Chińskie roboty humanoidalne stały się gwiazdami Web Summit 2026 w Lizbonie. Tańczyły, występowały na scenie i prezentowały umiejętności, które jeszcze niedawno wydawały się fantastyką naukową. Za widowiskowymi pokazami kryje się jednak znacznie poważniejsza rewolucja. Chiny budują technologiczną przewagę, Europa próbuje dotrzymać im kroku, a miliony pracowników stają przed pytaniem o swoją przyszłość. Czy dzięki robotom będziemy pracować krócej i żyć lepiej, czy też technologiczny postęp przyniesie przede wszystkim większe zyski korporacjom?
Chińskie roboty podbiły Lizbonę. To coś więcej niż pokaz technologii
Dziewięć humanoidalnych robotów wykonujących zsynchronizowany taniec przed tysiącami widzów. Robotyczne psy przemieszczające się między uczestnikami konferencji. Maszyny przypominające ludzi, które po raz pierwszy wystąpiły w roli oficjalnych prelegentów jednego z największych wydarzeń technologicznych świata.
Tak wyglądał Web Summit 2026, który odbył się w dniach 9–12 listopada w Lizbonie.
Konferencja zgromadziła około 70 tysięcy uczestników ze 164 państw. Jedną z największych atrakcji były urządzenia chińskiej firmy AgiBot. Zainteresowanie wzbudził również robot przedsiębiorstwa Galbot, wyposażony w dwa ramiona i platformę jezdną, zaprojektowany do wykonywania czynności w sklepach, aptekach i zakładach przemysłowych.
Chiny przywiozły do Portugalii największą w historii Web Summit delegację przedstawicieli sektora sztucznej inteligencji i robotyki.
Nie chodziło jednak wyłącznie o efektowną demonstrację nowych technologii.
Chiny pokazały światu, że chcą być nie tylko największą fabryką globu, ale również producentem maszyn, które w przyszłości będą pracowały w fabrykach na całym świecie.
Trzeba przy tym zachować właściwe proporcje. Robot wykonujący zaprogramowany taniec nie jest jeszcze maszyną zdolną do samodzielnego wykonywania dowolnej pracy. Dzisiejsze humanoidy nadal mają ograniczenia związane z autonomią, bezpieczeństwem, sprawnością manipulowania przedmiotami i niezawodnością.
Jednak tempo rozwoju sztucznej inteligencji oraz robotyki pokazuje, że automatyzacja będzie obejmować coraz bardziej złożone zadania.
To oznacza zmiany nie tylko dla przemysłu, ale również dla całego społeczeństwa.
Chiny inwestują w robotyzację. Europa nie może przespać kolejnej rewolucji
Dane Międzynarodowej Federacji Robotyki (IFR) pokazują skalę przemian zachodzących w światowej gospodarce.
Według raportu „World Robotics 2026” w 2025 roku w fabrykach na całym świecie pracowało już około 5 milionów robotów przemysłowych.
Tylko w ciągu jednego roku zainstalowano ponad 600 tysięcy nowych urządzeń.
Największym rynkiem pozostają Chiny. W 2025 roku zainstalowano tam około 354 tysiące robotów przemysłowych, co odpowiadało 59 procentom wszystkich nowych instalacji na świecie.
Co więcej, chińscy producenci zdobyli większościowy udział we własnym rynku, wyprzedzając zagranicznych dostawców.
Europa rozwija robotyzację znacznie wolniej. W Unii Europejskiej największym odbiorcą robotów przemysłowych pozostają Niemcy, które odpowiadały w 2025 roku za 41 procent nowych instalacji w państwach członkowskich.
Oczywiście tradycyjne roboty przemysłowe i humanoidy prezentowane w Lizbonie nie są tym samym. Dane pokazują jednak skalę inwestycji i zaplecza technologicznego, które Chiny wykorzystują do budowania swojej pozycji.
Dla Europy jest to poważne ostrzeżenie.
Przez lata państwa europejskie uzależniały się od zewnętrznych dostawców w kolejnych obszarach gospodarki. Wiele usług cyfrowych, systemów informatycznych i platform komunikacyjnych jest dziś kontrolowanych przez amerykańskie korporacje. Jednocześnie Chiny stały się potęgą produkcyjną w sektorach elektroniki, baterii czy nowoczesnych urządzeń przemysłowych.
Teraz podobna rywalizacja zaczyna obejmować robotykę i sztuczną inteligencję.
Jeżeli Europa ograniczy się do kupowania gotowych robotów od zagranicznych producentów, może ponownie znaleźć się w roli klienta, a nie twórcy technologicznej przyszłości.
Dlatego Unia Europejska potrzebuje nie tylko regulacji dotyczących sztucznej inteligencji, ale przede wszystkim własnego przemysłu technologicznego.
Potrzebne są europejskie centra badawcze, publiczne inwestycje, własne systemy sztucznej inteligencji, rozwój otwartego oprogramowania oraz technologie, nad którymi europejskie państwa i przedsiębiorstwa będą miały rzeczywistą kontrolę.
Nie wystarczy przecież mówić o cyfrowej suwerenności, jeśli za każdą nową technologię trzeba płacić zagranicznym monopolistom.
Roboty pójdą do pracy. A co stanie się z ludźmi?
Najważniejsza część technologicznej rewolucji nie rozegra się jednak na konferencyjnych scenach.
Rozegra się w fabrykach, magazynach, sklepach, centrach logistycznych i przedsiębiorstwach usługowych.
Wyobraźmy sobie zakład przemysłowy zatrudniający kilkuset pracowników.
Dzisiaj ludzie przenoszą materiały, obsługują maszyny, kontrolują jakość produktów, pakują towary i przygotowują je do wysyłki.
Część tych zadań już teraz wykonują automatyczne urządzenia. Rozwój robotyki może sprawić, że maszyny będą stopniowo przejmowały kolejne czynności.
Przedsiębiorstwa mogą dzięki temu zwiększać wydajność, ograniczać koszty i uniezależniać część procesów od dostępności pracowników.
Z perspektywy właścicieli firm brzmi to atrakcyjnie.
Ale z perspektywy pracowników pojawia się zasadnicze pytanie.
Jeżeli robot pozwoli przedsiębiorstwu wyprodukować dwa razy więcej towarów, czy pracownik otrzyma wyższą pensję, będzie mógł pracować krócej, czy po prostu stanie się dla pracodawcy zbędny?
Nie należy jednak automatycznie zakładać, że każda nowa maszyna oznacza likwidację stanowiska pracy.
Międzynarodowa Organizacja Pracy (ILO) podkreśla, że podatność określonych zawodów na automatyzację nie jest równoznaczna z prognozą masowych zwolnień. W wielu przypadkach technologia zmienia zakres obowiązków, zamiast całkowicie eliminować potrzebę zatrudnienia człowieka.
W analizie z listopada 2026 roku ILO wskazuje również, że dotychczasowy wpływ sztucznej inteligencji na ogólny poziom zatrudnienia pozostaje stosunkowo ograniczony i stopniowy.
Nie oznacza to jednak, że zagrożenie nie istnieje.
Automatyzacja może zmniejszać zapotrzebowanie na niektóre umiejętności, zmieniać strukturę zatrudnienia i osłabiać pozycję negocjacyjną części pracowników.
Dlatego przyszłość rynku pracy nie może być pozostawiona wyłącznie decyzjom korporacyjnych zarządów.
Skoro roboty mogą pracować za nas, dlaczego nie mielibyśmy pracować krócej?
To pytanie powinno znaleźć się w centrum europejskiej debaty o automatyzacji.
Przez ostatnie dziesięciolecia rozwój technologii pozwalał przedsiębiorstwom produkować coraz więcej towarów przy mniejszym nakładzie pracy na jednostkę produktu.
Komputery, automatyczne linie produkcyjne, oprogramowanie i roboty przemysłowe zwiększały wydajność gospodarki.
Jednak wzrost produktywności nie przekładał się wszędzie i w takim samym stopniu na skracanie czasu pracy czy poprawę sytuacji materialnej zatrudnionych.
W wielu przedsiębiorstwach korzyści z automatyzacji trafiały przede wszystkim do właścicieli kapitału.
Teraz, kiedy sztuczna inteligencja zaczyna być łączona z maszynami wykonującymi fizyczne czynności, pojawia się możliwość kolejnego skoku wydajności.
Dlaczego jego konsekwencją miałoby być wyłącznie zwiększenie zysków?
Jeśli roboty będą wykonywały część naszej pracy, powinniśmy walczyć o to, aby ludzie mogli pracować krócej, zarabiać godnie i mieć więcej czasu dla swoich rodzin.
Rozwój robotyzacji powinien iść w parze z debatą o krótszym tygodniu pracy, podziale korzyści z automatyzacji oraz zagwarantowaniu pracownikom dostępu do nowych kwalifikacji.
Nie chodzi o zatrzymywanie technologicznego postępu.
Chodzi o to, aby jego korzyści nie były zarezerwowane dla niewielkiej grupy właścicieli największych przedsiębiorstw.
Wdrażanie automatyzacji powinno odbywać się przy udziale przedstawicieli pracowników i związków zawodowych.
Państwo musi natomiast zapewniać realne możliwości przekwalifikowania osobom, których zawody będą się zmieniały.
Pracownik, który przez dwadzieścia lat obsługiwał maszyny w fabryce, nie może zostać pozostawiony sam sobie tylko dlatego, że przedsiębiorstwo kupiło nowoczesnego robota.
Technologia powinna służyć człowiekowi, a nie czynić go zbędnym.
Robotyzacja może być ratunkiem dla starzejącego się społeczeństwa
Automatyzacja nie musi jednak oznaczać wyłącznie konkurencji między ludźmi a maszynami.
Polska i pozostałe państwa europejskie stoją przed poważnym wyzwaniem demograficznym.
Starzenie się społeczeństwa oznacza rosnące zapotrzebowanie na usługi medyczne, opiekę nad seniorami oraz pomoc osobom z niepełnosprawnościami.
Jednocześnie w wielu branżach coraz trudniej znaleźć odpowiednią liczbę pracowników.
W takich warunkach robotyzacja może przynieść ogromne korzyści społeczne.
Roboty mogłyby pomagać personelowi szpitali w transporcie materiałów, wykonywaniu powtarzalnych czynności czy dostarczaniu wyposażenia medycznego.
W zakładach przemysłowych mogłyby przejmować zadania niebezpieczne, monotonne i szczególnie obciążające fizycznie.
W usługach opiekuńczych mogłyby wspierać pracowników, pozostawiając im więcej czasu na bezpośredni kontakt z drugim człowiekiem.
To jednak wymaga odpowiedzialnego podejścia.
Maszyna może pomóc pielęgniarce, ale nie powinna być pretekstem do ograniczania zatrudnienia personelu medycznego poniżej bezpiecznego poziomu.
Robot może wspierać opiekuna osoby starszej, ale nie zastąpi ludzkiej empatii i relacji społecznych.
Największym sukcesem robotyzacji nie będzie stworzenie świata bez pracowników.
Będzie nim stworzenie świata, w którym ludzie nie muszą wykonywać najbardziej wyniszczających obowiązków, a jednocześnie zachowują godną pracę i bezpieczeństwo ekonomiczne.
Polska ma potencjał. Potrzebuje jednak własnej strategii
Na Web Summit 2026 obecni byli również przedstawiciele polskiego sektora technologicznego.
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości zorganizowała stoisko narodowe, w którego programie przewidziano udział 38 polskich przedsiębiorstw. Przed konferencją 37 z nich potwierdziło obecność.
Firmy prezentowały rozwiązania związane ze sztuczną inteligencją, cyberbezpieczeństwem, medycyną, automatyzacją oraz zaawansowanym oprogramowaniem.
W Lizbonie promowano również projekt Gizmo, opracowany przez Kacpra Olszewskiego, studenta Politechniki Warszawskiej.
To modułowa platforma robotyczna, umożliwiająca tworzenie różnych konfiguracji urządzeń, od manipulatorów po mobilne systemy współpracujące z człowiekiem.
To dobry przykład potencjału polskiej nauki i młodych konstruktorów.
Polska ma zdolnych inżynierów, uczelnie techniczne, instytuty badawcze i przedsiębiorstwa potrafiące tworzyć nowoczesne rozwiązania.
Problemem pozostaje jednak budowanie odpowiedniej skali inwestycji i tworzenie warunków do rozwoju własnych technologii.
Nie wystarczy finansować pojedynczych projektów i organizować wyjazdów na międzynarodowe konferencje.
Potrzebna jest długofalowa polityka przemysłowa.
Polska powinna inwestować we własne laboratoria robotyki, wspierać współpracę uczelni z przedsiębiorstwami oraz rozwijać publiczną infrastrukturę technologiczną.
Warto również wykorzystać potencjał otwartego oprogramowania, w tym systemów opartych na Linuksie, aby ograniczać uzależnienie od zamkniętych rozwiązań największych dostawców.
Ważną rolę mogą odegrać zamówienia publiczne. Państwo, szpitale, uczelnie i samorządy mogą wspierać rozwój polskich technologii, kupując sprawdzone rozwiązania odpowiadające rzeczywistym potrzebom społecznym.
Nie możemy pogodzić się z sytuacją, w której polscy naukowcy opracowują technologie, a największe korzyści z ich komercjalizacji osiągają wyłącznie zagraniczne koncerny.
Publiczne inwestycje powinny przynosić również publiczne korzyści.
Lizbona pokazuje, że na technologii można budować gospodarkę
Sam Web Summit jest również interesującym przykładem wykorzystania technologii jako narzędzia rozwoju gospodarczego.
Według analizy przygotowanej przez EY i przedstawionej przez organizatorów wydarzenia konferencja wygenerowała w ciągu dziesięciu lat szacowany wpływ na portugalską gospodarkę wynoszący prawie 2,5 miliarda euro.
Kwota obejmuje zarówno wydatki uczestników, jak i szacowane efekty pośrednie związane z zatrudnieniem, inwestycjami oraz działalnością przedsiębiorstw.
Nie jest to zatem bezpośredni zysk portugalskiego budżetu, lecz oszacowanie szerszego oddziaływania gospodarczego konferencji.
Portugalia pokazuje jednak, że konsekwentne budowanie pozycji w międzynarodowym sektorze technologicznym może przynosić wymierne efekty.
Polska także powinna rozwijać takie kompetencje.
Ale warto pamiętać, że prawdziwym sukcesem nie jest liczba konferencji ani liczba startupów prezentujących nowe produkty.
Sukcesem są trwałe miejsca pracy, wzrost wynagrodzeń, rozwój przemysłu i technologie poprawiające jakość życia obywateli.
Technologiczna rewolucja nie może być kolejnym sposobem na powiększanie nierówności
Widok tańczących humanoidów w Lizbonie może budzić zachwyt. Pokazuje, jak szybko rozwija się technologia i jak wiele jeszcze niedawno niewyobrażalnych możliwości otwiera przed ludzkością nauka.
Ale za każdym takim pokazem stoi także pytanie o przyszły model gospodarki.
Czy świat, w którym roboty wykonują coraz większą część pracy, będzie światem większego dobrobytu i mniejszych nierówności?
Czy może stanie się światem, w którym niewielka grupa właścicieli technologii kontroluje coraz większą część produkcji, podczas gdy miliony pracowników tracą bezpieczeństwo zatrudnienia?
Nie ma jednej, z góry przesądzonej odpowiedzi.
Wszystko zależy od decyzji podejmowanych dzisiaj przez państwa, przedsiębiorstwa i społeczeństwa.
Europa potrzebuje własnych technologii, ale równie mocno potrzebuje polityki społecznej, która zapewni sprawiedliwy podział korzyści z ich rozwoju.
Polska nie powinna być wyłącznie rynkiem zbytu dla robotów produkowanych w Chinach czy Stanach Zjednoczonych. Powinna uczestniczyć w ich projektowaniu, budowaniu i wdrażaniu.
Jednocześnie rozwój robotyki nie może oznaczać, że pracownik staje się jedynie kosztem, który należy wyeliminować.
Przez stulecia człowiek budował maszyny, aby ułatwić sobie pracę. Dzisiaj technologia daje nam szansę, aby część tej pracy rzeczywiście przejęły urządzenia.
Największym paradoksem byłoby jednak stworzenie gospodarki, w której roboty pracują coraz wydajniej, korporacje zarabiają coraz więcej, a zwykli ludzie nadal muszą pracować coraz ciężej, aby utrzymać swoje rodziny.
Bo prawdziwego postępu nie mierzy się liczbą robotów w fabrykach ani wysokością zysków technologicznych gigantów.
Prawdziwy postęp zaczyna się wtedy, gdy dzięki nowym technologiom człowiek może żyć lepiej.
I właśnie o taką przyszłość warto walczyć.
