Kiedy w internecie pojawiła się fałszywa strona wykorzystująca wizerunek Karola Nawrockiego, jego kancelaria zwróciła się do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Teraz oczekuje skutecznych działań prowadzących do zablokowania witryny. Zaledwie pięć dni wcześniej prezydent zawetował jednak ustawę, która miała usprawnić usuwanie nielegalnych treści i walkę z internetowymi oszustwami. Ta zbieżność wydarzeń prowokuje zasadnicze pytanie: czy zwykły obywatel, którego ktoś oczernia, podszywa się pod niego lub wykorzystuje jego wizerunek do oszustwa, również może liczyć na interwencję ABW? Czy skuteczna ochrona przed internetowymi przestępcami ma być dostępna dla wszystkich, czy przede wszystkim dla tych, którzy mają bezpośredni dostęp do najważniejszych instytucji państwa?
Fałszywa gala bokserska. Prawdziwy problem z internetowymi oszustami
W internecie pojawiła się strona zapowiadająca wielką galę bokserską „Nowrocky Boxing Night”, która rzekomo miałaby odbyć się 20 lutego 2027 roku w łódzkiej Atlas Arenie.
Lista zapowiadanych gwiazd wyglądała imponująco. Karol Nawrocki, Manny Pacquiao, Andrzej Gołota, Tomasz Adamek i inni znani sportowcy. Do tego prowadzący, atrakcje artystyczne, ekskluzywne pakiety VIP oraz możliwość zakupu biletów.
Problem polegał na tym, że wydarzenie było fikcją.
Kancelaria Prezydenta zdecydowanie odcięła się od przedsięwzięcia. Rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz poinformował Wirtualną Polskę, że strona bezprawnie wykorzystuje wizerunek Karola Nawrockiego i prawdopodobnie służy oszustwu.
Autentyczności wydarzenia zaprzeczyli również przedstawiciele Atlas Areny. Co więcej, 20 lutego 2027 roku w hali zaplanowano zupełnie inne wydarzenie – koncert Piotra Rubika.
Oszustwo nie ograniczało się zatem do rozpowszechniania nieprawdziwych informacji. Uruchomiono również sprzedaż biletów i dostępów do transmisji internetowej, co mogło narazić zainteresowanych na straty finansowe.
I właśnie w tym momencie historia przestaje być wyłącznie ciekawostką dotyczącą prezydenta, a staje się sprawą publiczną.
Kancelaria Prezydenta zwróciła się do ABW. A co może zrobić zwykły Kowalski?
Rafał Leśkiewicz przekazał, że Kancelaria Prezydenta zgłosiła sprawę związaną z witryną NowrockyWarsaw do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego już kilka tygodni wcześniej.
Wyraził również nadzieję, że służby podejmą skuteczne działania prowadzące do zablokowania strony.
Warto podkreślić, że samo zgłoszenie nie oznacza, iż ABW już zablokowała witrynę. Nie ma również podstaw, by twierdzić, że służby podejmą działania wyłącznie dlatego, że sprawa dotyczy prezydenta.
Jednak sam fakt skierowania sprawy przez Kancelarię Prezydenta do szefa ABW jest znaczący.
Wcześniej „Newsweek” informował, że służby prasowe Agencji potwierdziły otrzymanie wystąpienia od szefa Kancelarii Prezydenta dotyczącego witryny NowrockyWarsaw. ABW nie ujawniła szczegółów ewentualnych działań.
Wyobraźmy sobie teraz podobną sytuację, ale bez prezydenta w roli poszkodowanego.
Ktoś zakłada stronę internetową wykorzystującą zdjęcia nauczycielki z niewielkiego miasta. Podaje się za nią, publikuje zmyślone informacje, a następnie próbuje wyłudzać pieniądze.
Albo wykorzystuje wizerunek właściciela małej firmy, tworząc fałszywy sklep. Klienci wpłacają pieniądze, zamówienia nie są realizowane, a pretensje kierują do przedsiębiorcy, który o całym procederze dowiaduje się ostatni.
Jeszcze inny przypadek: ktoś rozpowszechnia w internecie nieprawdziwe oskarżenia wobec zwykłego pracownika, niszcząc jego reputację i relacje rodzinne.
Czy ci ludzie mogą zadzwonić do Kancelarii Prezydenta i poprosić o skierowanie sprawy do ABW?
Czy zwykły obywatel może liczyć na równie szybką reakcję państwa, kiedy internetowe oszustwo niszczy jego życie, reputację albo dorobek wielu lat pracy?
Formalnie każdy może zgłosić podejrzenie przestępstwa odpowiednim instytucjom. ABW ma jednak określone ustawowo zadania związane przede wszystkim z bezpieczeństwem państwa. Nie jest instytucją zajmującą się wszystkimi prywatnymi sporami dotyczącymi publikacji internetowych.
To właśnie dlatego tak istotne jest stworzenie powszechnie dostępnych, przejrzystych i skutecznych procedur ochrony użytkowników internetu.
Pięć dni wcześniej Nawrocki zawetował ustawę dotyczącą DSA
13 listopada 2026 roku Karol Nawrocki odmówił podpisania nowelizacji ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.
Była to kolejna próba uzupełnienia polskiego systemu prawnego o mechanizmy służące stosowaniu unijnego Aktu o usługach cyfrowych, czyli Digital Services Act – DSA.
Ustawa miała wprowadzić krajową procedurę wydawania nakazów ograniczenia dostępu do określonych nielegalnych treści w internecie.
Nie chodziło wyłącznie o mowę nienawiści czy materiały przedstawiające wykorzystywanie seksualne dzieci.
Wśród przestępstw objętych proponowanymi rozwiązaniami znalazły się również oszustwa internetowe, phishing, bezprawne podszywanie się pod inne osoby, groźby karalne oraz rozpowszechnianie intymnych materiałów bez zgody osób przedstawionych.
Przewidziano różne tryby reagowania w zależności od rodzaju naruszenia, a także możliwość odwoływania się od rozstrzygnięć i ich kontroli sądowej.
A zatem również takie zjawiska jak wykorzystywanie cudzej tożsamości do internetowych oszustw należały do problemów, na które ustawa miała pomóc reagować.
Nie oznacza to, że nowe przepisy automatycznie umożliwiłyby zamknięcie każdej fałszywej strony. Każda sprawa wymagałaby ustalenia podstawy prawnej oraz zastosowania właściwej procedury.
Jednak właśnie możliwość szybszego reagowania na określone bezprawne działania była jednym z zasadniczych celów nowych przepisów.
Prezydent obawia się cenzury. Ale kto ma chronić ofiary?
Karol Nawrocki uzasadnił weto obawami dotyczącymi wolności słowa.
Według prezydenta przepisy przyznawały administracji zbyt szerokie kompetencje w zakresie blokowania treści internetowych. Szczególnie krytykował możliwość podejmowania niektórych decyzji bez wcześniejszego rozstrzygnięcia sądu.
Prezydent argumentował, że o tym, czy określone zachowanie stanowi przestępstwo, powinien rozstrzygać niezależny sąd, a nie urzędnik.
To zastrzeżenie zasługuje na poważną debatę.
Nadmierne uprawnienia administracji do usuwania publikacji mogłyby zostać wykorzystane przeciwko dziennikarzom, organizacjom społecznym czy obywatelom krytykującym władzę.
Wolność słowa jest jednym z fundamentów demokratycznego państwa.
Ale istnieje również druga strona tego problemu.
Czy wolność słowa obejmuje prawo do podszywania się pod człowieka, wykorzystywania jego wizerunku w oszustwie i wyłudzania pieniędzy?
Oczywiście nie.
Trzeba też rozróżnić krytykę polityczną, satyrę i opinię od bezprawnego posługiwania się cudzą tożsamością czy działalności przestępczej.
Właśnie dlatego skuteczna regulacja internetu powinna jednocześnie chronić wolność wypowiedzi i zapewniać obywatelom możliwość obrony przed nielegalnymi działaniami.
Weto nie rozwiązuje tego dylematu.
Pozostawia natomiast pytanie, jakimi innymi rozwiązaniami państwo zamierza osiągnąć oba te cele.
DSA nie zostało unieważnione. Ale zabrakło części polskich narzędzi
W debacie publicznej pojawia się czasem mylne przekonanie, że prezydenckie weto oznacza całkowite odrzucenie DSA w Polsce.
Tak nie jest.
Unijne rozporządzenie obowiązuje bezpośrednio, a wiele wynikających z niego praw można już egzekwować.
Na podstawie art. 16 DSA użytkownicy mogą zgłaszać dostawcom usług hostingowych treści, które uważają za nielegalne. Dostawcy mają obowiązek rozpatrywania takich zgłoszeń zgodnie z określonymi zasadami.
Platformy muszą także zapewniać odpowiednie mechanizmy informowania o decyzjach i możliwość ich kwestionowania.
Ponadto 6 listopada 2026 roku weszła w życie odrębna polska ustawa, która ustanowiła prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej krajowym koordynatorem do spraw usług cyfrowych.
Prezydent tę ustawę podpisał.
Zawetowane zostały natomiast przepisy ustanawiające dodatkowe krajowe procedury reagowania na nielegalne treści.
To ważne rozróżnienie.
DSA nadal działa, ale nie wszystkie planowane mechanizmy krajowego egzekwowania prawa zostały wprowadzone.
Trzeba również pamiętać, że DSA nie uznaje automatycznie każdej nieprawdziwej informacji za nielegalną.
Sama fałszywość publikacji nie zawsze wystarcza do jej usunięcia. Znaczenie ma to, czy narusza ona konkretne przepisy prawa.
Inaczej należy traktować nieprawdziwą opinię, inaczej pomówienie naruszające dobra osobiste, a jeszcze inaczej stronę służącą do wyłudzania pieniędzy.
Internetowi oszuści nie pytają, na kogo głosowałeś
Najważniejszy problem z internetowymi oszustwami polega na tym, że ich ofiarą może zostać każdy.
Bez względu na poglądy polityczne, wykształcenie, zawód czy miejsce zamieszkania.
Ofiarą może zostać emeryt, który uwierzył w fałszywą ofertę inwestycyjną.
Rodzic, który kupił dziecku bilety na nieistniejący koncert.
Przedsiębiorczyni, której zdjęcia wykorzystano do reklamowania fałszywego sklepu.
Albo nastolatek, którego wizerunek został wykorzystany do stworzenia kompromitujących materiałów.
Dla takich osób internetowe przestępstwo nie jest abstrakcyjnym sporem o granice wolności słowa.
To bardzo konkretny problem.
Utracone pieniądze. Zniszczona reputacja. Strach. Czasem również dramat rodzinny.
Dlatego pytanie o skuteczność państwa w walce z nielegalnymi treściami nie powinno być sprowadzane wyłącznie do politycznej konfrontacji między rządem a prezydentem.
To pytanie o realną ochronę człowieka.
Państwo ma już narzędzia. Czy są wystarczające?
W Polsce funkcjonują rozwiązania umożliwiające zgłaszanie niebezpiecznych stron internetowych.
Jednym z nich jest prowadzona przez CERT Polska Lista Ostrzeżeń przed niebezpiecznymi stronami.
Domeny wykorzystywane do wyłudzania danych lub pieniędzy mogą trafić na listę, z której korzystają operatorzy telekomunikacyjni, blokując dostęp do niebezpiecznych witryn.
Każdy obywatel może zgłosić podejrzaną stronę do CERT Polska. W przypadku podejrzenia przestępstwa można również zawiadomić policję lub prokuraturę.
Nie oznacza to jednak, że każda zgłoszona witryna zostanie automatycznie zablokowana.
Potrzebne są dowody wskazujące na jej niebezpieczny charakter.
Istnieją więc procedury, ale pytanie o ich szybkość, skuteczność i dostępność pozostaje aktualne.
W przypadku prezydenta sprawa zainteresowała najważniejsze instytucje państwa.
Czy podobne zainteresowanie wzbudzi przypadek nauczycielki, pielęgniarza lub emeryta, którego wizerunek wykorzystano do oszustwa?
A jeśli nie, to co należy zmienić, by ochrona była równie skuteczna?
Prezydent potrzebuje ochrony. Ale obywatele również
Nie ma nic niewłaściwego w tym, że Kancelaria Prezydenta reaguje na bezprawne wykorzystywanie wizerunku głowy państwa.
Przeciwnie.
Instytucje publiczne powinny przeciwdziałać oszustwom, szczególnie kiedy przestępcy mogą wykorzystywać autorytet państwa do uwiarygodniania swoich działań.
Problem pojawia się jednak na poziomie zasad.
Ochrona przed internetowym oszustwem nie powinna zależeć od tego, czy poszkodowany mieszka w Pałacu Prezydenckim, czy w bloku na zwykłym polskim osiedlu.
Nie powinna zależeć od rozpoznawalności nazwiska ani od możliwości skierowania sprawy bezpośrednio do szefa służb specjalnych.
Powinna wynikać z jasnych przepisów, dostępnych procedur i sprawnie działających instytucji.
Jeżeli prezydent uważa, że zawetowana ustawa zbyt mocno ingerowała w wolność słowa, powinien wskazać, jakie rozwiązania zagwarantują równie skuteczną ochronę przed przestępczością internetową, ale z silniejszymi zabezpieczeniami przed nadużyciami.
Podobny obowiązek spoczywa na rządzie, który powinien wykazać, że proponowane mechanizmy są proporcjonalne, przejrzyste i podlegają rzeczywistej kontroli sądowej.
Bezpieczeństwo obywateli i wolność słowa nie muszą się wykluczać.
Jedno pytanie, na które Polacy powinni usłyszeć odpowiedź
Historia fałszywej gali „Nowrocky Boxing Night” pokazuje coś więcej niż pomysłowość internetowych oszustów.
Pokazuje, jak łatwo można wykorzystać cudzy wizerunek, rozpoznawalne nazwisko i pozory wiarygodności, aby stworzyć przedsięwzięcie, które może narazić ludzi na utratę pieniędzy.
Pokazuje również, że nawet prezydent państwa nie jest odporny na tego rodzaju działania.
Ale przede wszystkim stawia pytanie o konsekwencję w tworzeniu prawa.
Skoro Kancelaria Prezydenta uważa, że istnieją podstawy do interwencji służb i zablokowania fałszywej witryny, to należy zapytać, jak zapewnić podobną ochronę wszystkim obywatelom.
Nie chodzi o to, żeby ABW zajmowała się każdą nieprawdziwą publikacją w internecie. Chodzi o to, by poszkodowany nie musiał szukać pomocy na najwyższych szczeblach władzy.
Bo co ma zrobić zwykły obywatel, kiedy ktoś bezprawnie wykorzystuje jego zdjęcia, podszywa się pod niego, rozpowszechnia oszczercze informacje i próbuje wyłudzać pieniądze?
Czy wystarczy zgłoszenie do platformy? Czy potrzebny będzie sąd? Ile czasu zajmie reakcja? I kto ochroni następnych potencjalnych poszkodowanych, zanim sprawa zostanie rozstrzygnięta?
Karol Nawrocki ma prawo domagać się ochrony swojego wizerunku i przeciwdziałania internetowym oszustwom.
Takie samo prawo powinno przysługiwać każdemu obywatelowi.
Dlatego najważniejsze pytanie po prezydenckim wecie do ustawy dotyczącej DSA brzmi: czy państwo potrafi zagwarantować zwykłemu Polakowi równie skuteczną ochronę przed internetowymi przestępcami, jakiej dla prezydenta oczekuje jego własna kancelaria?
Bo w demokratycznym państwie bezpieczeństwo w internecie nie może być przywilejem władzy. Musi być prawem każdego obywatela.










