Klose potrenuje Lewego

Kadra Bayernu Monachium szykuje się do restartu rozgrywek 1. Bundesligi, ale wydarzeniem minionego weekendu w ekipie mistrzów Niemiec była wiadomość, że od lipca asystentem trenera Hansiego Flicka będzie 41-letni Miroslav Klose, najskuteczniejszy napastnik w historii reprezentacji Niemiec.

Urodzony w Opolu Miroslav Klose w 1987 roku jako dziewięcioletni chłopak wyemigrował z całą rodziną do Niemiec, gdzie został jednym z najwybitniejszych piłkarzy w historii reprezentacji tego kraju. Zadebiutował w niej 24 marca 2001 roku w meczu z Albanią i od razu strzelił swoją pierwszą bramkę. W sumie do 2014 roku rozegrał w niemieckich barwach aż 137 meczów i zdobył w nich 71 goli, co czyni go najskuteczniejszym strzelcem w historii piłkarskiej reprezentacji naszych zachodnich sąsiadów. Przed nim przez kilka dziesięcioleci rekordzistą z dorobkiem 68 trafień był legendarny Gerd Mueller.
Imponująca jest też lista jego osiągnięć z niemiecką drużyną. W 2002 roku na mundialu w Korei i Japonii zdobył z nią wicemistrzostwo świata, a sam zdobywając w tym turnieju 5 bramek został wicekrólem strzelców. Cztery lata później w mistrzostwach świata rozegranych w Niemczech wywalczył z ekipa gospodarzy brązowy medal, ale z pięcioma bramkami na koncie został królem strzelców turnieju. Ponownie brązowy medal reprezentacja Niemiec zdobyła w 2010 roku w Republice Południowej Afryki, a Klose powiększył swój łączny bramkowy dorobek w światowych czempionatach o kolejne cztery trafienia. W 2012 roku znalazł się w kadrze na rozgrywany w Polsce i na Ukrainie mistrzostwa Europy (Niemcy zdobyli w tym turnieju trzecie miejsce, a cztery lata wcześniej, na Euro 2008 w Austrii i Szwajcarii wywalczyli wicemistrzostwo). 7 września 2013 roku w wygranym 3:0 spotkaniu z Austrią w eliminacjach MŚ 2014 Klose strzelił gola i było to jego 68 trafienie w barwach niemieckiej reprezentacji, co oznaczało, że wyrównał rekord Gerda Muellera. 21 czerwca 2014 na mundialu w Brazylii w meczu Niemcy – Ghana zaliczył 15 bramkę i wyrównał rekord strzelonych goli w finałach mistrzostw świata należący do Brazylijczyka Ronaldo, ale już 8 lipca w słynnym spotkaniu Brazylia – Niemcy (1:7) zdobył jedną z bramek bramkę i z 16. trafieniami do dzisiaj jest samodzielnym rekordzistą w liczbie goli strzelonych w turniejach o mistrzostwo globu. Po rozegranym 13 lipca 2014 roku meczu finałowy z Argentyną, wygrany przez Niemców po dogrywce 1:0, mógł w wieku 36 lat świętować w końcu mistrzowski tytuł. Po tym spotkaniu zakończył reprezentacyjna karierę z imponującym dorobkiem 137 występów – lepszy od niego jest tylko Lothar Matthaeus, który rozegrał 150 meczów. W liczbie strzelonych goli jest jednak rekordzistą.
W swojej piłkarskiej biografii Klose ma też bogaty w sukcesy kilkuletni okres występów w Bayernie Monachium. Trafił do tego klubu z Werderu Brema latem 2007 roku jako król strzelców Bundesligi z sezonu 2005/2006 i piłkarz roku 2006 w Niemczech. W klubie z Bremy rozegrał łącznie 131 meczów, strzelił w nich 63 gole i zanotował 47 asyst. Ale dopiero w Bayernie mógł święcić największe klubowe sukcesy w swojej karierze – dwukrotnie zdobywał z bawarska drużyną mistrzostwo Niemiec i Puchar Niemiec, a po razie Superpuchar Niemiec i Puchar Ligi, zaś w sezonie 2009/2010 doszedł do finału Ligi Mistrzów, w którym Bayern przegrał z Interem Mediolan. W barwach monachijskiego klubu Klose we wszystkich rozgrywkach rozegrał 150 meczów, w których strzelił 53 gole i zaliczył 28 asyst.
W 2011 roku odszedł z Bayernu i podpisał kontrakt z Lazio Rzym. W barwach włoskiego klubu występował już do końca piłkarskiej kariery, którą zakończył oficjalnie 1 listopada 2016 roku. W Lazio rozegrał łącznie 171 meczów, w których strzelił 64 bramki i zaliczył 35 asyst.
Gdy tylko zawiesił buty na kołku, selekcjoner niemieckiej reprezentacji Joachim Loew natychmiast zaproponował mu posadę swojego asystenta, obok już współpracującego z nim w tej roli Hansiego Flicka. Obecny trener Bayernu Monachium nie miał nic przeciwko temu, bo Klose już wcześniej, u schyłku swojej reprezentacyjnej kariery, miał w kadrze Niemiec specjalny status i często uczestniczył w taktycznych naradach z Loewem i Flickiem. Ponoć potrafił zaskoczyć swoich szefów błyskotliwymi spostrzeżeniami i sugestiami.
Klose jeszcze jako aktywny zawodnik nie ukrywał, że zamierza zostać trenerem. Realizacji marzeń nie odkładał na później. Dlatego bez wahania przyjął ofertę Loewa, a w 2018 roku po ukończeniu odpowiednich kursów podjął pierwszą samodzielną pracę – poprowadził juniorską drużynę Bayernu U-17 i zaczął z nią osiągać bardzo obiecujące wyniki. Gdy Hansi Flick na poczaąku listopada ubiegłego roku przejął po Niko Kovacu pierwszy zespół bawarskiego potentata, a w następnych miesiącach umocnił swoją pozycje na tyle, że władze klubu podpisały z nim trzyletni kontrakt, od razu zaczął zabiegać o włączenie Klosego do swojego sztabu szkoleniowego. „Z Hansim znamy się dobrze z pracy w sztabie reprezentacji, więc ufamy sobie zawodowo i prywatnie. To dla mnie kolejny krok w mojej trenerskiej karierze. Chciałbym pomóc Bayernowi osiągnąć wytyczone cele dzieląc się w swojej pracy doświadczeniem jakie zebrałem przez lata na boisku” – podkreślił z kolei Klose.
Niemieckie media natychmiast zaczęły spekulować jak Klose ułoży sobie współpracę z Robertem Lewandowskim. Raczej nikt nie przewiduje komplikacji, nie tylko dlatego, że obaj są Polakami. Klose do tej pory w publicznych wypowiedziach oceniał „Lewego” bardzo dobrze, nawet potrafił przyznać, że pod względem piłkarskich umiejętności reprezentant Polski znacznie go przewyższa. „On jest wyjątkowy, łączy w swojej grze po trochu wszystko, co powinien mieć klasowy napastnik. Naprawdę trudno znaleźć u niego jakąś słabszą stronę” – komplementował Lewandowskiego w jednym z wywiadów. Czy będzie w stanie jeszcze ulepszyć maszynę do strzelania goli, jaką jest kapitan reprezentacji Polski? Będzie to trudne, bo Lewandowski to w tej chwili już w pełni ukształtowanym piłkarz, uważany za najlepszego na świecie na swojej pozycji, a niedocenianego poza Niemcami tylko dlatego, że Bayern w ostatnich latach nie odnosił sukcesów w europejskich pucharach, a reprezentacja Polski poziomem znacznie odstaje od europejskiej i światowej czołówki. Z pewnością jednak Klose będzie w stanie jakieś niuanse poprawić – może grę głową, może umiejętność wychodzenia na pozycję, a może dostrzeże coś, z czego nawet „Lewy” nie zdaje sobie jeszcze sprawy. Przekonamy się o tym jeszcze w tym roku, bo Klose ma zacząć pracę w sztabie pierwszego zespołu od 1 lipca.

Najlepsi gracze XXI mistrzostw świata w piłce nożnej

Chorwat Luka Modrić, Belg Thibaut Courtois i Francuz Kyliana Mbappe – tych trzech piłkarzy zostało wyróżnionych przez FIFA nagrodami indywidualnymi.

 

Lider reprezentacji Chorwacji Luka Modrić został uznany przez ekspertów FIFA za najlepszego piłkarza XXI mistrzostw świata i otrzymał w nagrodę najcenniejsze piłkarskie wyróżnienie indywidualne – „Złotą Piłką”. Z kolei „Złote Rękawice” dla najlepszego bramkarza turnieju otrzymał golkiper zespołu Belgii Thibaut Courtois. Francuz Kylian Mbeppe został wyróżniony nagrodą dla najlepszego piłkarzem młodego pokolenia. Tytuł króla strzelców i nagrodę „Złotego Buta” zdobył Anglik Harry Kane, który w siedmiu występach na mundialu zdobył sześć bramek. Nagrodę Fair Play dla zespołu najrzadziej przekraczającego przepisy, spośród tych, które przeszły fazę grupową, przyznano ekipie Hiszpanii.

 

Zdobywcy „Złotej Piłki”:
1930 – Jose Nasazzi (Urugwaj); 1934 – Giuseppe Meazza (Włochy); 1938 – Leonidas (Brazylia); 1950 – Zizinho (Brazylia); 1954 – Ferenc Puskas (Węgry); 1958 – Didi (Brazylia); 1962 – Garrincha (Brazylia); 1966 – Bobby Charlton (Anglia); 1970 – Pele (Brazylia); 1974 – Johann Cruyff (Holandia); 1978 – Mario Kempes (Argentyna); 1982 – Paolo Rossi (Włochy); 1986 – Diego Maradona (Argentyna); 1990 – Salvatore Schillaci (Włochy); 1994 – Romario (Brazylia); 1998 – Ronaldo (Brazylia); 2002 – Oliver Kahn (Niemcy); 2006 – Zinedine Zidane (Francja); 2010 – Diego Forlan (Urugwaj); 2014 – Lionel Messi (Argentyna); 2018 – Luka Modric.

 

Zdobywcy „Złotego Buta”:
1930 – Guillermo Stabile (Argentyna); 1934 – Oldrich Nejedly (Czechosłowacja); 1938 – Leonidas (Brazylia); 1950 – Ademir (Brazylia); 1954 – Sandos Kocsis (Węgry); 1958 – Just Fontaine (Francja); 1962 – Garrincha, Vava (obaj Brazylia), Drajen Jerkovic (Jugosławia), Leonel Sanchez (Chile), Walentin Iwanow (ZSRR), Florian Albert (Węgry); 1966 – Eusebio (Portugalia); 1970 – Gerd Mueller (RFN); 1974 – Grzegorz Lato (Polska); 1978 – Mario Kempes (Argentyna); 1982 – Paolo Rossi (Włochy); 1986 – Gary Lineker (Anglia); 1990 – Salvatore Schillaci (Włochy); 1994 – Oleg Salenko (Rosja), Christo Stoiczkow (Bułgaria); 1998 – Davor Suker (Chorwacja); 2002 – Ronaldo (Brazylia); 2006 – Miroslav Klose (Niemcy); 2010 – Thomas Mueller (Niemcy); 2014 – James Rodriguez (Kolumbia); 2018 – Harry Kane (Anglia).

 

Zdobywcy „Złotych Rękawic”:
1994 – Michel Preudhomme (Belgia); 1998 – Fabien Barthez (Francja); 2002 – Oliver Kahn (Niemcy); 2006 – Gianluigi Buffon (Włochy); 2010 – Iker Casillas (Hiszpania); 2014 – Manuel Neuer (Niemcy); 2018 – Thibaut Courtois.

 

Zdobywcy nagrody Fair Play:
1970 – Peru; 1978 – Argentyna; 1982 – Brazylia; 1986 – Brazylia; 1990 – Anglia; 1994 – Brazylia; 1998 – Anglia, Francja; 2002 – Belgia; 2006 – Hiszpania, Brazylia; 2010 – Hiszpania; 2014 – Kolumbia; 2018 – Hiszpania