiego

Chociaż od strony sportowej kadra Nawałki nie osiągnęła żadnego znaczącego sukcesu, bo trudno za taki uznać awans do ćwierćfinału Euro 2016, to dzięki sprytnemu wykorzystaniu niedoskonałości w naliczaniu punktów rankingowych reprezentacja za jego selekcjonerskiej kadencji poszybowała w rankingu FIFA z siódmej dziesiątki do pierwszej. Nie ulega dyskusji, że największe zasługi w tym niesamowitym awansie miał Robert Lewandowski, którego talent eksplodował akurat w tym czasie i którego gole zapewniły naszej drużynie najpierw awans do Euro 2016, a potem do finałów mistrzostw świata w Rosji.

Nie sposób jednak nie zauważyć, że przez ostatnie cztery lata z żelaznego składu kadrowiczów tak naprawdę tylko on piłkarsko szedł w górę, czerpiąc przy tym finansowe korzyści, o jakich inni nasi reprezentacyjni piłkarze mogli tylko pomarzyć i jakich chyba zaczęli mu szczerze zazdrościć. Na ten problem także uwagę opinii publicznej zwrócił Boniek, który w rozmowie z byłym już kadrowiczem, a obecnie próbującym sił w roli dziennikarza TVP Sebastianem Milą powiedział: „Kadra zmieniła się przez ostatnie cztery lata. To są fajni chłopacy, ale wcześniej inny był poziom adrenaliny i myślenia o samym sobie. Sukcesy zmieniły reprezentację. Kiedyś wszystkim podobało się, że mogą grać przy Robercie Lewandowskim, bo to była wartość dodana. Dzisiaj, muszę to powiedzieć ze smutkiem, niektórym to przeszkadza. Musimy to sobie jednak sami wyjaśnić w grupie”.

 

Uderz w stół, a nożyce…

Nazwisk sternik polskiego futbolu nie podał, ale jakoś tak wyszło, że dzień później, na konferencji prasowej przed meczem z Japonią, do jego zarzutów odniósł się nie kto inny, jak Jakub Błaszczykowski, którego relacje z Lewandowskim są od dawna nie najlepsze i z tego względu mógł stać się „pierwszym podejrzanym”. Błaszczykowski powiedział: „Wiem, że jak nie ma wyników, to wtedy się zaczynają różne problemy, zaczynają się ukazywać nieprawdziwe informacje. A my dzisiaj nie mamy za dużo argumentów, żeby na to odpowiadać. Jestem w kadrze długo i mogę powiedzieć, że w ostatnim czasie atmosfera w niej się nie zmieniła. Jedyne co się ostatnio zmieniło, to wyniki, bo kibice liczyli na nasze zwycięstwa. Nie osiągnęliśmy celów, przyjmujemy krytykę. Nie jest nam z tym łatwo, bo to także nasze marzenia zostały zaprzepaszczone. Każdy z nas zdaje sobie sprawę, że nie podołaliśmy zadaniu, ale każdy z nas też wie, ile poświęcił dla tych marzeń. Takie jest jednak życie. Mecz z Japonią jest bardzo ważny psychologicznie. Musimy w nim pokazać że jesteśmy drużyną, która się nie poddaje. W ostatnich czterech latach dostarczyliśmy kibicom wielu pozytywnych doznań. I ten mecz ma pokazać, że jesteśmy grupą facetów, którzy się nie poddają” – zapewniał Błaszczykowski, który mecz z Japonią zaczął jednak na ławce rezerwowych. Podobnie jak krytykujący wcześniej taktyczne pomysły Nawałki Maciej Rybus czy słabo spisujący się Wojciech Szczęsny, Arkadiusz Glik i Łukasz Piszczek.

W bramce stanął Łukasz Fabiański, w obronie zagrali Bartosz Bereszyński, Kamil Glik, Jan Bednarek i Artur Jędrzejczyk, w pomocy Grzegorz Krychowiak, Jacek Góralski, Kamil Grosicki, Piotr Zieliński i Rafał Kurzawa, a w ataku Robert Lewandowski. W takim ustawieniu nasza reprezentacja zagrała po raz pierwszy. Na żenujących w podejściu do meczu z Polakami Japończyków, którzy w rankingu FIFA są na 55. miejscu, nawet taki eksperymentalny skład okazał się wystarczający. Na 13. w zestawieniu Kolumbię i 33. Senegal biało-czerwoni okazali się za słabi, co oznacza, że ich realna siła plasuje ich dzisiaj w gronie zespołów na poziomie 35-40. miejsca w rankingu. Pod wodzą Nawałki wyżej już raczej nie podskoczą.

 

 

MŚ 2018: Upadek trenera Nawałki

Po porażkach z Senegalem (1:2) i Kolumbią (0:3) reprezentacja Polski odpadła z mundialu. Na trenera Adama Nawałkę i jego wybrańców spadła fala agresywnej krytyki, której się może i spodziewali, ale nie na taką skalę.

 

Dzień po klęsce z Kolumbią na konferencji prasowej Adam Nawałka i Robert Lewandowski próbowali się jakoś z niej wytłumaczyć, ale tym razem spolegliwi zwykle żurnaliści nie chcieli słuchać nawet rozsądnych i racjonalnych argumentów. Inna sprawa, że takich selekcjoner kadry i kapitan reprezentacji zbyt wielu nie mieli, natomiast ich ocena występu mogła doprowadzić do szewskiej pasji nawet najbardziej im życzliwych słuchaczy.

 

Taka jest piłka, musimy z tym żyć

„To jest sport, uważam, że nasi zawodnicy walczyli do samego końca, nie odpuszczali, ale graliśmy z bardzo mocnym przeciwnikiem i wynik trzeba przyjąć. Wybrałem najlepszy skład, jaki był do dyspozycji. Ważne było, by zawodnicy, którzy wyróżniali się w poprzednich meczach dostali swoją szansę, stąd moja decyzja, by wyszli od początku. Moim zdaniem mecz był wyrównany do momentu, w którym padła pierwsza bramka. Taka jest piłka. Jest mi przykro z tego powodu, ale jutro jest następny dzień i musimy z tym żyć” – skomentował klęsk z Kolumbią Nawałka.

Lewandowski z kolei irytował powtarzaną jak mantra tezą o słabości naszej drużyny na tle znacznie lepszych rywali. „Chyba na tyle nas było po prostu stać. Trzeba to sobie jasno powiedzieć. Nie przegraliśmy minimalnie. Wiele rzeczy w naszej grze nie funkcjonowało tak jak powinno, ale jak nie ma z czego, to nie da się nic zrobić. Samą walką meczu się nie wygra. Trzeba jakości, a jej było za mało. Przeciwko drużynie tej klasy co Kolumbia nie graliśmy od pięciu lat. Nawet biorąc pod uwagę mistrzostwa Europy, kiedy mierzyliśmy się z Niemcami” – powiedział kapitan biało-czerwonych, czym wkurzył nie tylko rzesze polskich kibiców, ale nawet śledzące z uwagą wszelkie jego wypowiedzi niemieckie media, które natychmiast z lubością wbiły mu szpilę, że jest nie fair wobec swoich kolegów z reprezentacji Polski, na których zwala całą winę za niepowodzenie. Niechętnie nastawiony do „Lewego” tabloid „Bild” nie omieszkał z niego zakpić przypominając, że przed mundialem chciał odejść z Bayernu Monachium. „Teraz powinien się cieszyć, że ma z Bayernem kontrakt ważny jeszcze do 2021 roku, bo po tym co pokazał w Rosji żaden inny klub już się na niego nie skusi”.

 

Prezes zapowiada zmiany

Dla pełnego obrazu wypada przytoczyć jeszcze opinię najważniejszego człowiek w polskim futbolu, czyli prezesa PZPN Zbigniewa Bońka. „Nie można mieć pretensji do naszego zespołu, bo przeciwnicy byli lepsi, szybsi, sprytniejsi, lepiej grali w piłkę. Pewien etap w historii reprezentacji się zakończył. Ta drużyna zrobiła wiele wspaniałych rzeczy przez cztery ostatnie lata, ale przed mundialem mówiłem, że jeśli chcemy coś w Rosji ugrać, to musimy tam zagrać lepiej niż na mistrzostwach Europy we Francji. Ale nie zagraliśmy i teraz trzeba się zastanowić, co dalej. Mamy pół roku, żeby przygotować drużynę do eliminacji Euro 2020. Wcześniej jest Liga Narodów, którą traktujemy poważnie i która będzie poligonem do zbudowania nowej drużyny” – zapowiedział Boniek na antenie TVP. Sternik PZPN unikał deklaracji w sprawie przyszłości Adama Nawałki, trener kadry sam jednak wyszedł przed szeregi zakomunikował, że po meczu z Japonią odda się do dyspozycji zarządu związku, co w piłkarskim języku oznacza gotowość do dymisji.

 

Zespół został źle przygotowany

Trudno w tej chwili stwierdzić, czy władze PZPN zdecydują się na odstrzelenie Nawałki. Wiele w tej kwestii zależeć będzie od wyniku potyczki z Japonią. Na razie po dwóch spotkaniach, z Senegalem i Kolumbią, w oficjalnych statystykach mundialu nasza reprezentacja wypadaj blado na tle rywali. Żadnego z polskich piłkarzy nie ma w czołówkach rankingów, nie licząc Wojciecha Szczęsnego, który jest numerem 1 w klasyfikacji „najgorszy bramkarz mundialu”.

Nasza drużyna w dwóch meczach oddała 19 strzałów, z czego tylko sześć celnych. Gorsze pod tym względem po dwóch meczach były jedynie drużyny Australii, Panamy i Arabii Saudyjskiej. Nie są to dokonania przystające zespołowi z pierwszej dziesiątki światowego rankingu. Przyczyn słabego występu biało-czerwonych w Rosji jest wiele, ale ile by ich nie wyliczył, tak naprawdę wszystkie można skwitować jednym zdaniem: nasi reprezentacyjni piłkarze zostali przez trenera źle przygotowana do mistrzostw pod względem motorycznym, taktycznym i mentalnym. Bo gdyby zostali przygotowani dobrze i byli w optymalnej formie, nie przegraliby ani z Senegalem, ani z Kolumbią.

Dlatego dla Lewandowskiego i spółki mecz z Japonią nie będzie tylko „o honor”, lecz także, a może przede wszystkim, o odzyskanie utraconej sympatii rodaków. Wiadomo już, że po mundialu z kadrą pożegna się kilku kluczowych graczy. Niektórzy z nich odejdą z własnej woli, niektórzy po prostu z niej wypadną. Lista nazwisk jest długa – Piszczek, Fabiański, Glik, Thiago Cionek, Błaszczykowski, Peszko, Jędrzejczyk, Grosicki, a niewykluczone, że także Lewandowski, jeśli nowy selekcjoner nie zagwarantuje mu takiej samej roli w kadrze, jaką miał u Nawałki. Coś w polskiej piłce się skończyło, coś nowego zacznie. Nie pierwszy to raz i nie ostatni.

Reprezentacja Polski: Faza transferu pozytywnego

W niedzielę przed godziną 20:00 nikt w Polsce nie wątpił, że w spotkaniu z Kolumbią nasza reprezentacja, stłamszona po nieoczekiwanej porażce z Senegalem, odrodzi się jak Feniks z popiołów i wkroczy na zwycięską ścieżkę.

 

Na oficjalnej konferencji prasowej w przeddzień meczu „o wszystko” z Kolumbią trener naszej reprezentacji Adam Nawałka poszedł na całość i przekroczył granice, których dawno już nie przekraczał. „W Kazaniu chcemy pokazać rozmach i kreatywność, choć szanujemy siłę Kolumbii. To wartościowy zespół, który gra ze sobą od sześciu lat. Zwracamy na to uwagę, ale najważniejsze jest to, co my będziemy robić” – stwierdził selekcjoner.

Powiedział też jednak coś takiego: „W Moskwie w spotkaniu z Senegalem zawiodły przede wszystkim wysoki pressing i gra obronną niską. Nie byliśmy zadowoleni także z fazy transferu pozytywnego. Ale nie zapomnieliśmy jak gra się w piłkę. W zespole nastąpił przypływ energii. Każdy sportowiec po niepowodzeniach ma w sobie sportową złość, a my mamy jej wystarczająco dużo, żeby jutro rozegrać dobre spotkanie” – zapewniał Nawałka. I nikt się z tych jego zapewnień nie śmiał, bo nie tylko wśród dziennikarzy, ale także wśród kibiców po porażce z Senegalem nie umarła jeszcze wiara w Roberta Lewandowskiego i jego towarzyszy.

Oczekiwanie na mecz Kolumbią był jednak mordęgą. Z jednej strony nasze zmysły były bombardowane reklamowymi sloganami emitowanymi lawinowo we wszystkich możliwych mediach, wypowiadanymi przez Nawałkę, Lewandowskiego, Glika, Błaszczykowskiego, Grosickiego, a z drugiej strony coraz bardziej realnymi ocenami potencjału kolumbijskiej jedenastki.
I dopiero w niedzielne popołudnie zaczęło do nas z wolna docierać, że obawiamy się o wynik konfrontacji z drużyną Kolumbii, której największą gwiazdą jest mający znacznie gorszą pozycję w Bayernie Monachium od Lewandowskiego James Rodriguez, a najlepszym napastnikiem kolega Kamila Glika z AS Monaco Radamel Falcao.

Przed mundialem snuliśmy marzenia o awansie do strefy medalowej, nie zważając na fakt, że po ewentualnym wyjściu z grupy polski zespół musi trafić w 1/8 finału na któryś z dwóch najlepszych zespołów z grupy G. W sobotę i niedzielę mieliśmy okazję obu potencjalnych rywali biało-czerwonych zobaczyć w akcji. Najpierw Belgowie urządzili sobie strzelaninę w spotkaniu z Tunezyjczykami wygrywając z nimi 5:2, a dzień później ich wyczyn przebili Anglicy gromiąc debiutująca w mistrzostwach świata reprezentację Panamy 6:1.

Czekaliśmy więc na wieczorny mecz naszych „Orłów” z Kolumbijczykami nie tylko z wiarą, że oni to starcie wygrają, lecz że jeszcze zrobią to w stylu dającym nadzieję na nawiązanie choćby tylko wyrównanej walki z Belgami lub Anglikami. Oczywiście w niedzielę przed 20:00 nikt w Polsce nie zakładał, że nasi mogą nie awansować do 1/8 finału.

Dlatego z taką złością przyjęto na Wisłą żenujący występ biało-czerwonych, którzy w stylu niegodnym czołowej drużyny w rankingu FIFA przegrali w Kazaniu z Kolumbijczykami 0:3. Zaraz po meczu trenera Adam Nawałka próbował bagatelizować porażkę, ale już następnego dnia poinformował, że po ostatnim grupowym spotkaniu z Japonią odda się do dyspozycji zarządu PZPN. Tak oto zakończyła się nie najgorsza w sumie era jego rządów w reprezentacji Polski.

24 czerwca 2018, 20:00 – Kazań (Kazań Ariena)
Polska – Kolumbia 0:3
Gole: Yerry Mina (40), Radamel Falcao (70), Juan Cuadrado (75).
Polska: 1. Wojciech Szczęsny – 20. Łukasz Piszczek, 5. Jan Bednarek, 2. Michał Pazdan (80, 15. Kamil Glik) – 18. Bartosz Bereszyński (72, 14. Łukasz Teodorczyk), 6. Jacek Góralski, 10. Grzegorz Krychowiak, 19. Piotr Zieliński, 23. Dawid Kownacki (57, 11. Kamil Grosicki), 13. Maciej Rybus – 9. Robert Lewandowski.
Kolumbia: 1. David Ospina – 4. Santiago Arias, 13. Yerry Mina, 23. Dávinson Sánchez, 17. Johan Mojica – 11. Juan Cuadrado, 5. Wílmar Barrios, 8. Abel Aguilar (32, 15. Mateus Uribe), 20. Juan Quintero (73, 16. Jefferson Lerma), 10. James Rodríguez – 9. Falcao García (78, 7. Carlos Bacca).
Żółte kartki: Bednarek, Góralski.
Sędziował: César Arturo Ramos Palazuelos (Meksyk).
Widzów: 42 873.

 9 czerwca 2018, 17:00 – Moskwa (Otkrytije Ariena)
Polska – Senegal 1:2
Gole: Grzegorz Krychowiak (86) – Thiago Cionek (37 samobójcza), M’Baye Niang (60).
Polska: 1. Wojciech Szczęsny – 20. Łukasz Piszczek (83, 18. Bartosz Bereszyński), 4. Thiago Cionek, 2. Michał Pazdan, 13. Maciej Rybus – 16. Jakub Błaszczykowski (46, 5. Jan Bednarek), 10. Grzegorz Krychowiak, 19. Piotr Zieliński, 7. Arkadiusz Milik (73, 23. Dawid Kownacki), 11. Kamil Grosicki – 9. Robert Lewandowski.
Senegal: 16. Khadim N’Diaye – 22. Moussa Wagué, 6. Salif Sané, 3. Kalidou Koulibaly, 12. Youssouf Sabaly – 18. Ismaila Sarr, 5. Idrissa Gueye, 13. Alfred N’Diaye (87, 8. Cheikhou Kouyaté), 10. Sadio Mané – 9. Mame Biram Diouf (62, 11. Cheikh N’Doye), 19. M’Baye Niang (76, 14. Moussa Konaté).
Żółte kartki: Krychowiak – Sané, Gueye.
Sędziował: Nawaf Abdulla Ghayyath Shukralla (Bahrajn).
Widzów: 44 190.

Mistrzowie świata spuścili z tonu

Trzy porażki po 0:3 w turnieju w Chicago (z Iranem, USA i Serbią) zepchnęły naszą reprezentacje siatkarzy z pierwszego na piąte miejsce w Lidze Narodów i teraz biało-czerwoni muszą walczyć o utrzymanie miejsce w Final Six.

 

Regulamin rozgrywek Ligi Narodów stanowi, że po rozegraniu 15 meczów w fazie interkontynentalnej przez każdego z uczestników rywalizacji punkty sumuje się we wspólnej tabeli. Miejsce w turnieju finałowym (Final Six), który odbędzie się w dniach 4-8 lipca w Lille, ma zagwarantowane Francja jako gospodarz oraz pięć najwyżej sklasyfikowanych zespołów w końcowej tabeli. W Lidze Narodów bierze udział 16 reprezentacji podzielonych na dwie grupy – uczestników stałych i pretendentów. Biało-czerwoni należą do pierwszej grupy i podobnie jak inni stali uczestnicy mają zapewniony udział w kolejnej edycji LN niezależnie od osiągniętego wyniku w obecnych rozgrywkach. Tylko zespołom z grona tzw. pretendentów grozi spadek z ligi.

Po czterech turniejach Polacy z 23 punktami i bilansem setów 25:16 zajmują piątą lokatę. Na czele jest Francja (30 pkt, sety 32:11), która wyprzedza zespoły USA (29, 32:13), Rosji (28, 30:11) i Brazylii (24, 28:17). Za plecami polskiego zespołu są Włosi (21, 27:22), Serbowie (20, 24:22), Kanadyjczycy (19, 23:21), Niemcy (17, 21:25), Japończycy (15, 21:28). Australijczycy, z którymi Polacy walczyć będą w Melbourne, są na 11. miejscu (15, 20:26), a Argentyna, która nie ma już szans na Final Six, zajmuje 14. lokatę (9 pkt, sety 17:30).

Seria trzech porażek z rzędu bez choćby jednego wygranego seta w chicagowskiej Hoffman Estates jest bez wątpienia przykrą niespodzianką dla kibiców siatkówki w Polsce. Dla belgijskiego trenera naszej kadry Vitala Heynena najwyraźniej również. „Mam w składzie wielu niedoświadczonych zawodników, którzy dopiero nabierają ogrania. Winić za te trzy porażki można jednak tylko mnie, bo to ja zabrałem do USA takich młodych siatkarzy. Ale dla nich to była dobra nauka, bo chociaż nie jestem usatysfakcjonowany wynikami, to ich grą już tak” – zapewnia selekcjoner biało-czerwonych.

Heynen przed ostatnim turniejem w Melbourne znów dokonał roszad w kadrze. Nasi siatkarze wciąż mają szanse na awans do Final Six w Lille, ale w Australii muszą wrócić na zwycięską ścieżkę. W ekipie, która 22 czerwca podejmie walkę na antypodach zabraknie Fabiana Drzyzgi, Damiana Schulza, Michała Żurka i Kacpra Piechockiego, których zastąpią Marcin Janusz, Łukasz Kaczmarek, Aleksander Śliwka i Paweł Zatorski. Polacy turniej w Melbourne rozpoczną od meczu z Argentyną (22 czerwca, godz. 10:40 polskiego czasu), potem zmierzą się z Brazylią (23 czerwca, godz. 12:10), a na koniec z Australią (24 czerwca, godz. 7:10).

 

Kadra Polski na turniej w Melbourne:

Atakujący: Maciej Muzaj, Łukasz Kaczmarek, Bartosz Kurek. Przyjmujący: Artur Szalpuk, Aleksander Śliwka, Bartosz Kwolek, Mateusz Mika, Bartosz Bednorz. Środkowi: Bartłomiej Lemański, Jakub Kochanowski, Mateusz Bieniek (kapitan drużyny).Rozgrywający: Grzegorz Łomacz, Marcin Janusz. Libero: Paweł Zatorski.

Polacy czekają w Soczi na pierwszy mecz

W środę kadra Polski w porze obiadowej dotarła do swojej bazy pobytowej w Soczi. Teraz trener Adam Nawałka ma wreszcie kilka dni na spokojne treningi i opracowanie taktyki na pierwszy mecz grupowy z Senegalem.

 

Reprezentacja Polski wróciła do światowej elity po 12 latach przerwy. Dla biało-czerwonych występ na mundialu w Rosji będzie ósmym w historii. Ich dotychczasowe osiągnięcia nie są może przesadnie oszałamiające, ale też nie musimy sie ich wstydzić. Dwa razy wywalczyli trzecią lokatę (1974, 1982), raz zajęli miejsca 5-8 (1978), raz wyszli z grupy (1986), a cztery razy kończyli turniej już po fazie grupowej (1938, 2002 i 2006). W XXI wieku zagrają po raz trzeci, ale kibice liczą, że tym razem polska drużyna spisze się lepiej niż ekipy Jerzego Engela na mundialu w Korei Południowej i Japonii oraz Pawła Janas w Niemczech. Ich występy zakończyły się kompletnymi porażkami, chociaż przed mistrzostwami aspiracje miały nie mniejsze niż mają teraz wybrańcy Adama Nawałki.

Czasy są też inne i kibice też są inni. Choć obecna reprezentacja wydaje się być znacznie mocniejsza od zespołów Engela i Janasa, to nikt nie oczekuje od niej gruszek na wierzbie. Celem jest wyjście z grupy, co wcale nie będzie łatwym zadaniem.
Zmieniło się też postrzeganie polskiej reprezentacji na świecie, co widać także w Soczi, gdzie tłumy łowców autografów polują na naszych piłkarzy, a szczególnie na Roberta Lewandowskiego. Nic nie ujmując zawodnikom występującym w naszej reprezentacji na poprzednich mundialach, to teraz po raz pierwszy mamy w jej składzie piłkarza o statusie światowej gwiazdy.

To rodzi też dodatkowe oczekiwania wobec Lewandowskiego, czego kapitan biało-czerwonych ma pełną świadomość. Dla niego dobry wynik polskiej reprezentacji w Rosji jest być może nawet ważniejszy niż dla niej samej, dla PZPN, a nawet dla nas wszystkich. „Wszyscy, którzy tu przyjechaliśmy, marzyliśmy o udziale w tym turnieju. Dzięki mundialowi można zostać zapamiętanym na zawsze. Zdajemy sobie sprawę, jakie sukcesy osiągaliśmy w latach 70. czy 80. Potem nastąpiła długa posucha. Niczego jednak nie obiecujemy. Po prostu z całych sił będziemy walczyć o nasz piękny sen” – zapewniał na pierwszej konferencji po przybyciu polskiej ekipy do Soczi. Ale w ocenach naszego zespołu, nawet po wygranym 4:0 sparingu z Litwą, „Lewy” pozostał malkontentem. Wciąż zwraca uwagę na niedociągnięcia, na to co trzeba poprawić, albo na co położyć jeszcze większy nacisk.

Naszej reprezentacji nie musimy się wstydzić. Piłkarze wyglądają jak z żurnala, podróżują i mieszkają w luksusowych warunkach, nawet w zachowaniu bardziej przypominają celebrytów niż piłkarzy – podczas treningów ich fryzury są nienaganne, a na twarzach próżno szukać potu i krwi. Może gdy już z boiska znikną kamery, a z trybun śledzący każdy ich ruch dziennikarze i kibice, przemieniają się na powrót w harujących w pocie czoła zawodowców, nabuzowanych od nadmiaru adrenaliny. Miejmy nadzieję, że tak właśnie się dzieje, gdy w kadrze gasną światła rampy.

Kamil Glik jedzie do Rosji

W dniu meczu z Litwą, ostatniego przed wyjazdem na mundial sprawdzianu formy naszej piłkarskiej reprezentacji, miała zapaść decyzja, czy w kadrze biało-czerwonych znajdzie się kontuzjowany tydzień wcześniej Kamil Glik.

 

Tyleż błyskawiczne, co niespodziewane odzyskanie przez Glika sprawności kontuzjowanego barku postawiło w niezręcznej sytuacji przede wszystkim lekarza polskiej kadry Jacka Jaroszewskiego. On to bowiem tydzień temu zawyrokował, że zerwany przez naszego kluczowego obrońcę tzw. więzozrost barku wymaga operacji, co wiąże się z co najmniej półtoramiesięczna przerwą w treningach. Ta diagnoza wykluczała więc występ Glika w mistrzostwach świata. Piłkarz pojechał jednak do Francji i tam oddał się pod opiekę klubowych lekarzy AS Monaco oraz znanego specjalisty od tego typu urazów profesorem Boileau. W miniony poniedziałek, dokładnie tydzień po uszkodzeniu barku, Glik dostał od swojego macierzystego klubu zielone światło na wyjazd do Rosji.

W sztabie reprezentacji Polski jego cudowne ozdrowienie przyjęto jednak sceptycznie i z lekkim niedowierzaniem. Prezes PZPN Zbigniew Boniek dał temu wyraz stwierdzając, że Glik wróci do kadry tylko wtedy, gdy przeprowadzone także u nas badania potwierdza, że będzie mógł zagrać jeszcze w fazie grupowej. Trener Adam Nawałka potwierdził ten wymóg, ale złagodził nieco oczekiwania twierdząc, że nawet jeśli Glik będzie mógł zagrać dopiero w ostatnim spotkaniu grupowym to na mundial go zabierze.

Doktor Jaroszewski zapewniał, że on żadnego błędu w diagnozie nie popełnił. Według niego badania Glika w Nicei potwierdziły, że więzozrost jest zerwany całkowicie. „U zawodowych sportowców stosuje się czasem metodę nie leczenia, tylko szybkiego uruchamiania uszkodzonego w ten sposób barku. Tak zrobili lekarze we Francji. Niektórym sportowcom taki wariant służy, innym nie. Profesor Boileau zapewnił mnie, że jego zdaniem Kamil będzie w pełni sprawny i za tydzień będzie mógł normalnie trenować z pełnym obciążeniem. A jeśli jego stan nie wróci do normy, to po mundialu jest gotów go zoperować. Nie ma tu żadnej sprzeczności z moją oceną. Z moich oględzin dokonanych zaraz po odniesieniu kontuzji wynikało, że ten uraz bez operacji musi być leczony przez pięć tygodni, a z operacją przez sześć, ale za to w tym drugim wariancie z gwarancją, że wszystko będzie dobrze. A leczenie bez operacji takiej gwarancji nigdy nie daje, ponieważ niestabilność obojczyka pozostaje na zawsze. Niektórym sportowcom ta niestabilność nie przeszkadza i my właśnie na taką sytuację w przypadku Kamila liczymy” – tłumaczył doktor Jaroszewski.

I na kilka godzin przed meczem z Litwą sprawa się wyjaśniła. Glik jedzie na mundial, ale na razie na jego grę nie mamy co liczyć. Ma za sobą tylko trzy dni treningów.

Czas sprawdzić formę w boju

Trener Adam Nawałka ustalił kadrę na mistrzostwa świata. Nie wszystkie jego personalne wybory uznano za w pełni zasadne, lecz o tym czy popełnił jakieś błędy przekonamy się dopiero podczas mundialu. Ale już dwa najbliższe mecze towarzyskie, z Chile i Litwą, powinny nam dać wiedzę w jakiej formie jest polski zespół.

 

Nie ulega wątpliwości, że kontuzja Kamila Glika wywołała rewolucję w kadrze biało-czerwonych. Większe zamieszanie mogłaby wywołać chyba tylko kontuzja Roberta Lewandowskiego. Nic nie ujmując stoperowi AS Monaco, w naszej reprezentacji od biedy ma go kto zastąpić, natomiast na miejsce „Lewego” Nawałka nie ma zmiennika na zbliżonym choćby poziomie i dopiero jego absencja byłaby prawdziwym dramatem.

 

Kto dyrygentem w obronie?

Strata Glika oczywiście też jest dla selekcjonera poważnym kłopotem. Za jego kadencji 30-letni środkowy obrońca wystąpił w 36 z 45 meczów, a ze spotkań o punkty opuścił tylko dwa – z Gruzją w eliminacjach Euro 2016 oraz z Rumunią w eliminacjach MŚ 2018. Nie grał w nich tylko dlatego, że musiał pauzować za żółte kartki. W pozostałych 23 meczach o stawkę grał od pierwszej do ostatniej minuty.

Nawałka ma jednak trochę czasu do pierwszego meczu w Rosji, żeby na nowo zestawić formację defensywną. „Panowie, kontuzja Kamila nie przekreśla naszych szans i marzeń. Misja i cel pozostają bez zmian” – miał powiedzieć piłkarzom Nawałka na wtorkowym treningu, w którym już nie uczestniczył Glik. A telewizyjne kamery z uporem godnym lepszej sprawy śledziły każdy gest i grymas twarzy chowającego się w tłumie kadrowiczów Marcina Kamińskiego, którego selekcjoner wybrał na zastępcę kontuzjowanego obrońcy AS Monaco.

Ta decyzja wcale jednak nie oznacza, że pełniący ostatnio w VfB Stuttgart rolę rezerwowego Kamiński zajmując miejsce Glika w 23-osobowej kadrze przejmie także jego rolę w zespole. „Takie sytuacje stwarzają szanse innym zawodnikom. Tak właśnie staramy się teraz podchodzić do tej przykrej historii. Z wiarą, że ktokolwiek nie zajmie w drużynie miejsce Kamila, to sobie z tym poradzi. Mamy w kadrze graczy młodych, jeszcze na dorobku, ale też doświadczonych i ogranych w poważnych meczach. Trener ma z kogo wybierać” – przekonuje Łukasz Fabiański.

W roli dyrygenta formacji defensywnej Glika zastąpi zapewne 33-letni Łukasz Piszczek, którego selekcjoner widzi na prawej flance zarówno w standardowym ustawieniu 4-4-2 jak i próbowanych ostatnio wariantach 3-5-2 i 3-4-3. Obrońca Borussii Dortmund może zająć miejsce Glika na środku obrony, bo taki pomysł w sztabie kadry był dyskutowany, ale wydaje się, że jest to rozwiązanie ostateczne na wypadek, gdyby w towarzyskich potyczkach z Chile i Litwą wystawieni do gry stoperzy kompletnie się skompromitowali. Nawałka ma na tej pozycji do wyboru czterech graczy – wspomnianego już Kamińskiego oraz Michała Pazdana, Thiago Cionka i najmłodszego w tym gronie Jana Bednarka, który po ośmiu miesiącach grzania ławy został wyciągnięty w marcu z głębokich rezerw przez nowego trenera w Southamptonu Marka Hughesa i zdążył w ledwie siedmiu występach w Premier League zrobić taką furorę, że dostał też powołanie do szerokiej kadry Polski. W Arłamowie też zrobił dobre wrażenie, nawet na nieskorym do pochwał Lewandowski.

 

Skład w zasadzie jest znany

Sądząc po preferencjach jakimi przy ustalaniu składu kierował się ostatnio trener Nawałka, to wyjściowy skład biało-czerwonych w ich standardowym ustawieniu taktycznym 1-4-4-2 powinien wyglądać tak: Szczęsny – Piszczek, Bednarek, Pazdan, Rybus – Błaszczykowski, Krychowiak, Zieliński, Grosicki – Milik, Lewandowski. Największą niewiadomą w tym wariancie stanowi forma Błaszczykowskiego.

Co prawda odpowiedzialny za przygotowanie motoryczne kadrowiczów Remigiusz Rzepka gorliwie przekonuje w medialnych wypowiedziach, że skrzydłowy VfL Wolfsburg trenuje już na maksymalnych obrotach, ale nie można zapominać, że Błaszczykowski cały sezon spędził jednak w rezerwie lub na leczeniu kontuzji. I to jego także, przy całym szacunku dla zasług, w spotkaniach z Litwą i Chile powinien gruntownie przetestować Nawałka. Oczywiście o ile wciąż go traktuje jako gracza pierwszego wyboru na pozycji prawoskrzydłowego.

Testowane od listopada ubiegłego roku ustawienie 1-3-5-2 najbardziej wiarygodnie wygląda tak: Szczęsny – Piszczek, Bednarek, Cionek – Błaszczykowski, Krychowiak, Zieliński, Rybus, Grosicki – Milik, Lewandowski. Jak widać żadnych niespodzianek personalnych w tych medialnych jak na razie spekulacjach nie ma, ale przecież nietrudno sobie wyobrazić Teodorczyka u boku Lewandowskiego w linii ataku czy też Kownackiego na prawej flance zamiast Błaszczykowskiego.

 

Co z Lewandowskim?

Kluczowym graczem naszej kadry znów jednak będzie „Lewy” i nie ma nadziei, że rywale zlekceważą go na boisku. On sam też nie ma co do tego złudzeń. „Pamiętam jak byłem pieczołowicie pilnowany przez rywali na mistrzostwach Europy. Dlatego zależało mi, żebyśmy przed turniejem w Rosji przećwiczyli schematy, gdy przy mnie będzie dwóch przeciwników, bo w ten sposób stworzy się szansa na strzelenie gola któremuś z kolegów. We Francji miałem trzy sytuacje bramkowe, z których jedną wykorzystałem. W Rosji też będę miał mało okazji do strzelania goli i trzeba nad tym popracować, żeby przekuć to na naszą korzyść” – twierdzi Lewandowski. I to jest jak się zdaje słuszny kierunek. Inne są aż nadto czytelne dla rywali.