Belgowie zagrali najlepiej

Tylko dwa zespoły przeszły przez eliminacje do mistrzostw Europy bez straty punktu. Wszystkie mecze grupowe wygrały zespoły Belgii i Włoch, zaś oprócz nich pierwsze miejsca w swoich grupach zajęły reprezentacje Anglii, Niemiec, Polski, Hiszpanii, Szwajcarii, Francji, Ukrainy i Chorwacji. Na drugim biegunie znalazły się drużyny Gibraltaru i San Marino, które jako jedyne zakończyła zmagania z zerowym kontem punktowym, ostatnie lokaty zajęły też ekipy Czarnogóry, Litwy, Estonii, Łotwy, Azerbejdżanu, Malty, Mołdawii i Liechtensteinu.

Oprócz zespołów Belgii, Włoch, Anglii, Niemiec, Polski, Hiszpanii, Szwajcarii, Francji, Ukrainy i Chorwacji, które wywalczyły pierwsze lokaty w swoich grupach, awans do przyszłorocznych mistrzostw Europy z drugich miejsc wywalczyły ponadto drużyny Czech, Portugalii, Holandii, Danii, Walii, Szwecji, Austrii, Turcji, Rosji i Finlandii. O pozostałe do obsadzenia cztery miejsca zostaną rozegrane baraże.

Najskuteczniejszy w eliminacjach był zespół Belgii, który w 10 spotkaniach zdobył aż 40 bramek. Drugie miejsce przypadło reprezentacji Anglii, która uzyskała 37 trafień o ośmiu meczach. Tyle samo bramek zdobyli też Włosi, lecz oni grali w grupie sześciozespołowej i mają gorszą średnią bramek na jeden mecz. Czwarta lokata przypadła drużynie Rosji, który zdobyła 33 bramki, piąte ekipie Hiszpanii (31 goli), a szóste drużynie Niemiec (30 goli). Nasza reprezentacja z 18 trafieniami na koncie znalazła się „w peletonie”, bo więcej goli od niej strzeliły jeszcze zespoły Francji (25), Holandii (24), Danii i Szwecji (po 23), Portugalii (22), Bośni i Hercegowiny (20) oraz Szwajcarii, Norwegii i Austrii (po 19). Tyle samo trafień co nasza drużyna, osiemnaście, uzyskali jeszcze Turcy i to z nimi biało-czerwoni zajęli na spółkę 16. miejsce na liście najskuteczniejszych zespołów eliminacji.

Najlepszą obronę w zakończonych w miniony wtorek rozgrywkach mieli Belgowie i Turcy, którzy stracili po trzy gole. W tej klasyfikacji polski zespół wypada nieźle, bo z pięcioma straconymi bramkami plasuje się na piątej pozycji. Lepsze od niego są ekipy Włoch i Ukrainy, które straciły cztery gole, a z biało-czerwonymi ex aequo na szóstym miejscu z także pięciobramkowymi stratami znalazły się drużyny Hiszpanii i Irlandii.

Natomiast najbardziej dziurawe linie obronne miały w tych eliminacjach zespoły San Marino (51 straconych goli), Gibraltaru (31) i Liechtensteinu (31), Wysp Owczych (30), Łotwy (28), Malty (27), Estonii i Mołdawii (po 26).

Bałagan zostawiony przez Platiniego

Przeforsowany wiele lat temu przez ówczesnego prezydenta UEFA Michela Platiniego pomysł rozegrania XVI mistrzostw Europy nie w jednym czy dwóch krajach, jak bywało to wcześniej, lecz aż w 12 krajach, teraz odbija się czkawką. Francuski działacz nie przewidział, że chęć uczczenia jubileuszu 60-lecia rozegrania pierwszych mistrzostw Starego Kontynentu na stadionach rozsianych po wszystkich krańcach Europy, przysporzy organizatorom mnóstwo problemów już w fazie kwalifikacji.

Na razie UEFA musi uporać się z podziałem finalistów Euro 2020 na sześć grup turniejowych. Podział na tzw. koszyki został ustalony przy zachowaniu zasad fair play, to znaczy o przydziale miejsca decydowały wyłącznie wyniki uzyskane w eliminacjach. Wedle nich w pierwszym koszyku znalazły się najlepiej punktujące reprezentacje Włoch, Belgii, Anglii, Niemiec, Ukrainy i Hiszpanii, do drugiego koszyka trafiły reprezentacje Francji, Polski, Szwajcarii, Chorwacji, Holandii i Rosji, do trzeciego wpadły ekipy Portugalii, Turcji, Danii, Czech, Szwecji i Austrii, zaś w czwartym koszyku wylądowały Walia i Finlandia, a o cztery pozostałe w nim miejsca w marcu przyszłego roku odbędą się baraże.

Komplikacje zaczęły się przy uwzględnianiu interesów gospodarzy meczów Euro 2020 oraz uwzględnianiu politycznych konfliktów. Z tych powodów jeszcze przed losowaniem (30 listopada w Bukareszcie) spora grupa zespołów zna już swoje miejsce w fazie grupowej. Po przydzieleniu gospodarzy do grup, w których będą rywalizować, okazało się, że w pierwszym koszyku pozostaną tylko Belgia i Ukraina. Ponieważ Ukraińcy są w konflikcie z Rosją, zostali zamienieni przydziałem z Belgami i trafią do grup m.in. z Holandią.
Tak wygląda przypisanie tej grupy zespołów do grup przed losowaniem: grupa A: Włochy (gospodarz), zespół z II koszyka, zespół z III koszyka, zespół z IV koszyka; grupa B: Belgia, Rosja (gospodarz), Dania (gospodarz), zespół z IV koszyka; grupa C: Ukraina, Holandia (gospodarz), zespół z III koszyka, zespół z IV koszyka; grupa D: Anglia (gospodarz), zespół z II koszyka, zespół z III koszyka, zespół z IV koszyka; grupa E: Hiszpania (gospodarz), zespół z II koszyka, zespół z III koszyka, zespół z IV koszyka; grupa F: Niemcy (gospodarz), zespół z II koszyka, zespół z III koszyka, zespół z IV koszyka.

Angielskie media nie cenią polskiej reprezentacji i chętnie widziałyby ją w jednej grupie z „Synami Albionu”. Niestety dla ekipy Jerzego Brzęczka, taki wariant jest jak najbardziej możliwy, bo nasz zespół podczas losowania nie uniknie trafienia na największe futbolowe potęgi.

Biało-czerwoni w grupie marzeń

Jeśli Robert Lewandowski i spółka nie wpadną w jednej grupie (D) na Anglików, to los przydzieli ich do Włochów (grupa A), Hiszpanów (grupa E) lub Niemców (grupa F). Każda z tych ekip jest wyraźnie mocniejsza od naszej. Nie od rzeczy będzie przypomnieć, że w ostatniej serii spotkań, gdy nasz zespół z trudem pokonał u siebie Słowenię 3:2, Anglicy rozgromili na wyjeździe Kosowo 4:0, a wcześniej Bułgarię 6:0 i Czarnogórę 7:0, Włosi natomiast w ostatniej kolejce stłukli Armenią aż 9:1. Także Niemcy grają coraz lepiej, czego dowodzi ich wygrana z Irlandią Północną 6:1, a i na Hiszpanów lepiej nie wpaść, bo nasz zespół nie jest dużo lepszy od ekipy Rumunii, a ona na pożegnanie eliminacji przegrała z nimi 0:5. A przecież i w trzecim koszyku potencjalnie lepszych rywali nie brakuje, dość wymienić Portugalię, Turcję, Danię, Czechy i Szwecję.

Może się zatem zdarzyć, że Polska trafił do jednej grupy z Anglią, Portugalią i Walią. Ale nawet wykoncypowana już przez część polskich mediów tzw. grupa marzeń dla naszej ekipy, z zespołami Włoch, Austrii lub Czech i np. Macedonii Północnej, bynajmniej nie daje żadnej pewności, że reprezentacja Polski zdołałaby z niej awansować do fazy pucharowej. Przypomnijmy przy okazji, że w przyszłorocznym czempionacie naszego kontynentu zagrają 24 reprezentacje podzielone na 6 grup, a do 1/8 finału awansują zwycięzcy, drużyny z drugich miejsc i cztery ekipy z trzecich miejsc.

 

Kontratak Platiniego

Były prezydent UEFA Michel Platini od października tego roku znów może działać w futbolu po czteroletniej dyskwalifikacji za udział w futbolowej korupcji. Zaczął od windykacji od UEFA 7 mln euro.

Platini domaga się od obecnych władz europejskiej federacji piłkarskiej wypłaty zaległych pensji oraz zwrotu kosztów, jakie musiał ponieść walcząc w sądach o odzyskanie dobrego imienia. Francuskie media spekulują, że w grę wchodzi ponad siedem milionów euro.

Prezydentem UEFA Platini był od 2007 przez osiem kolejnych lat, ale 21 grudnia 2015 został ukarany przez FIFA wykluczeniem na osiem lat ze struktur piłkarskich oraz zakazem jakiejkolwiek. Była to sankcja za przyjęcie dwóch milionów franków szwajcarskich od ówczesnego przewodniczącego FIFA Josepha Blattera. Platini po długich sądowych bataliach ostatecznie został oczyszczony z tego zarzutu przez szwajcarski sąd, który uznał, że nie ma powodów sądzić, że wspomniane pieniądze nie były, jak twierdzili obaj działacze, wynagrodzeniem za pracę, którą Francuz wykonał na rzecz światowej federacji na podstawie ustnej umowy zawartej z Blatterem.

Komisja etyczna FIFA nie przyjęła jednak tego werdyktu i podtrzymała karę zawieszenia dla Platiniego, skracając ją jedynie z ośmiu do czterech lat. W październiku tego roku sankcja uległa wyczerpaniu i jeden z najwybitniejszych piłkarzy w historii futbolu, mistrz Europy z 1984 roku, znów może uczestniczyć z życiu piłkarskiej społeczności. Starania o odzyskanie utraconych pozycji 64-letni obecnie Platini zaczął jednak od żądania zapłaty przez UEFA wspomnianych wyżej siedmiu milionów franków. To mu raczej w europejskiej federacji nie przysporzy zwolenników i wątpliwe, by w najbliższych wyborach poważnie liczył się w rywalizacji o stanowisko prezydenta UEFA. mln euro.

 

 

Platini odbębnił karę

W poniedziałek 7 października zakończyła się kara czteroletniej dyskwalifikacji nałożona na byłego prezydenta UEFA Michela Platiniego. 64-letni francuski działacz już zapowiedział wielki powrót.

Platini odzyskał prawo do pracy w strukturach światowego futbolu i ogłosił, że zamierza powalczyć w najbliższych wyborach o fotel przewodniczącego FIFA, zajmowany obecnie przez Szwajcara włoskiego pochodzenia Gianniego Infantino. Już miesiąc przed upływem terminu kary Michel Platini przypomniał światu o swoim istnieniu udzielając po długiej przerwie kilku wywiadów. Mówił w nich, że padł ofiarą spisku „kilku kretynów”, ale nie zasugerował, że wśród nich widzi też obecnego sternika FIFA, który w latach 2009-2016, czyli w okresie gdy Platini pełnił funkcję prezydenta UEFA, był w europejskiej federacji sekretarzem generalnym.

Gwoli przypomnienia – Platini, jeszcze jako prezydent UEFA i jeden z wiceprzewodniczących FIFA, został zawieszony przez Komisję Etyki FIFA wraz z przewodniczącym organizacji Josephem Blatterem. Jednego (Blattera) oskarżono o wręczenie, a drugiego (Platiniego) o przyjecie łapówki w wysokości dwóch milionów franków szwajcarskich. Wszelkie odwołania nie poskutkowały i obaj musieli odcierpieć karę.Platini ma jednak poczucie, że został skrzywdzony i pała żądzą odwetu.
Dał temu wyraz w wywiadzie udzielonym francuskiemu „Le Monde”. „Niczego sobie nie zakazuję, choćby starań o przejęcie steru w FIFA. To byłaby piękna forma rewanżu za to, co mnie ze strony niektórych ludzi w tej organizacji spotkało. Wiele osób nie unikało ze mną kontaktów, tak że przez ten czas w ogóle nie czułem się zawieszony”. 64-letni Platini był szefem UEFA w latach 2007-2015. Uważa się go za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii futbolu.

 

Infantino nadal przewodniczącym

Na Kongresie FIFA w Paryżu Szwajcar Gianni Infantino został ponownie wybrany na przewodniczącego FIFA. Był jedynym kandydatem na to stanowisko, więc delegaci, także z federacji europejskich, które nie akceptują niektórych jego pomysłów, zaakceptowali jego kandydaturę przez aklamację.

Na kongresie w Paryżu Infantino zjednał sobie przychylność elektorów przedstawionym raportem finansowym. „Przypomnijcie sobie, jaka była sytuacja przed trzema laty i trzema miesiącami, gdy wybieraliście mnie po raz pierwszy. Nie we wszystkim przez ten czas byłem perfekcyjny, popełniłem błędy, ale mogę dzisiaj śmiało powiedzieć, że kryzys w naszej organizacji został zażegnany. Nikt już nie mówi o korupcji, że trzeba wszystko zmienić i zacząć od nowa. Przestaliśmy być postrzegani jako organizacja niemal na poły kryminalna, a znowu ludzie na nas patrzą jak na organizację, która rozwija światowy futbol. To miałem na myśli, zapowiadając, że musimy przywrócić FIFA futbolowi, bo taka jest jej misja” – podkreślił Infantino w swoim przemówieniu, wygłoszonym po angielsku, francusku, niemiecku i hiszpańsku. Znajomość tylu języków jest także jego niezaprzeczalnym atutem. Do delegatów bardziej przemawiały jednak cytowane przez Infantino kwoty. A miał się czym chwalić, bo jeszcze nigdy sytuacja finansowa FIFA nie była tak dobra.

Z raportu finansowego dowiadujemy się, że w latach 2015-2018 przychody Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej wyniosły 5,7 mld euro, co jest wynikiem lepszym o ponad miliard euro od budżetu jaki obiecywał przed trzema laty, gdy został wybrany na przewodniczącego aresztowaniu wielu członków stowarzyszenia za korupcję i odsunięciu od władzy ówczesnego szefa organizacji Josepha Blattera. Kluczowe w tym zestawieniu są wyniki finansowe po ubiegłorocznym mundialu w Rosji, gdy okazało się, że wbrew obawom FIFA osiągnęło przychody na poziomie 1,8 mld euro, co jest wynikiem, jak zapewniał szef komisji finansów organizacji Alejandro Dominguez, o 65 procent lepszym od zakładanego. Dzięki temu największa i najbogatsza organizacja sportowa na świecie może pochwalić się dzisiaj rezerwami finansowymi na poziomie 2,75 mld euro, o 1,75 mld wyższymi od tych, jakie trzy lata temu odziedziczył Infantino po dojściu do władzy.

Przewodniczący FIFA mimo okazywanego mu poparcia ma w światowej federacji wielu przeciwników, głównie w UEFA, co jest o tyle dziwne, że Infantino był przecież przez wiele lat sekretarzem generalnym Europejskiej Unii Piłkarskiej i prawą ręką Michela Platiniego. Odsunięty na boczny tor Francuz w październiku tego roku będzie mógł znów działać w futbolu, bo wtedy zakończy się jego czteroletnia dyskwalifikacja, w przededniu paryskiego kongresu FIFA ostro krytykował Infantino twierdząc wprost, że „nie jest wiarygodny i nie ma żadnej legitymacji, aby reprezentować futbol”.

Były prezydent UEFA, odsunięty od władzy pod zarzutem udziału w korupcji, w swojej krytyce dawnego podwładnego nie jest odosobniony – w Europie obecny szef FIFA podpadł przeforsowaniem przeniesienia terminu mistrzostw świata w Katarze (2022) na listopad i grudzień, a teraz kością niezgody jest proponowana przez Szwajcara nowa formuła Klubowych Mistrzostw Świata, które od 2021 roku mają być rozgrywane z udziałem 24 zespołów, co UEFA słusznie uważa za konkurencję dla swojej Ligi Mistrzów. Infantino próbował złamać opór obiecując przychody z KMŚ na poziomie 50 miliardów dolarów, ale nie sprecyzował w jakim przedziale czasowym ten turniej miały je wygenerować.

Drugą kadencję Infantino zaczął zatem od aklamacji, ale wątpliwe by tak samo łatwo wygrał wybory po raz trzeci. Po budzących już dzisiaj wiele negatywnych emocji mistrzostwach świata w Katarze pozycja Szwajcara może ulec poważnemu osłabieniu, a wtedy z całą pewnością w wyborczych szrankach pojawią się groźni konkurenci.

 

Valcke nadal na aucie

Szwajcarski sąd najwyższy odrzucił apelację byłego sekretarza generalnego FIFA Jerome’a Valcke’a, który zaskarżył nałożoną na niego karę dziesięcioletniej dyskwalifikacji za nadużycia finansowe.

Decyzja szwajcarskiego sądu została opublikowana pod koniec ubiegłego tygodnia. Były prominentny działacz piłkarski twierdził, że nałożona na niego kara całkowitego zakazu działalności w światowym futbolu jest zbyt dotkliwa, zakwestionował też w pozwie werdykt CAS, który uważa za niesprawiedliwy i wydany po rozprawie nie spełniającej wymogów bezstronności. Dla 58-letniego Valcke’a porażka przed szwajcarskim wymiarem sprawiedliwości to kolejny cios po poniesionej w 2018 roku porażce przed Międzynarodowym Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu w Lozannie (CAS). Teraz były sekretarz generalny FIFA poniesie jedynie mniejsze koszty, bo szwajcarski wymiar sprawiedliwości oszacował koszty sądowe i snawiązkę na rzecz FIFA na kwotę 38 tysięcy tamtejszych franków (ok. 145 tysięcy złotych). Rok temu sędziowie CAS po oddaleniu jego apelacji utrzymali w mocy grzywnę w wysokości 100 tys. franków szwajcarskich.

Valcke był przez wiele lat jednym z najbliższych współpracowników byłego przewodniczącego FIFA Josepha Blattera, który w 2015 roku po wybuchu afery korupcyjnej w światowym futbolu został zmuszony do rezygnacji z pełnionej od 1998 roku funkcji. Podobny los spotkał prezydenta UEFA Michela Platiniego i wielu innych prominentnych działaczy, w większości z Ameryki Południowej. Valcke był podejrzewany też o wykorzystywał do celów prywatnych pieniędzy należących do FIFA. Zdyskwalifikowany na dekadę francuski działacz pełnił funkcję sekretarza generalnego FIFA od 2007 roku.

Spór o Ligę Mistrzów UEFA

W europejskim futbolu toczy się ostra dyskusja o przyszłości europejskich pucharów, których obecna formuła obowiązuje do 2024 roku. Najbogatsze kluby chcą po tym terminie zamienić Ligę Mistrzów w zamknięte rozgrywki tylko w swoim gronie.

O zmianie obecnego formatu Champions League dyskusja toczy się już od dłuższego czasu. Europejskie Stowarzyszenie Klubów (ECA), zrzeszające wszystkie największe kluby na Starym Kontynencie, dąży do zreformowania pucharowych rozgrywek. Według UEFA na razie nie podjęto w tej kwestii żadnych wiążących decyzji, ale według doniesień o przebiegu narady jaka miała miejsce w ubiegłym tygodniu z udziałem UEFA i przedstawicieli największych europejskich lig, ECA zaprezentowała już swoją propozycję zmian.

Z przecieków wynika, że bogate kluby chcą wprowadzenia od sezonu 2024/2025 w miejsce obecnie obowiązujących rozgrywek pucharowych trzystopniową „ligę europejską”. Najwyższy poziom, odpowiednik Ligi Mistrzów, składałby się z 32 drużyn, ale 24 najlepsze w danym sezonie miałyby mieć zagwarantowany start w kolejnej edycji, co byłoby końcem obecnie obowiązującej reguły, iż kwalifikacje do pucharów europejskich zdobywane są w rozgrywkach krajowych. W tej koncepcji dla zwycięzców 54 europejskich lig narodowych w elicie byłyby tylko cztery miejsca.

Konkurencyjne wobec ECA stowarzyszenie European Leagues, które zrzesza 35 lig z 28 krajów, w tym polską, jest przeciwne tej propozycji, czemu dała wyraz także podczas narady zorganizowanej w miniony czwartek w Warszawie. W siedzibie Ekstraklasy S.A. Spotkali się szefowie 12 lig Europy, m. in. La Liga (Hiszpania), Premier League (Anglia), Bundesligi (Niemcy), Serie A (Włochy) i Ligue 1 (Francja).

W zarządzie EL jest m. in. prezes i właściciel Legii Warszawa Dariusz Mioduski, który rzecz jasna jest przeciwny inicjatywie ECA. „Zabetonowana Liga Mistrzów to nie największy problem polskich klubów. Walczymy o wskoczenie na stałe do klasy średniej europejskiej piłki, a dzisiejszy podział funduszy w pucharach pokazuje, że system jest zły. Dzieli na bogatych i biednych” – przekonuje Mioduski.

Trudno nie przyznać mu racji. Wprowadzona w 2016 roku reforma pucharowych rozgrywek ostatecznie zamknęła tzw. autostradę do Champions League, stworzoną za rządów byłego prezydenta UEFA Michela Platiniego dla słabszych lig, takich jak polska. Po wymuszonej skandalem korupcyjnym dymisji francuskiego działacza ECA wykorzystała okazję i przeforsowała zmiany, które utrudniły zespołom ze słabszych lig awans do przynoszącej krociowe zyski fazy grupowej Ligi Mistrzów. Co prawda polskie zespoły wykorzystały „autostradę” tylko raz, ale teraz nie godzą się odcięcie dostępu do piłkarskiego El Dorado.

Dość niespodziewanie po stronie przeciwników zmian proponowanych przez ECA opowiedziała się Niemiecka Liga Piłkarska (DFL), zrzeszająca dwie najwyższe klasy rozgrywkowe w tym kraju. Niemcy sprzeciwiają się jednak nie z powodów nierównego dostępu do pieniędzy, tylko nie godzą się na marginalizację rozgrywek krajowych. Wygląda jednak na to, że bogate kluby mimo sprzeciwów dopną swego i za kilka lat stworzą zamkniętą ligę, w której raczej na pewno nie będzie polskiego zespołu.

 

Platini chce wrócić do władzy

Były prezydent UEFA Michel Platini w trakcie czasowej banicji za korupcję siedział cicho, ale jego kara kończy się w 2019 roku i Francuz zamierza odzyskać władzę.

 

Platini miał dużo czasu żeby starannie obmyślić strategię walki o utraconą w 2015 pozycję we władzach europejskiego i światowego futbolu. Właśnie zaczął pierwszy etap operacji, którego celem jest oczyszczenie z korupcyjnych zarzutów. Były prezydent UEFA postawił urzędnikom FIFA zarzut, że zorganizowali przeciwko niemu spisek. „Istnieją na to bardzo mocne dowody. Spisek miał na celu osłabienie pozycji Michaela Platiniego w strukturach światowego futbolu” – przekonuje prawnik Platiniego William Bourdon. I potwierdził, że w imieniu swojego klienta złożył pozwy do sądu przeciwko byłym działaczom FIFA.

Przypomnijmy, że w 2015 roku Michel Platini miał wystartować w wyborach na prezydenta światowej federacji piłkarskiej. Nie mógł jednak tego uczynić, ponieważ wcześniej wybuchł skandal z jego udziałem. Ujawniono, wtedy, że w 2011 roku Francuz otrzymał dwa miliony franków szwajcarskich od Josepha Blattera jako zapłatę za poparcie, zaś Platini bronił się twierdząc, że nie była to żadna łapówką, tylko wynagrodzenie za pracę konsultanta. Dodał również, że nie ma zaufania do ludzi, którzy są odpowiedzialni za sprawy dyscyplinarne w FIFA, czym dał do zrozumienia, że w federacji mógł powstać spisek przeciwko niemu, który ostatecznie pozbawił go możliwości udziału w wyborach. To właśnie najprawdopodobniej przeciwko osobom, które mogły przyczynić się do oskarżenia go o przyjęcie łapówki, Francuz wytoczył proces.

Początkowo Platini został zawieszony na osiem lat, później karę skrócono o połowę, a to oznacza, że jesienią 2019 roku Francuz będzie mógł ubiegać się o stanowiska we władzach światowej i europejskiej federacji. I zamierza to zrobić.