W całej historii bursztynowego fotela, który Karol Nawrocki przekazał Donaldowi Trumpowi, pojawia się pytanie znacznie ważniejsze niż to, czy amerykańskiemu prezydentowi spodobał się kosztowny w wyglądzie prezent.
Kto właściwie zapłacił za ten tron? Prezydent Karol Nawrocki z własnej kieszeni, Kancelaria Prezydenta z publicznego budżetu, czy może jeszcze ktoś inny?
Według ustaleń TVN24+ twórca fotela, znany bursztynnik Lucjan Myrta, zgodził się przekazać mebel za zwrot minimalnych kosztów. Nie ujawnił jednak konkretnej kwoty. Nie wiadomo również, ile wyniosły koszty transportu tak dużego przedmiotu do Stanów Zjednoczonych ani kto je pokrył.
To rodzi kolejne pytania. Czy za wykonanie i dostarczenie prezentu zapłacili polscy podatnicy? Jeśli tak, z jakiej pozycji budżetowej pochodziły pieniądze? Kto zatwierdził wydatek i gdzie można znaleźć dokumenty potwierdzające jego wysokość?
Nie chodzi o kwestionowanie prawa prezydenta do wręczania prezentów dyplomatycznych. Chodzi o zasadę, że publiczne pieniądze wymagają publicznego rozliczenia.
Jeżeli fotel był prywatnym podarunkiem Karola Nawrockiego, należałoby wyjaśnić, czy prezydent sam pokrył wszystkie związane z nim wydatki. Jeśli natomiast sfinansowano go ze środków Kancelarii Prezydenta, obywatele powinni poznać pełne koszty przedsięwzięcia.
Na tym jednak pytania się nie kończą. Dlaczego informacja o prezencie przez kilka miesięcy nie była publicznie znana? Dlaczego, według ustaleń dziennikarskich, nawet część polskich dyplomatów nie wiedziała, jaki przedmiot przewożony jest do Waszyngtonu?
Polska jest demokratyczną republiką, a nie monarchią. Prezydent sprawuje urząd w imieniu obywateli i odpowiada za sposób wykorzystywania środków publicznych.
Dlatego Kancelaria Prezydenta powinna odpowiedzieć na trzy podstawowe pytania: kto zapłacił za tron, ile dokładnie kosztował i dlaczego szczegóły jego przekazania nie zostały wcześniej ujawnione?
Dopóki nie poznamy odpowiedzi, nie można przesądzać, że prezent został sfinansowany z pieniędzy podatników. Można jednak oczekiwać pełnej informacji o jego finansowaniu.
Bo nawet najbardziej efektowny gest dyplomatyczny nie zwalnia państwowych urzędników z obowiązku przejrzystego gospodarowania publicznymi pieniędzmi.










