Flaczki tygodnia

„Są dwie tury, ale właściwie jednych wyborów. Musimy wygrać teraz, aby wygrać później, na jesieni”. Tak pan prezes Jarosław Kaczyński celnie i syntetycznie zaprezentował najważniejsze zadania swej Partii. Oni muszą wygrać wybory. Za wszelką cenę. Bez politycznego mazgajstwa. Bez politycznych solówek rozwalających kampanijną jedność.

Po drugiej stronie mamy Koalicję Europejską. Zbudowaną też wedle dyrektywy pana prezesa Kaczyńskiego. Musimy wygrać teraz, aby wygrać na jesieni. Bo z PiS żartów nie ma. Bo po wygranych wyborach rozpoczną drugi etap kontrrewolucji narodowo – katolickiej. I wtedy już jeńców brać nie będą.

Nie straszcie, nie będzie tak źle, pan prezes Kaczyński potrafi być ludzkim paniskiem, tak zaraz usłyszymy od lewicy internetowej. Nie raz już „Flaczki” słyszały, że z PiS przecież da się jakoś żyć. Nawet byłym „komunistom”. Nawet żyć pełna gębą, co udowodniła doktor Magdalena Ogórek, czy Aleksandra Jakubowska. Kiedyś „lwice i lwiątka lewicy”, dziś już tylko torebki.

Dawno temu, w początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Wiesław Górnicki pisał, pod pseudonimem „Krewa”, w tygodniku „Nie” kronikę zatytułowaną „Z księgo kurestwa polskiego”. Zapisywał tam częste wtedy przypadki aktywistów PZPR, którzy chwalili PZPR wszystkimi swymi organami. Ale kiedy partyjne koryto zaświeciło pustkami, to gładko przeszli do chóru piejącego pochwały ku czci nowej, solidarnościowej władzy. Pchając się do kolejnego koryta, wabiącego świeżymi dostawami.

Niestety redaktor Górnicki wziął i umarł, a wraz z nim kronika polskiego kurestwa politycznego. Szkoda go, szkoda też księgi czekającej na nowe wpisy.

Pan prezes Kaczyński nakazał swej Partii wygrać teraz i na jesieni. I Partia ławą ruszyła do zwycięstwa. Jak zawodowe, zaciężne wojsko.
Przeciwko sobie ma Koalicję Europejską zachowującą się w mediach jak szlacheckie pospolite ruszenie. Oto panie i panowie, którzy nie są w pełni zadowoleni z zaproponowanego im miejsca w szyku i swoje fochy demonstrują w mediach. Bo te pośledniejsze miejsca to wielki uszczerbek na ich honorze. Tak to ludzie formalnie wykształceni, nienowi w polityce, zachowujący się jak rozkapryszone dzieciaki. Dodatkowo dają się wpuszczać w narzucone im przez cwaniaków z PiS trzeciorzędnej ważności debaty o adopcji dzieci przez pary homoseksualne, albo w narodową dyskusję o masturbacji przedszkolaków.

„Flaczki” przypominają, że aktualny redaktor naczelny „Trybuny” Piotr Gadzinowski trzy razy był wybrany do Sejmu RP z ostatniego miejsca na liście wyborczej. Można być wybrany z innego miejsca niż „jedynka” ?

Oczywiście można być spoza „jedynki” wybranym, kiedy lista wyborcza ma większe poparcie niż siedem – dziesięć procent. Kiedy wszyscy kandydaci na liście więcej pracują na listę, niż na siebie. Kiedy twoim przeciwnikiem w wyborach jest konkurent z przeciwnej listy, a nie koleżanka/ kolega z tej samej listy wyborczej.

W przyszłym miesiącu będzie dwudziesta rocznica powstania SLD. Partii, która przyciągała wiele talentów politycznych i która nie potrafiła ich potem zatrzymać przy sobie. Partii, która przeżyła wiele rozłamów i wielu znakomicie zapowiadających się przywódców. Są w najnowszej historii Polski dwie partie polityczne, których aktywistów można znaleźć obecnie we wszystkich formacjach politycznych. Od prawa do lewa.

Pierwsza to Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Nadal jest matką polityków i działaczy ciągle wszędzie obecnych. Ale tych, już starszej generacji.

Drugą taką formacją jest Sojusz Lewicy Demokratycznej. Jej byłych członków, zwłaszcza młodej generacji, znajdziemy w Platformie Obywatelskiej, rzadziej w PSL. Teraz roi się od nich w „Wiośnie” Roberta Biedronia, który też kiedyś należał do grona ojców współzałożycieli SLD.Nawet w PiS najdziemy byłych członków SLD. Nie wszystkich na pierwszej linii jak doktor Ogórek, ale na zapleczu biznesowym i medialnym tacy bywają.

Kiedy SLD powstawało, „Flaczki” były umiarkowanymi przeciwnikami przekształcenia poprzedniego Sojuszu kilku partii politycznych i licznych organizacji społecznych w jedną partię pod taką samą nazwą. W jedną polityczną armię. Wtedy zwolennikami unifikacji byli Marek Borowski, Robert Biedroń, Wojciech Olejniczak, Grzegorz Napieralski, Ryszard Kalisz i wielu innych, dziś pozostających poza Sojuszem.

A „Flaczki” w Sojuszu zostały. Bo zawsze uważały, że w demokracji parlamentarnej solidne, zakorzenione, przewidywalne partie polityczne są większą wartością niż te, żyjące jedną parlamentarną kadencję byty. Były świadkami czasów, kiedy SLD stało przy władzy. Kiedy na noworocznych imprezach SLD roiło się od biznesmenów i ambitnej młodzieży. I widziały lata chude, kiedy SLD znalazł się w opozycji, a potem poza parlamentem. I wtedy biznes oraz aktywiści marzący o szybkiej karierze omijali SLD szerokim łukiem. Lokowali swe torebki przy świeżych żłobach.
Teraz wśród internetowej lewicy modne jest demonstracyjne oddawanie legitymacji partyjnej SLD.

W Chinach cierpliwość, zdolność do przeczekiwania dekoniunktury to podstawowe cechy cenionych działaczy politycznych i społecznych. W Polsce lekarstwem na polityczną porażkę są zakładane nowe szaty.

Kto kogo zje?

Wielki lament zobaczyłem w Internecie po sobotniej decyzji Konwencji SLD. O udziale Sojuszu w Koalicji Europejskiej podczas majowych wyborów do Parlamentu Europejskiego. Lament grzmiał złowrogą przepowiednią:
„To już koniec SLD, bo PO SLD zje”.
Bo, wedle opinii tych lamenciarzy, SLD na pewno straci w koalicji swą lewicową tożsamość. Przechrzci się szybko i masowo na ideologię PO.
Ponieważ będę uczestniczył w tej koalicji, i jako członek SLD i lewicowy publicysta, to widmo apostazji ideowej zajrzało mi do oczu. Muszę jednak zmartwić lamentujących. Nawet gdybym lizusowsko zechciał utracić swą lewicową tożsamość, to nie mam dla niej w tej koalicji alternatywy. Ani ja, ani inni posiadacze lewicowej tożsamości w SLD, nie mają atrakcyjnej oferty ideowej ze strony partii przewodniczącego Grzegorza Schetyny.
Pomimo wcześniejszych deklaracji jej liderów Platforma Obywatelska nadal nie jest partią podobną europejskiej chrześcijańskiej demokracji. Jest partią rządzoną przez pragmatyków politycznych, nie aktywistów ideowych. Ludzi dostosowujących swój program, zwłaszcza wyborczy, do sondażowych oczekiwań potencjalnych Wyborców i podpowiedzi ekspertów. Kiedyś udawało im się to PO lepiej, w roku 2015 było już gorzej. Do tej pory PO była partią centrum politycznego. Kiedy została partią władzy to grała na wielu instrumentach ideowych w zależności od aktualnego politycznego zapotrzebowania.
PO nie jest partią żarliwie ideologiczną jak obecny PiS. Nie jest partią kontrrewolucji systemowej, ideowej konkwisty. PO respektuje zasady demokracji parlamentarnej, trójpodziału władz, uważa członkostwo Polski w Unii Europejskiej za nasz atut. Czym nie różni się od SLD. Czym SLD i PO różni się od PiS.
Dotychczasowa praktyka polityczna PO, jej sukcesy wyborcze polegały na rozszerzaniu wpływów politycznych przez kooptację pojedynczych, popularnych ideowych liderów z szeregów swych przeciwników politycznych. Przyjmowanie ich wraz z ich tożsamością ideową, bez konieczności ich wcześniejszej apostazji, bez demonstracyjnego przechodzenia na „ ideologię PO”.
Zatem szanowni lamentujący, taka Koalicja Europejska z PO „utratą tożsamości ideowej” politykom SLD raczej nie grozi. Ci członkowie SLD, jak niżej podpisany, którzy mają swą lewicową tożsamość nie powinni jej w Koalicji Europejskiej utracić, bo przecież największy koalicjant w tej Koalicji nie będzie tego od nich wymagał.
Tym członkom SLD, którzy preferują pragmatyzm polityczny ponad każdą ideowość, tym bardziej utrata takiej „tożsamości” nie grozi.
Strach przed koalicją z PO wśród członków i przede wszystkim Wyborców SLD może być powodowany też obawą, że kierownictwo PO występując z pozycji siły zmusi kierownictwo SLD do zawarcia niekorzystnej umowy koalicyjnej. Że Schetyna wydyma Czarzastego, mówiąc językiem polskiej polityki.
Jednak w polityce, jak i w życiu, choć zwykle duży może więcej, to jednak nie zawsze ten duży może wszystko. To, znów mówiąc aktualnym językiem polskiej polityki, te duże dinozaury w końcu wyginęły, a mniejsze gady przetrwały. Bo one lepiej dostosowały się do nowych warunków.
Poza tym Koalicja Europejska składa się nie tylko z PO i SLD. Także „Nowoczesnej”, „Teraz”, ”Zielonych”. I zapewne jeszcze kilka innych partii do Koalicji Europejskiej dołączy. Bo w aktualnej rzeczywistości politycznej w interesie wszystkich podmiotów, także PO, jest Koalicja jak najszersza politycznie. Zbudowana na sprzeciwie wobec polityki wychodzenia Polski z Unii Europejskiej czynionej przez PiS. Polityki „Polexitu”.
Nie otwartego, jaką mamy teraz w przypadku Wielkiej Brytanii, lecz „Polexitu” hybrydowego. Wchodzenia Polski z Unii Europejskiej, stopniowo. Z poszczególnych jej segmentów Unii. Ograniczania tam polskiej aktywności i obecności.
Warto też zauważyć, że im więcej będzie partii w Koalicji Europejskiej tym większe pole do negocjacji dobrych warunków koalicyjnych dla partii mniejszych niż PO. Czyli dla kierownictwa SLD też.
Znam zdolności negocjacyjne przewodniczącego Czarzastego jeszcze od czasów studenckich. I zaprawdę powtarzam wam, że trudno go w tej dyscyplinie łatwo „wydymać”.
Zatem samo uczestnictwo w Koalicji Europejskiej w wyborach do Parlamentu Europejskiego nie grozi automatycznej utraty przez polityków i członków SLD ich tożsamości ideowej i politycznej.
Grozi utratą poparcia SLD przez jego wyborców. Jeśli liderzy i członkowie SLD nie będą wyraziście bronić ich tożsamości i ich interesów. Przypominać o nich w czasie najbliższej kampanii wyborczej. Wyjaśniać cierpliwie i rzeczowo zalety Koalicji Europejskiej. I prezentować też zagrożenia z takiego kompromisu płynące.
Ale nie tylko wtedy. Kompromis ideowy i programowy zawarty na potrzebę wyborów do Parlamentu Europejskiego nie może wyciszać bieżącej działalności lewicowego Sojuszu. Sporów ideowych. Wtedy SLD stanie się niestrawny dla politycznych pożeraczy.
Zwłaszcza, że spory polityczne i personalne znacznie osłabiły pozycję Partii Razem. Zmarginalizowały ją politycznie do roli klubu dyskusyjnego. Taka słabość Partii Razem i innych lewicowych ugrupowań także skłoniła SLD do udziału w Koalicji Europejskiej.
Na przekór licznym podpowiedziom internetowym, zwykle anonimowych, ale ponoć „życzliwych, ideowych członków SLD”. Dobrym radom, aby zamiast iść do Koalicji Europejskiej, lepiej już w wyborach europejskich „z honorem lec”.
Ciekawe skąd u tych ludzi, deklarujących się jako „prawdziwi lewicowcy”, słychać język rodem z sanacyjnego pułkownika Józefa Becka?
Skąd polityczna mentalność piłsudczykowskich pułkowników?
Dlatego warto przypomnieć, że tenże, tak pięknie mówiący o „honorze”, pułkownik i jego polityczni koledzy bardzo szybko zapomnieli we wrześniu 1939 roku o swych honorowych deklaracjach. Po pierwszych klęskach wybrali pragmatyczną ucieczkę.

Co zrobi milion?

Milion wyborców głosowało w wyborach samorządowych na kandydatów SLD – Lewica Razem. Można rzec, że już tylko milion, albo, że jeszcze aż milion.

Ten milion głosów to podstawowy kapitał polityczny jakim Sojusz Lewicy Demokratycznej jeszcze dysponuje. Niezwykle ważny w przyszłym roku. W czasie wyborów do Parlamentu Europejskiego oraz Sejmu i Senatu.

Parlamentarzyści SLD i Unii Pracy to jedyny głos polskiej lewicy w Parlamencie Europejskim. Innych lewicowych parlamentarzystów tam nie było. I zapewne tylko lewicowy blok wyborczy stworzony z udziałem SLD zapewni tam przyszła, polską lewicową reprezentację.

Nie dajcie się zwieść podsuwanymi wam przez prawicowe i liberalne media prognozami. Przewidującymi, że nowa partia Roberta Biedronia będzie reprezentacją lewicy w Parlamencie Europejskim. Programowe zapowiedzi jej lidera oraz jego współpracowników świadczą o odchodzeniu ich od programu europejskich socjalistów. Biedroń i jego współpracownicy jawią się zwolennikami liberalizmu w sferze obyczajowej i w gospodarce. Sojusznikami politycznymi polskich socjalistów.

Ale jeśli uda im się wejść do Parlamentu Europejskiego, to zapewne zasilą oni obecną tam frakcję liberałów. Nie będą u chrześcijańskich demokratów, bo tam znajdą się kandydaci PO i PSL. Ani we frakcji socjalistów i demokratów, którą zasilą kandydaci bloku lewicowego współtworzonego przez SLD.

Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego nie jest tak radykalnie większościowa, jak te obowiązujące w wyborach samorządowych i do Sejmu i Senatu. Nawet gdyby przyszłoroczne wyborcy zamieniłyby się w plebiscyt pro i antyeuropejski, to milion wyborców daje szanse polskiej lewicy na jej reprezentację w Brukseli.

Zatem najrozsądniejszym wyborem w wyborach do Parlamentu Europejskiego byłaby wspólna lista partii lewicowych. Tworzona z SLD – Lewica Razem, Zielonych, Partii Razem.
Udział w wspólnym bloku z PO-PSL, na który naciskają związane z PO media, któremu patronuje Włodzimierz Cimoszewicz, grozi rozmydleniem programowym. Sam „antyPiSizm”, sama „proeuropejskość” jako jego spoiwo może nie wystarczyć.

Poza tym, taka, zdominowana przez Grzegorza Schetynę koalicja grozi, że to ten polityk będzie miał największy wpływ na pozycjonowanie kandydatów lewicowych na wspólnych listach wyborczych. Czyli to prawicowy polityk będzie decydował o przyszłym składzie lewicowej frakcji w PE.

Grzegorz Schetyna już zasygnalizował, że chętnie udostępni „miejsca biorące” na wspólnej liście byłym premierom Markowi Belce i Włodzimierzowi Cimoszewiczowi. Bardzo cenię ich kompetencje, ale reprezentacja obecnej polskiej lewicy w Parlamencie Europejskim nie może być zdominowana przez byłych polityków. W tym Marka Belki, który socjalistą nie był i nie jest.

Milion Wyborców to spory kapitał. Gdyby wszyscy, którzy zagłosowali w tym roku na kandydatów SLD – Lewica Razem do samorządów, poparli w 2019 roku kandydatów lewicy w wyborach do Sejmu RP i Senatu RP, to w polskim parlamencie znów zabrzmi lewicowy głos.

Pozostaje pytanie jak liczna i skuteczna może być taka przyszła reprezentacja wyłaniana w większościowej ordynacji. A ta premiuje wspólne listy wyborcze.

Ale taka wspólna lista wyborcza z całą anyPiSowską opozycją wymaga od lewicy bardzo silnie zaznaczonej podmiotowości programowej. I bardzo wyrazistych kandydatów. Gwarantujących swym dotychczasowym politycznym dorobkiem, że po zdobyciu mandatu parlamentarnego nie powędrują do konkurencyjnych ugrupowań. Taka wspólna lista wyborcza do Sejmu i Senatu wymaga też wielkiej aktywności wyborców i zrozumienia tak wyjątkowej sytuacji. Jeśli liderzy lewicy nie wyjaśnią, nie wytłumaczą wyborcom swych taktycznych wyborów, to mogą ten milionowy kapitał polityczny roztrwonić.

Czeka nas pracowity, przełomowy polityczny rok.

 

Wesołych Świat
Od całej Redakcji „Trybuny”