Weto Nawrockiego. Wolność dla hejtu, ochrona dla gigantów internetu i polityczny prezent dla Konfederacji

17 lis 2026

Karol Nawrocki po raz kolejny zawetował ustawę mającą zwiększyć bezpieczeństwo Polaków w internecie. Oficjalnie w imię obrony wolności słowa. W praktyce jego decyzja sprzyja interesom globalnych korporacji cyfrowych, które zachowują większą swobodę decydowania o treściach publikowanych na swoich platformach. Politycznie zyskuje również Konfederacja, której liderzy entuzjastycznie przyjęli weto. To ugrupowanie, którego przedstawiciele od lat budują część swojego przekazu na strachu przed migrantami, radykalnych hasłach i antagonizowaniu różnych grup społecznych. Powstaje więc zasadnicze pytanie: czy prezydent rzeczywiście broni wolności obywateli, czy raczej takiego modelu internetu, w którym agresja przynosi polityczne zasięgi, a odpowiedzialność pozostaje ograniczona?

Prezydent zatrzymał ustawę. Wielkie platformy mogą odetchnąć

13 listopada 2026 roku prezydent Karol Nawrocki odmówił podpisania nowelizacji ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, która miała uzupełnić polskie przepisy dotyczące unijnego Aktu o usługach cyfrowych, czyli Digital Services Act (DSA).

To już drugie prezydenckie weto dotyczące tych regulacji w 2026 roku.

Nowe przepisy miały umożliwić polskim instytucjom skuteczniejsze reagowanie na określone nielegalne treści w internecie. Chodziło między innymi o groźby karalne, nawoływanie do przemocy, materiały związane z wykorzystywaniem seksualnym dzieci oraz nakłanianie do samobójstwa.

Ustawa przewidywała także rozwiązania chroniące internautów przed bezpodstawnym usuwaniem wpisów i blokowaniem kont przez platformy społecznościowe.

Prezydent uzasadnił weto obawą przed nadmiernymi uprawnieniami administracji publicznej do ograniczania dostępu do treści bez wcześniejszej decyzji sądu.

Jednak za wielkimi słowami o wolności kryje się znacznie bardziej przyziemny problem.

Kto dzisiaj naprawdę kontroluje internet? Polski obywatel, demokratyczne państwo czy prywatne korporacje technologiczne?

Facebook, Instagram, YouTube, TikTok i platforma X już teraz decydują, jakie treści docierają do milionów użytkowników. Ich algorytmy wpływają na widoczność informacji, a prywatne regulaminy wyznaczają granice dopuszczalnych wypowiedzi.

Prezydenckie weto nie odebrało im tej władzy. Zablokowało natomiast dodatkowe krajowe mechanizmy pozwalające państwu wydawać wiążące nakazy dotyczące nielegalnych treści i niesłusznie usuniętych publikacji.

Unijne DSA nadal obowiązuje, a prezes UKE już pełni funkcję koordynatora ds. usług cyfrowych. Nie oznacza to jednak, że brak zawetowanych przepisów nie ma znaczenia. Oznacza, że polscy użytkownicy zostali pozbawieni części dodatkowych narzędzi dochodzenia swoich praw.

Konfederacja świętuje. Przypadek czy polityczny interes?

Jednymi z najbardziej zadowolonych z prezydenckiej decyzji okazali się politycy Konfederacji.

Sławomir Mentzen ogłosił, że prezydent zatrzymał próbę cenzurowania internetu. Krzysztof Bosak przekonywał, że rząd chciał wykorzystać argument bezpieczeństwa dzieci do ograniczenia wolności wypowiedzi.

Europosłanka Konfederacji Anna Bryłka również pochwaliła decyzję Nawrockiego, przedstawiając ją jako powstrzymanie cenzury.

To stanowisko nie powinno zaskakiwać.

Media społecznościowe są jednym z podstawowych narzędzi politycznej działalności Konfederacji. Pozwalają jej politykom bezpośrednio docierać do odbiorców, omijać tradycyjne redakcje i budować własne kanały komunikacji.

Nie ma w tym nic złego. Każde demokratyczne ugrupowanie ma prawo korzystać z internetu i przedstawiać swoje poglądy.

Problem zaczyna się wtedy, gdy polityczna mobilizacja opiera się na przedstawianiu całych grup ludzi jako zagrożenia, wzmacnianiu uprzedzeń i podsycaniu społecznej wrogości.

Konfederacja ma polityczny interes w obronie modelu komunikacji, w którym ostre, kontrowersyjne i emocjonalne treści mogą bez przeszkód zdobywać ogromne zasięgi.

Nie oznacza to, że każda wypowiedź polityków tej partii stanowi mowę nienawiści w rozumieniu prawa karnego. Nie oznacza również, że istnieją dowody na uzgodnienie prezydenckiej decyzji z Konfederacją.

Oznacza jednak, że skutki polityczne weta mogą sprzyjać strategii komunikacyjnej tego ugrupowania.

I właśnie dlatego warto przyjrzeć się nie tylko temu, co liderzy Konfederacji mówią o wolności słowa, lecz także temu, jak sami korzystają z tej wolności.

Mowa nienawiści jako narzędzie walki politycznej

Od lat obserwujemy w Polsce niebezpieczne zjawisko: coraz częściej polityczna popularność jest budowana nie na propozycjach rozwiązania problemów społecznych, lecz na wskazywaniu grup, które mają być za te problemy odpowiedzialne.

Raz są to migranci. Innym razem Ukraińcy, osoby LGBT, muzułmanie albo polityczni przeciwnicy.

Mechanizm jest prosty. Najpierw tworzy się obraz zagrożenia, następnie wskazuje winnych, a później przedstawia własne ugrupowanie jako jedyną siłę zdolną obronić społeczeństwo.

Takie praktyki nie są zarezerwowane dla jednej partii. Jednak w przypadku części środowisk skrajnej prawicy stanowią szczególnie wyrazisty element komunikacji politycznej.

Przykłady dokumentuje Stowarzyszenie „NIGDY WIĘCEJ”.

W opublikowanej w listopadzie 2026 roku „Brunatnej Księdze” organizacja opisuje między innymi materiał zamieszczony 6 lutego 2025 roku przez Sławomira Mentzena na YouTubie.

Lider Nowej Nadziei przedstawiał w nim migrację jako źródło przestępczości i zagrożenie dla bezpieczeństwa.

Stowarzyszenie oceniło ten przekaz jako ksenofobiczny. Udokumentowało również komentarze pojawiające się pod nagraniem, w tym wypowiedzi wrogie wobec cudzoziemców i nawołujące do przemocy.

To szczególnie ważne rozróżnienie: komentarze internautów nie są wypowiedziami samego Mentzena, ale pokazują, jaką reakcję może wywoływać przekaz oparty na zbiorowym przedstawianiu migrantów jako zagrożenia.

Czy polityk ma prawo krytykować politykę migracyjną? Oczywiście.

Czy może domagać się szczelniejszych granic? Tak.

Czy powinien jednak przedstawiać miliony ludzi jako potencjalnych przestępców wyłącznie ze względu na pochodzenie?

To już nie jest rzeczowa debata o bezpieczeństwie. To budowanie społecznego strachu.

Wolność słowa obejmuje prawo do krytykowania polityki migracyjnej. Nie może jednak stanowić usprawiedliwienia dla gróźb, nawoływania do przemocy i innych wypowiedzi naruszających prawo.

Właśnie tę granicę próbowały skuteczniej egzekwować zawetowane przepisy.

Algorytmy zarabiają na emocjach. Politycy na podziałach

W całej sprawie istnieje jeszcze jeden wymiar, często pomijany w politycznych komentarzach.

Współczesne media społecznościowe nie są neutralnymi tablicami ogłoszeń.

O tym, co zobaczy użytkownik, w dużej mierze decydują systemy rekomendacyjne. Ich zadaniem jest między innymi utrzymywanie uwagi odbiorców.

Treści wywołujące silne reakcje mogą zyskiwać przewagę nad spokojnymi analizami.

Oburzenie, lęk, poczucie zagrożenia i konflikt są niezwykle skutecznymi narzędziami przyciągania uwagi.

Dla korporacji technologicznych oznacza to większą aktywność użytkowników i możliwość uzyskiwania przychodów z reklam.

Dla polityków wykorzystujących radykalny przekaz oznacza to możliwość zwiększania rozpoznawalności, budowania lojalnej społeczności i mobilizowania wyborców.

Powstaje system wzajemnie wzmacniających się interesów.

Platformy zarabiają na uwadze użytkowników. Politycy walczą o zasięgi. Odbiorcy otrzymują coraz bardziej emocjonalny przekaz.

W takim modelu konflikt przestaje być problemem. Staje się produktem.

Nie oznacza to, że wszystkie platformy celowo promują mowę nienawiści. Oznacza natomiast, że model biznesowy oparty na maksymalizowaniu zaangażowania może premiować treści antagonizujące społeczeństwo.

Weto Nawrockiego nie stworzyło tego mechanizmu. Utrudniło jednak wprowadzenie kolejnych instrumentów publicznej kontroli nad nielegalnymi treściami oraz arbitralnymi decyzjami platform.

Kto obroni użytkownika przed Facebookiem?

Jest w tej sprawie paradoks, który szczególnie mocno obnaża słabość argumentacji o rzekomej obronie wolności.

Prezydent twierdzi, że chroni obywateli przed cenzurą państwową.

Tymczasem zawetowana ustawa miała pomagać również osobom, których konta zostały niesłusznie zablokowane przez prywatne korporacje.

Fundacja Panoptykon od lat zwraca uwagę na problem arbitralnej moderacji.

Według danych przytoczonych przez organizację platformy internetowe nakładają na terenie Unii Europejskiej niemal 25 milionów ograniczeń dotyczących treści dziennie. Około 42 procent decyzji podejmowanych jest automatycznie.

Za każdą błędną blokadą może kryć się konkretny człowiek.

Przedsiębiorca, który traci kontakt z klientami.

Dziennikarz, któremu znika kanał komunikacji z czytelnikami.

Działacz społeczny, który przez lata budował swoją społeczność.

Albo zwykły użytkownik, który nagle zostaje odcięty od prywatnych wiadomości i kontaktów.

Zawetowane przepisy miały umożliwić prezesowi UKE wydawanie nakazów cofnięcia nieuzasadnionych ograniczeń, przy zachowaniu prawa do kontroli sądowej.

Po prezydenckiej decyzji ten dodatkowy mechanizm nie wejdzie w życie. Pozostają jednak inne uprawnienia wynikające bezpośrednio z DSA.

Powstaje zatem pytanie.

Dlaczego politycy, którzy tak głośno domagają się wolności słowa, nie chcą wzmocnienia prawa obywatela do obrony przed decyzją prywatnego giganta technologicznego?

Czy wolność ma oznaczać wyłącznie ochronę przed państwem, ale już nie przed arbitralnymi decyzjami korporacji?

To dość osobliwe rozumienie wolności obywatelskiej.

Dzieci płacą cenę za polityczną wojnę

Najbardziej niepokojący wymiar całego sporu dotyczy dzieci i młodzieży.

Internet jest dziś jednym z głównych środowisk, w których młodzi ludzie zdobywają informacje, nawiązują relacje i kształtują obraz świata.

Jest również przestrzenią, w której mogą spotkać się z przemocą, upokorzeniem, groźbami, szantażem i niebezpiecznymi materiałami.

Zawetowana ustawa przewidywała procedury szybkiego reagowania między innymi na materiały związane z wykorzystywaniem seksualnym małoletnich i nakłanianiem do samobójstwa.

Minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski ocenił, że prezydenckie weto pozbawia państwo ważnych narzędzi ochrony użytkowników przed najpoważniejszymi przestępstwami internetowymi.

Oczywiście żadna ustawa nie wyeliminuje internetowej przemocy.

Nie zmieni automatycznie zachowania użytkowników ani nie naprawi wszystkich problemów mediów społecznościowych.

Może jednak zwiększyć możliwości reagowania na konkretne naruszenia prawa.

To istotne, ponieważ skutki nienawiści nie kończą się na ekranie telefonu.

We wrześniu 2026 roku Stowarzyszenie „NIGDY WIĘCEJ” opublikowało raport dokumentujący ksenofobiczną wrogość wobec dzieci i młodzieży.

Opisano w nim między innymi przypadki przemocy wobec ukraińskich dzieci, szykanowania uczniów ze względu na pochodzenie oraz gróźb i wyzwisk publikowanych w mediach społecznościowych.

Nie sposób przypisać tych zdarzeń jednej partii czy jednemu politykowi. Nie można jednak ignorować społecznego znaczenia języka, którym posługują się osoby publiczne.

Jeżeli dorośli nieustannie przedstawiają określone grupy jako wrogów, trudno oczekiwać, że młodzież pozostanie całkowicie odporna na taki sposób myślenia.

Przemoc słowna nie zawsze prowadzi do przemocy fizycznej.

Ale atmosfera przyzwolenia na poniżanie innych może sprawić, że przekraczanie kolejnych granic będzie wydawało się coraz bardziej normalne.

Cenzura czy odpowiedzialność? Prawica świadomie zaciera granicę

Argumenty przeciwników ustawy należy traktować poważnie.

Możliwość ograniczania dostępu do treści decyzją organu administracyjnego rzeczywiście wymaga precyzyjnych przepisów, kontroli sądowej i skutecznych środków odwoławczych.

W demokratycznym państwie urzędnik nie powinien mieć nieograniczonego prawa rozstrzygania, które poglądy są dopuszczalne.

Jednak zawetowana ustawa nie przewidywała ogólnego zakazu krytykowania rządu ani automatycznego usuwania wszystkich kontrowersyjnych opinii.

Dotyczyła konkretnych kategorii bezprawnych treści i określonych procedur. Przy części przestępstw przewidywano tryb sądowy, przy innych kompetencje administracyjne, od których można było się odwoływać. To właśnie zakres tych kompetencji pozostawał przedmiotem uzasadnionego sporu prawnego.

Nie każda obraźliwa wypowiedź jest przestępstwem. Nie każda radykalna opinia stanowi prawnie zakazaną mowę nienawiści.

Właśnie dlatego potrzebujemy precyzyjnego prawa, a nie politycznych sloganów.

Prezydent mógł domagać się dalszego wzmocnienia gwarancji procesowych.

Mógł przedstawić propozycję alternatywnego mechanizmu, w którym o najbardziej spornych przypadkach rozstrzygałby sąd.

Mógł zaproponować rozwiązania zapewniające jednocześnie szybkość reakcji i ochronę przed nadużyciami.

Zdecydował się jednak zawetować całość ustawy.

Rezultatem nie jest internet wolny od cenzury. Jest internet, w którym wielkie platformy nadal zachowują znaczną władzę nad użytkownikami, a państwo dysponuje węższym zestawem narzędzi ochrony ich praw.

Weto korzystne dla gigantów i radykalnej polityki

Nie ma publicznie przedstawionych dowodów, że Karol Nawrocki podjął decyzję w wyniku nacisków wielkich platform cyfrowych lub po uzgodnieniach z Konfederacją.

Twierdzenie o takim porozumieniu byłoby nieuprawnione.

Można jednak analizować polityczne i gospodarcze konsekwencje jego decyzji.

A te są wyraźne.

Globalne platformy uniknęły wprowadzenia dodatkowych krajowych procedur mogących zobowiązywać je do ograniczania dostępu do nielegalnych treści oraz cofania niesłusznych blokad.

Konfederacja otrzymała polityczne zwycięstwo, które jej liderzy mogą przedstawiać jako obronę obywateli przed cenzurą.

Środowiska wykorzystujące agresywną komunikację internetową nie muszą na razie mierzyć się z nowymi krajowymi procedurami egzekwowania zakazów dotyczących określonych nielegalnych treści.

Nie oznacza to bezkarności ani zniesienia obowiązującego prawa. Oznacza jednak pozostawienie istotnych luk w mechanizmach jego egzekwowania.

Kto tymczasem ponosi ryzyko?

Zwykli użytkownicy, dzieci, osoby doświadczające gróźb oraz ludzie bezsilni wobec arbitralnych decyzji technologicznych gigantów.

Właśnie dlatego prezydenckie weto można uznać za decyzję sprzyjającą silniejszym kosztem słabszych.

Wolność słowa nie może być przywilejem najsilniejszych

Polska potrzebuje wolnego internetu.

Internetu, w którym można krytykować premiera, prezydenta, Kościół, Unię Europejską i każdą partię polityczną.

Internetu, w którym dziennikarze mogą ujawniać nadużycia, obywatele organizować protesty, a opozycja bez przeszkód przedstawiać swoje poglądy.

Ale Polska potrzebuje również internetu, w którym człowiek nie jest bezbronny wobec gróźb, nękania, przestępczych materiałów i arbitralnej władzy korporacji.

Wolność słowa nie jest prawem do bezkarnego zastraszania innych.

Nie jest prawem do nawoływania do przemocy.

Nie jest również prawem platform internetowych do ignorowania obowiązków wynikających z prawa.

Prawdziwa wolność wymaga odpowiedzialności. Zarówno od państwa, jak i od korporacji oraz polityków.

Karol Nawrocki miał prawo zakwestionować rozwiązania budzące wątpliwości konstytucyjne.

Ale jako prezydent odpowiada nie tylko za ochronę wolności przed nadużyciami administracji. Powinien również wspierać budowanie skutecznych narzędzi ochrony obywateli przed przemocą i bezprawiem.

Nie wystarczy zawetować ustawę i ogłosić zwycięstwo wolności.

Trzeba jeszcze odpowiedzieć, jak w zamian skutecznie chronić ludzi.

Bo dziś najbardziej niepokojące nie jest samo hasło o cenzurze.

Najbardziej niepokojące jest to, że pod jego osłoną można bronić systemu, w którym na społecznym konflikcie zarabiają wielkie korporacje, radykalni politycy zdobywają zasięgi, a konsekwencje ponoszą zwykli obywatele.

I właśnie dlatego pytanie o weto Nawrockiego nie powinno brzmieć wyłącznie: „Czy prezydent obronił wolność słowa?”.

Powinno brzmieć: „Czyją wolność obronił, czyje interesy zabezpieczył i kto zapłaci za tę decyzję?”.

Najnowsze

Kibolsko- sejmolska

Kibolsko- sejmolska

**Sejm coraz częściej przypomina stadionową trybunę**, na której zamiast debaty słychać okrzyki, a zamiast argumentów liczy się lojalność wobec własnej drużyny. Polityczni ultrasi podkręcają emocje, partyjni „hulsi” szukają przeciwników, a kolejne „zgody” i „kosy” zastępują rozmowę o problemach obywateli. W tym widowisku są race słowne, prowokacje i nieustanna walka o aplauz. Brakuje za to realnej odpowiedzialności za zdrowie, dostępne mieszkania, godne płace i bezpieczeństwo. **Kto naprawdę wygrywa na tej kibolsko-sejmolskiej polityce?** Na pewno nie ludzie, którzy za nią płacą. Czy parlament ma jeszcze służyć społeczeństwu, czy wyłącznie swoim politycznym gwiazdom?

Europa szykuje szpitale na wojnę. A czy polska służba zdrowia poradzi sobie z tysiącami rannych?

Europa szykuje szpitale na wojnę. A czy polska służba zdrowia poradzi sobie z tysiącami rannych?

Europa, przygotowując się na możliwe konflikty i zagrożenia biologiczne, uznaje ochronę zdrowia za element bezpieczeństwa państwa. Polska tworzy sieć szpitali, szkoli personel i planuje inwestycje, lecz nadal zmaga się z brakami kadrowymi oraz niedoskonałymi zabezpieczeniami. Kluczowe jest zapewnienie ciągłości leczenia rannych i pozostałych pacjentów.

Roboty już tańczą, wkrótce pójdą do pracy ?

Roboty już tańczą, wkrótce pójdą do pracy ?

Web Summit 2026 pokazał rosnącą przewagę Chin w robotyce i sztucznej inteligencji. Humanoidy zwiastują automatyzację przemysłu, usług i opieki, lecz rodzą pytania o zatrudnienie, nierówności oraz podział zysków. Europa i Polska powinny rozwijać własne technologie, inwestować w kompetencje i zapewnić pracownikom przekwalifikowanie, krótszy czas pracy oraz bezpieczeństwo ekonomiczne.

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Negocjacje pokojowe dotyczą nie tylko przyszłości Ukrainy, lecz całego europejskiego systemu bezpieczeństwa. Rosja żąda ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance, utrzymania Ukrainy poza Sojuszem i możliwych ustępstw innych państw. USA rozważają członkostwo Ukrainy w NATO w zamian za wycofanie z Donbasu. Polska powinna aktywnie bronić swoich interesów.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

W Polsce na cukrzycę choruje ponad trzy miliony osób, a pięć milionów może mieć stan przedcukrzycowy. Tekst wskazuje na nierówności w dostępie do terapii, zwłaszcza ograniczenie refundacji pomp insulinowych do 26. roku życia. Zapowiadane zniesienie limitu od 2027 roku jest krokiem naprzód, lecz potrzebne są także właściwa diagnostyka, wsparcie psychologiczne i powszechna dostępność leczenia.

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Awaria przestarzałych systemów telekomunikacyjnych FAA doprowadziła 13 listopada 2026 roku do czterogodzinnego wstrzymania startów w USA i niemal 10 tysięcy odwołanych lotów. Incydent ujawnił wieloletnie zaniedbania modernizacyjne, mimo wcześniejszych ostrzeżeń GAO. Nie potwierdzono związku z awarią Microsoftu ani cyberataku, jednak wydarzenia podkreślają strategiczne znaczenie odpornej infrastruktury cyfrowej.

Sprawdź również

Kibolsko- sejmolska

Kibolsko- sejmolska

Polska polityka przejmuje zachowania z subkultury stadionów piłkarskich. Ale nie ze stadionów inteligentnej siatkówki, żywiołowej koszykówki, czy bojowej piłki ręcznej. Naśladuje kulturę piłki kopanej. I to w najgorzej jej wersji. Jeżeli popatrzymy na Salę Plenarną...