Brazylijskie ostrzeżenie

Memoriał Huberta Jerzego Wagnera wygrała reprezentacja Brazylii. Canarinhos pokonali Finlandię i Serbię po 3:0, a z Polską stracili jednego seta (3:1). Biało-czerwoni zajęli w turnieju drugą lokatę po zwycięstwach 3:1 z Serbią i 3:0 z Finlandią. Ale formą nie zachwycili.

Był to drugi występ Brazylijczyków w Memoriale Wagnera i drugi triumf. Wcześniej wygrali ten turniej w 2010 roku (drugie miejsce zajęła wtedy Bułgaria, a trzecie Polska). Nasi siatkarze zwyciężali w dwóch ostatnich edycje, ale w tegorocznej edycji nie pierwsze miejsce było głównym celem. Dla aktualnych mistrzów świata był to ostatni sprawdzian formy przed turniejem kwalifikacyjnym do igrzysk olimpijskich, który zostanie rozegrany w Gdańsku w najbliższy weekend.
Wielkich powodów do zadowolenia z występu biało-czerwonych w krakowskiej Tauron Arenie raczej nie ma. Nasz zespół grał nierówno – w spotkaniu z Serbam i lepiej spisywał się w ataku niż w obronie, natomiast w meczu z Brazylią było odwrotnie. Potyczka z Finlandią to już osobna kategoria do oceny, bo trener Vital Heynen posłał do ostatniego boju w turnieju zawodników, którzy w poprzednich dwóch występach grali najmniej, jak choćby Grzegorz Łomacz, Aleksander Śliwka czy Artur Szalpuk.

Na ławce wylądowali natomiast Wilfredo Leon i Michał Kubiak, czyli dwaj gracze, którzy w Krakowie zawiedli oczekiwania. Kibice nie musieli być rozczarowani ich nieobecnością, bo jakoś tak się ostatnio składa, że tzw. „drugi garnitur” naszej kadry notuje lepsze wyniki od tego uważanego za pierwszy.
Finowie do tuzów europejskiej siatkówki nie należą, ale lekceważyć ich nie można, o czym przekonali się w piątek Serbowie, a Polacy na początku drugiej partii. Poważnie zagrozić potentatom nie są jednak w stanie i zasłużenie zajęli w Krakowie ostatnie miejsce.
Nasz atak w meczu z Brazylią nie był tak dobry, jak w wygranym spotkaniu z Serbią. Graliśmy nieźle w bloku i obronie, ale tymi elementami meczu nie można było wygrać. Jeszcze do tego dochodzi zagrywka, która też nie wychodziła nam najlepiej. Z Serbią inne elementy były lepsze, z Brazylią inne, ale naszym zadaniem jest, żeby za tydzień w Gdańsku wszystkie te elementy funkcjonowały u nas na najwyższym poziomie” – przyznał trener Heynen.

Ocenę belgijskiego selekcjonera biało-czerwonych potwierdzają pomeczowe statystyki – skuteczność w ataku naszych siatkarzy wynosiła 43, a rywali 52 procent. Nasi zawodnicy lepsi byli jedynie w bloku – np. z Brazylijczykami tym elementem gry zdobyli 14 punktów, a ich rywale jedynie pięć. Martwi nieskuteczność Michała Kubiaka, który na sześć ataków w spotkaniu z Brazylijczykami żadnego nie zakończył zdobyciem punktu. Chyba też znacznie więcej spodziewaliśmy się po Wilfredo Leonie. Kubańczyk wyraźnie nie jest jeszcze w swojej optymalnej formie.

Tymczasem najgroźniejsi konkurenci Polaków do olimpijskiego awansu, Francuzi, w miniony weekend sprawdzili formę przed turniejem w Gdańsku grając dwa mecze z reprezentacją USA. W czwartek pokonali Amerykanów 3:1, a w piątek 3:0. „Cały nasz zespół zagrał po prostu fenomenalnie. To pierwsze mecze, gdy jesteśmy wszyscy razem w najsilniejszym składzie. Mamy tydzień do turnieju, więc schodzimy z obciążeń. Nigdy nie miałem takich ciężkich przygotowań, ale one były nam potrzebne, żeby wejść na najwyższy poziom” – powiedział w rozmowie z „L’Equipe” atakujący trójkolorowych Stephen Boyer. Ta łatwość z jaką ograli znakomity zespół USA powinna uruchomić w polskiej kadrze wszystkie alarmy. Turniej kwalifikacyjny do igrzysk w Tokio odbędzie się w dniach 9-11 sierpnia w Gdańsku. Zagrają w nim Polacy, Francuzi, Słoweńcy i Tunezyjczycy.

 

Trudne wybory Heynena

Dla reprezentacji Polski siatkarzy zbliża się czas kolejnej wielkiej próby. Za niespełna trzy tygodnie biało-czerwoni zagrają w Gdańsku w turnieju kwalifikacyjnym do przyszłorocznych igrzysk w Tokio z zespołami Francji, Słowenii i Tunezji. Trener Vital Heynen ma więc już niewiele czasu na podjęcie ostatecznych decyzji kadrowych.

W turniejach kwalifikacyjnych, czyli także tym z udziałem biało-czerwonych, drużyny zagrają w systemie „każdy z każdym”, zaś o miejscu w grupie decydować będą zwycięstwa, punkty, ratio setów, punktów i dopiero na samym końcu wynik bezpośredniego starcia. Olimpijskie paszporty do Tokio uzyskają jedynie zwycięzcy sześciu grup, którzy dołączą do gospodarzy igrzysk, Japończyków. O pozostałe do obsadzenie pięć miejsc w styczniu przyszłego roku odbędzie się dogrywka w turniejach kontynentalnych.

W turnieju kwalifikacyjnym do igrzysk olimpijskich trenerzy mogą wystawić 14-osobowe kadry. Trener biało-czerwonych Vital Heynen w Lidze Narodów wykorzystał aż 26 zawodników i mimo ciągłych rotacji wywalczył w tych rozgrywkach trzecie miejsce. Znakomita postawa naszej drużyny w Final Six w Chicago była ogromnym zaskoczeniem dla rywali, bo przecież doskonale wiedzieli, że belgijski szkoleniowiec nie wysłał do USA aż 12 czołowych polskich siatkarzy, aktualnych przecież mistrzów świata. Z ekipy tak dzielnie walczącej w Final Six do Zakopanego, gdzie owa dwunastka asów spokojnie trenowała, zaprosił pięciu graczy. Tym samym zawęził szeroką kadrę biało-czerwonych z 26 do 17 zawodników. Trzech z nich w Gdańsku nie zagra, ale naprawdę nie jest łatwo ich wytypować.

Wśród rozgrywających pewniakiem wydaje się być Fabian Drzyzga, który poprowadził kadrę do ubiegłorocznego sukcesu w mistrzostwach świata. W Lidze Narodów grał krótko, a znacznie więcej szans dostał Grzegorz Łomacz. Mimo to siatkarz PGE Skry Bełchatów prawdopodobnie będzie dublerem Drzyzgi. Marcin Komenda, który dobrze wypadł w Final Six Ligi Narodów, raczej nie wygryzie ze składu żadnego z tych dwóch tuzów naszej siatkówki.
Wśród atakujących numerem 1 jest bez wątpienia rutynowany Dawid Konarski, a o rolę jego zmiennika rywalizują Maciej Muzaj i Łukasz Kaczmarek. Obaj w Lidze Narodów dostawali sporo szans w turniejach interkontynentalnych oraz w Final Six w Chicago. Chyba nieco lepiej prezentował się Muzaj, ale pewnie trener Heynen podejmie decyzję w ostatniej chwili. W razie czego będzie mógł na tę pozycję przesunąć któregoś z przyjmujących.

Na pozycji środowego o udział w kwalifikacjach olimpijskich rywalizuje czterech siatkarzy. Piotr Nowakowski miał najwięcej wolnego i jego aktualna dyspozycja jest największą niewiadomą, natomiast Mateusz Bieniek i Jakub Kochanowski grali dobrze w fazie interkontynentalnej Ligi Narodów, zaś Karol Kłos brylował w Final Six. Trudno wskazać najsłabszego z tej czwórki, ale może co się wyjaśni po najbliższych meczach towarzyskich.

Ból głowy Heynen ma też przy wyborze zawodników na pozycji przyjmującego. Pewni występu wydają się być Wilfredo Leon (ma zadebiutować podczas meczów towarzyskich z Holandią) oraz Michał Kubiak. Ponadto w przygotowaniach wciąż uczestniczą Artur Szalpuk, Aleksander Śliwka, Bartosz Bednorz i Bartosz Kwolek. Teoretycznie zatem dwóch z nich powinno wypaść z kadry, chociaż selekcjoner może poświęcić tylko jednego z nich. Niewiadomą jest forma Artura Szalpuka, który z powodów zdrowotnych nie zdążył dojść do wysokiej dyspozycji podczas Ligi Narodów. Aleksander Śliwka świetnie się prezentował w fazie interkontynentalnej, a Bartosz Bednorz oraz Bartosz Kwolek byli filarami zespołu, który zdobył brąz w Final Six. Tu wybór jest naprawdę trudny.

Za to na pozycji libero sytuacja wydaje się klarowna. Paweł Zatorski i Damian Wojtaszek są raczej nie do zastąpienia i dobrze prezentujący się w Lidze Narodów Jakub Popiwczak raczej nie odbierze żadnemu z nich miejsca.

 

 

W Iranie Polacy lepsi tylko od Kanady

Reprezentacja Polski siatkarzy w trzecim turnieju w Lidze Narodów zagrała w Iranie z gospodarzami, Rosja i Kanadą. Biało-czerwoni wystąpili w mocno eksperymentalnym składzie i zdołali wygrać tylko jeden mecz – z Kanadyjczykami.

Po kontrowersyjnej wypowiedzi kapitana reprezentacji naszych siatkarzy Michała Kubiaka o irańskich siatkarzach i Irańczykach w ogóle, wyprawa naszej kadry do tego kraju na trzeci turniej w tegorocznej edycji Ligi Narodów zapowiadano jako „wyprawę podwyższonego ryzyka”. Na szczęście obawy o bezpieczeństwo polskich siatkarzy w Urmii, gdzie odbył się turniej z udziałem ekip Iranu, Polski, Rosji i Kanady, okazały się bezpodstawne.

Polska ekipa nie spotkała się z Urmii z przejawami otwartej wrogości czy agresji, lecz na wsparcie ze strony miejscowej publiczności w spotkaniach z Rosjanami i Kanadyjczykami nie miała co liczyć. Widownia wyraźnie była po stronie rywali biało-czerwonych, zwłaszcza w ich pierwszym meczu w turnieju, z Rosją. Ale chociaż nasz zespół pojechał do Iranu w mocno przemeblowanym i eksperymentalnym składzie i miał przeciwko sobie publiczność, to pewnie sprawiłby Rosjanom znacznie więcej problemów. Niestety, po stronie rywali byli też nie wiedzieć czemu sędziowie i w efekcie nota bene dobrze grający Rosjanie wygrali dość pewnie 3:1.

Tak na marginesie, poziom rozjemców oddelegowanych przez FIVB do prowadzenia meczów w Urmii był daleko odbiegający od wymagań na tym poziomie sportowej rywalizacji. Potwierdził to mecz Polaków z Iranem. Na szczęście gracze obu zespołów nie dali się wyprowadzić pomyłkami arbitrów z równowagi i stoczyli w sportowej atmosferze kapitalną walkę, wygraną przez gospodarzy w tie-breaku 3:2. Przed meczem spiker zawodów odczytał list z przeprosinami za słowa Michała Kubiaka, który przesłał prezes Polskiego Związku Piłki Siatkowej Jacek Kasprzyk. I może dlatego kibice zachowywali się poprawnie, a może także dlatego, że nie chcieli swoim zachowaniem potwierdzić zarzutów Michała Kubiaka. Tak czy owak wielka awantura rozeszła się po kościach, przynajmniej podczas turnieju w Urmii. Jak trwałe jest to „zawieszenie broni”, przekonamy się gdy przy innej okazji reprezentacja Polski zawita do stołecznego Teheranu.

Ale nasz zespół miał w Urmii zdecydowanie poważniejszy problem natury sportowej, bo po porażkach z Rosja i Iranem zjechał w klasyfikacji generalnej Ligi Narodów na dalszą pozycję, więc żeby wrócić do gry o awans do Final Six w Chicago, podopieczni trenera Vitala Henena musieli za wszelką cenę pokonać w niedzielę wyprzedzających ich w zbiorczej tabeli Kanadyjczyków.
Biało-czerwoni męczyli się strasznie z ekipą „Klonowego Liścia”, ale ostatecznie pokonali ją 3:1. Było to piąte zwycięstwo naszej reprezentacji w tej edycji Ligi Narodów. Polacy z dorobkiem 15 punktów plasują się obecnie na szóstym miejscu. Ich bilans to pięć zwycięstw (z Australią, USA, Bułgarią, Chinami oraz Kanadą) oraz cztery porażki (z Brazylią, Francją, Rosją i Iranem). Nasi siatkarze w Lidze Narodów zagrają jeszcze z Włochami, Argentyną, Serbią, Japonią, Portugalią i Niemcami. W następnym turnieju, we Włoszech, zagrają kolejno z Argentyną (21 czerwca, godz. 17:00), Serbią (22 czerwca, godz. 17:00) i gospodarzami (23 czerwca, godz. 20:00).

Na czele klasyfikacji generalnej Ligi Narodów po trzech turniejach znajduje się Iran (21 pkt), przed Rosją (20), Brazylią (19), Francją (19), Włochami (18) i Polską (15). W Final Six w Chicago zagra jednak tylko pięć czołowych zespołów, bo Amerykanie jako gospodarze imprezy mają zagwarantowane miejsce. Jeśli nasi siatkarze chcą w lipcu zagrać w „Wietrznym Mieście”, nie mogą już sobie pozwolić na kolejne porażki. A na pewno nie z Włochami.

 

Iran skarży na Kubiaka

Po pierwszej rundzie siatkarskiej Ligi Narodów reprezentacja Polski zajmuje w klasyfikacji generalnej siódmą pozycję. Podopieczni Vitala Heynena wygrali z Australią 3:1, USA 3:2 i przegrali z Brazylią 1:3.

Tegoroczna edycja Ligi Narodów nie jest priorytetem dla naszej reprezentacji. W natłoku siatkarskich rozgrywek za najważniejsze uznano kwalifikacje do przyszłorocznych igrzysk olimpijskich oraz mistrzostwa Europy. Wspomniana Liga Narodów oraz Puchar Świata mają być poligonami dla zawodników z dalszych szeregów kadry. Ale pierwszy turniej z udziałem biało-czerwonych rozegrany w katowickim Spodku miał ten smaczek, że starły się w nim trzy najlepsze ekipy ubiegłorocznych mistrzostw świata. Z konfrontacji zwycięsko wyszli Brazylijczycy, którzy wyjechali z Katowic z kompletem zwycięstw. Oprócz nich bez porażki pierwszą turę zmagań zakończyli Francuzi i Irańczycy, ale pozycję lidera zajęła mająca najlepszy bilans punktowy ekipa Iranu. Polacy zajmują siódma lokatę.

Z Iranem nasza reprezentacja zmierzy się na jej terenie i już dzisiaj wiadomo, że przez niefortunną wypowiedź Michała Kubiaka będzie to dla naszych siatkarzy nieciekawe przeżycie. Zgodnie z zapowiedzią Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej (FIVB) otrzymała oficjalna skargę od irańskiego związku na kapitana polskiej drużyny i teraz sprawą ma się zająć komisja dyscyplinarna światowej federacji.

W oświadczeniu Kubiak podkreślił swoje prawo do wyrażania opinii i przypomniał, że był wraz z rodziną obiektem gróźb i wyzwisk. Wskazał też, że jego słowa odnosiły się wyłącznie do osób, z którymi miał osobiście do czynienia i ubolewa, że został opacznie zrozumiany. Zaznaczył, że dla niego jako sportowca poglądy ksenofobiczne i rasistowskie są nieakceptowalne. Ale sankcji zapewne nie uniknie.

 

Wielkie granie siatkarzy w Spodku

Reprezentacja Polski zainaugurowała swój udział w tegorocznej edycji Ligi Narodów występem w turnieju w Katowicach. Obsada zawodów była piekielnie mocna, bo w katowickim Spodku starli się medaliści ostatnich mistrzostw świata – Polska, Brazylia i USA oraz najsłabsza w tym gronie Australia.

Trener biało-czerwonych Vital Heynen już w poprzedniej edycji Ligi Narodów mocno rotował składem i dawał pograć każdemu zawodnikowi znajdującemu się w 14-osobowej kadrze na poszczególne turnieje. W tym roku swojej strategii nie zmienił i w wyjściowym składzie na mecz z Australia znalazł się Tomasz Fornal, a nie kapitan Michał Kubiak. 22-letni siatkarz w pierwszym secie zdobył trzy punkty atakiem, dorzucił dwa punktowe bloki i jednego asa serwisowego, ale w drugiej partii się zaciął, nie kończąc żadnego z trzech ataków. Poza tym rywale dwa razy zarobili punkty przy jego odbiorze zagrywki, więc przy stanie 16:18 Heynen zastąpił Fornala Aleksandrem Śliwką. Inny przykład rotacji, to wchodzący na podwójne zmiany Bartłomiej Bołądź.

Na pozycji przyjmujących Heynen ma w tej chwili aż ośmiu wysokiej klasy zawodników, licząc oczywiście z Wilfredo Leonem, który będzie mógł już grać w naszej reprezentacji od 24 lipca. Dla połowy z nich miejsca na wielkich turniejach zabraknie, bo czołowe pozycje Leona i Kubiaka w hierarchii są w tej bezdyskusyjne. Na razie belgijski selekcjoner naszej kadry sprawdza w walce z silnymi rywalami dublerów, wspomnianych już Fornala i Śliwkę, ale też Bartosza Kwolka i Artura Szalpuka, ale żaden z tych czterech przyjmujących nie grał na poziomie godnym zespołu aktualnych mistrzów świata.

Biało-czerwoni spotkanie z Australijczykami zaczęli z impetem, potem ich gra posypała się na chwilę w przegranym drugim secie, lecz potem odzyskali przewagę i pewnie wygrali 3:1. Reprezentacja Stanów Zjednoczonych, która gładko przegrała z Brazylią 0:3, ustawiła naszym siatkarzom poprzeczkę znacznie wyżej i przegrała z mistrzami świata dopiero w tie-breaku 2:3. W drugim sobotnim spotkaniu Brazylijczycy niespodziewanie stracili punkt pokonując wspieranych dopingiem przez polskich kibiców Australijczyków 3:2.

Te wyniki o niczym jeszcze nie świadczą, dowodzą jedynie, że najsilniejsze zespoły ubiegłorocznych mistrzostw świata traktują start w Lidze Narodów jako poligon doświadczalny przed najważniejszymi dla całego tercetu sierpniowymi kwalifikacjami do przyszłorocznych igrzysk olimpijskich w Tokio. Co nie oznacza, że nie mają ambicji wygrania Ligi Narodów. Amerykanie już są pewni występu w Final Six, bo będą gospodarzami turnieju, natomiast Polakom i Brazylijczykom, aktualnym mistrzom i wicemistrzom świata, nie wypada się tam nie zakwalifikować. Dlatego w niedzielnym starciu w katowickim Spodku (zakończyło się po zamknięciu wydania) obie drużyny zapowiadały walkę do upadłego.

 

Michał Kubiak wywołał wojnę z Iranem

Kapitan naszej siatkarskiej reprezentacji Michał Kubiak wywołał międzynarodowy skandal. W wypowiedzi udzielonej w programie „Prawda Siatki” pozwolił sobie na mało dyplomatyczną opinię o siatkarzach z Iranu. Powiedział m.in. (…) Moje zdanie jest takie, że to są fatalni, złośliwi i chamscy ludzie. Dla mnie ten naród jest skreślony, mimo że oni dumnie nazywają się Persami, a nie Arabami. A tak naprawdę są zwykłymi leszczami. Czasem musimy z nimi zagrać, ale oni dla mnie nie istnieją”.

Kubiak w swojej wypowiedzi odwoływał się do niedawnych doświadczeń z finału Klubowych Mistrzostw Azji, gdzie jego japoński klub, Panasonic Panthers, zmierzył się z irańskim Matin Varamin. Podczas meczu wielokrotnie dochodziło do scysji między zawodnikami, a po jego zakończeniu Kubiak ostro pokłócił się z jednym z rywali. „Gość stanął pod siatką, krzyczy do mnie, obraża mi rodzinę, a potem uciekł za kolegów, kiedy do niego podszedłem. Straciłem do ludzi z Iranu resztki szacunku. Tak, uogólniam, dla mnie to jest jeden miot” – mówił dla kanału „Prawda Siatki” Kubiak. Kilka godzin później odcinek tego programu na prośbę zawodnika zniknął z sieci. Ale afery uniknąć się już nie dało.

Wywiad odbił się szerokim echem w świecie siatkówki, także poza granicami Polski. Dotarł także do Iranu i spotkał się z ostrą reakcją szefa tamtejszej federacji. „Znieważył nasz naród i musi ponieść odpowiedzialność za swoje słowa” – stwierdzi na łamach dziennika „Teheran Times” szef irańskiej federacji siatkarskiej Afshin Davari. Zapowiedział też, że złoży do FIVB oficjalną skargę na Polaka. Światowa federacja z pewnością zareaguje. Kubiaka w najlepszym przypadku czeka upomnienie, w najgorszym – grzywna do 10 tysięcy franków szwajcarskich lub sześciomiesięczne zawieszenie.

 

 

Heynen ćwiczy kadrę w Spale

Reprezentacja Polski siatkarzy przygotowuje się do czekających ją w tym roku nowych wyzwań podczas zgrupowania w Spale. Trener biało-czerwonych Vital Heynen z szerokiej kadry zaprosił do spalskiego ośrodka przygotowań olimpijski 24 zawodników, wśród nich Kubańczyka z polskim paszportem Wilfredo Leona.

Kadrowicze zaczęli zgrupowanie w Warszawie, gdzie w ubiegły czwartek przeszli kompleksowe badania lekarskie i wydolnościowe oraz wypełniali zobowiązania wobec sponsorów i partnerów medialnych Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Od piątku ciężko trenują już w Spale, nawet trzy razy dziennie. Trener Heynen czekał na swoich wybrańców w Spale i jak przyznał, drugi rok pracy z polską kadrą jest dla niego, jako szkoleniowca, dużo łatwiejszy. „To dlatego, że większość z obecnych tu zawodników już zna moje metody pracy. Wiedzą, też jakim jestem człowiekiem i do jakich spraw przywiązuję wagę” – stwierdził na zwyczajowej konferencji prasowej. Ale jeśli chodzi o obciążenia, lżej siatkarze nie mają i mieć nie będą. „Cisnę moich zawodników strasznie, ale robię to w konkretnym celu i oni o tym doskonale wiedzą. W tym roku wszyscy nasi rywale będą stawiać nam wysoko poprzeczkę, w myśl zasady – bij mistrza. Musimy więc być jeszcze lepsi niż byliśmy przed rokiem” – tłumaczył Heynen.

Belg ledwie tydzień przed rozpoczęciem zgrupowania polskiej kadry zakończył sezon w niemieckiej lidze, w której doprowadził VfB Friedrichshafen do wicemistrzostwa kraju. Nie narzeka jednak na zmęczenie. „Teraz jest lepiej, bo miałem dwa i pół dnia przerwy przed przyjazdem na kadrę, a rok temu tylko jedną noc” – stwierdził z uśmiechem selekcjoner.

W Spale trenuje 24 zawodników. Bartosz Kurek, który w połowie kwietnia przeszedł operację kontuzjowanego kręgosłupa, ma swój własny cykl zajęć z fizjoterapeutami. Do gry ma być gotowy trzy miesiące po operacji. Największe emocje wzbudza powołanie Wilfredo Leona. Karencja nałożona przez FIVB na Kubańczyka kończy się 24 lipca tego roku, więc pierwszą imprezą w której będzie mógł po raz pierwszy wystąpić w biało-czerwonych barwach, będzie Memoriał Huberta Jerzego Wagnera, który rozpocznie się 1 sierpnia. Nikt nie wątpi, że ten znakomity siatkarz będzie ogromnym wzmocnieniem i tak przecież silnej kadry Polski w największych dla niej tegorocznych wyzwaniach – turnieju kwalifikacyjnym do igrzysk olimpijskich w Tokio oraz mistrzostwach Europy. Leon ma za sobą pierwszy sezon w lidze włoskiej. Jego zespół, Sir Safety Conad Perugia, musiał uznać wyższość ekipy Cucine Lube Civitanova, ale Leon był najlepiej punktującym graczem Serie A – zdobył aż 702 punkty, wyprzedzając drugiego w klasyfikacji klubowego kolegę Aleksandara Atanasijevicia aż o 87 punktów. Heynen nie robił z przybycia Kubańczyka większych ceregieli. „Traktuję Wilfredo jak każdego innego gracza w kadrze” – zapewniał.

W dniach 25-26 maja nasz reprezentacja zagra dwa mecze towarzyskie z Niemcami. Tydzień później (w Katowicach w dniach 31 maja-2 czerwca) zainauguruje rywalizację w Lidze Narodów. Najważniejszymi startami w tym sezonie będą dla naszej ekipy wspomniany wcześniej kwalifikacje do igrzysk w Gdańsku (9-11 sierpnia) oraz mistrzostwa Europy (12-19 września).

Szeroka kadra Polski:

Bartosz Bednorz (Azimut Modena, Włochy), Mateusz Bieniek (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle), Bartłomiej Bołądź (VfB Friedrichshafen, Niemcy), Fabian Drzyzga (Lokomotiw Nowosybirsk, Rosja), Bartosz Filipiak (Łuczniczka Bydgoszcz), Jan Firlej (Lindemans Aals, Belgia), Tomasz Fornal (Cerrad Czarni Radom), Jędrzej Gruszczyński (Cuprum Lubin), Paweł Halaba (Hypo Tirol Alpenvolleys Haching, Niemcy), Norbert Huber (Cerrad Czarni Radom), Marcin Janusz (Trefl Gdańsk), Łukasz Kaczmarek (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle), Karol Kłos (PGE Skra Bełchatów), Jakub Kochanowski (PGE Skra Bełchatów), Marcin Komenda (GKS Katowice), Dawid Konarski (Jastrzębski Węgiel), Michał Kubiak (Panasonic Panthers Hirakata, Japonia), Bartosz Kwolek (ONICO Warszawa), Grzegorz Łomacz (PGE Skra Bełchatów), Piotr Łukasik (ONICO Warszawa), Maciej Muzaj (ONICO Warszawa), Piotr Nowakowski (Trefl Gdańsk), Jakub Popiwczak (Jastrzębski Węgiel), Damian Schulz (Asseco Resovia Rzeszów), Michał Szalacha (Łuczniczka Bydgoszcz), Artur Szalpuk (PGE Skra Bełchatów), Aleksander Śliwka (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle), Damian Wojtaszek (ONICO Warszawa), Andrzej Wrona (ONICO Warszawa), Paweł Zatorski (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle).

 

Kadra Polski na Ligę Narodów

Trener reprezentacji Polski siatkarzy Vital Heynen powołał kadrę na Ligę Narodów. Nie znalazło się w niej dwóch najlepszych graczy – kontuzjowany Bartosz Kurek i mogący grać w w naszym zespole dopiero od lipca Kubańczyk z polskim paszportem Wilfredo Leon.

Z grupy powołanych zawodników w kadrze na Ligę Narodów ostatecznie pozostanie 25 graczy. Biało-czerwoni rozpoczną rozgrywki od turnieju w Katowicach, gdzie ich rywalami będą ekipy USA, Brazylii i Australii. Następnie zagrają w Chinach (Ningbo), Iranie (Urmi), Włoszech (Mediolan) oraz Niemczech (Lipsk). Turniej finałowy, w którym zagra pięć najlepszych drużyn plus gospodarze imprezy, odbędzie się w Stanach Zjednoczonych.

Powołani przez Heynena zawodnicy spotkają się 16 maja w Warszawie. Zgrupowanie zaczną od badań w Centralnym Ośrodku Medycyny Sportowej. Przed pierwszym turniejem w Katowicach nasza reprezentacja zagra 25 i 26 maja towarzysko z Niemcami.

Kadra Polski:
Rozgrywający:
Fabian Drzyzga (Lokomotiw Nowosybirsk), Jan Firlej (Lindemans Aalst), Marcin Janusz (Trefl Gdańsk), Marcin Komenda (GKS Katowice), Grzegorz Łomacz (Skra Bełchatów).
Atakujący:
Bartłomiej Bołądź (VfB Friedrichshafen), Bartosz Filipiak (Chemik Bydgoszcz), Łukasz Kaczmarek (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle), Dawid Konarski (Jastrzębski Węgiel), Maciej Muzaj (Trefl Gdańsk), Damian Schulz (Asseco Resovia Rzeszów).
Środkowi:
Mateusz Bieniek (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle), Norbert Huber (Cerrad Czarni Radom), Karol Kłos (PGE Skra Bełchatów), Jakub Kochanowski (PGE Skra Bełchatów), Piotr Nowakowski (Trefl Gdańsk), Michał Szalacha (Chemik Bydgoszcz), Andrzej Wrona (ONICO Warszawa).
Przyjmujący:
Bartosz Bednorz (Azimut Modena), Tomasz Fornal (Cerrad Czarni Radom), Paweł Halaba (Hypo Tirol Alpenvolleys), Michał Kubiak (Panasonic Panthers), Bartosz Kwolek (ONICO Warszawa), Piotr Łukasik (ONICO Warszawa), Artur Szalpuk (PGE Skra Bełchatów), Aleksander Śliwka (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle).
Libero:
Jędrzej Gruszczyński (Cuprum Lubin), Jakub Popiwczak (Jastrzębski Węgiel), Damian Wojtaszek (ONICO Warszawa), Paweł Zatorski (ZAKSA Kędzierzyn-Koźle).

 

I znów są najlepsi na świecie

Nasi siatkarze wrócili z mistrzostw świata w glorii zwycięzców. Mało kto wierzył, że w Bułgarii i Włoszech zdołają obronić tytuł wywalczony cztery lata temu. Oni jednak tego dokonali pokonując w decydujących meczach faworyzowane zespoły Brazylii i USA.

 

Sukces polskiej drużyny zaskoczył przede wszystkim jej rywali. Najpierw kręcili nosami Francuzi, którzy pokonali biało-czerwonych w trzeciej fazie turnieju, ale odpadli po miażdżącym zwycięstwie Polaków w potyczce z Serbami. Potem swoje niezadowolenie manifestowali gospodarze turnieju Włosi, bo oni w bezpośrednim starciu też okazali się lepsi od biało-czerwonych, ale żeby awansować do do półfinału musieli wygrać do zera, tymczasem Bartosz Kurek, Michał Kubiak i spółka już w pierwszym secie pozbawili ich szans i potem mogli sobie pozwolić na odpuszczenie meczu.

W półfinałowym starciu z reprezentacja Stanów Zjednoczonych, uważana powszechnie za najlepszą ekipę tegorocznego czempionatu, podopieczni trenera Vitala Heynena już niczego nie odpuszczali. Po kapitalnym meczu pokonali Amerykanów 3:2 i w niedzielę ponownie, jak cztery lata wcześniej w katowickim Spodu, do walki o mistrzostwo świata stanęli naprzeciwko drużynie Brazylii. Oczywiście znów mało kto dawał im szanse na pokonanie złotych medalistów olimpijskich z Rio de Janeiro. Dopiero ciężkie lanie 3:0 jakie sprawili canarionhos polscy siatkarze zmieniło wystawiane im wcześniej cierpkie oceny w pełne zachwytu recenzje.

 

Brazylijczycy byli pod wrażeniem

Trener canarinhos Renan Dal Zotto po meczu przyznał otwarcie, że o porażce jego zespołu w pierwszym rzędzie przesądzili fenomenalnie grający Bartosz Kurek i Michał Kubiak. Oni byli genialni i nie mogliśmy ich zneutralizować. Kubiak grał bardzo technicznie, znajdował dziury w bloku, czym strasznie nas denerwował. Ale uczciwie trzeba powiedzieć, że to świetny zawodniki i doskonały przywódcą. Natomiast Kurek, przecież od lat jeden z najlepszych graczy na świecie, swoimi atakami wręcz demolował naszą obronę”. Brazylijski szkoleniowiec nie ukrywał, że znakomita gra Polaków była dla niego zaskoczeniem, ale nie winił swoich zawodników za porażkę. „Kończymy turniej z podniesionymi głowami, bo wykonaliśmy tu świetną robotę. W finale przez kontuzje nie mogli u nas zagrać Luicarelli i Mauricio Borges, uważani za najlepszych przyjmujących na świecie, pewnie z nimi w składzie stawilibyśmy Polakom większy opór. Ale ich zwycięstwo było w pełni zasłużone” – zakończył Dal Zotto.

Zdecydowanie mniej zadowolony z trzeciego miejsca w turnieju był trener amerykańskich siatkarzy John Speraw, który przyznał, że brązowy medal zdobyty po wygranej z Serbią nie ma dla jego drużyny większej wartości. „Bardziej będę pamiętał o półfinałowej porażce z Polakami” – stwierdził amerykański szkoleniowiec, narzekając przy okazji na bezsens rozgrywania spotkań o trzecie miejsce. „Gdy się przegrywa półfinał i traci szansę gry o złoto, to trudno potem walczyć o trofeum niższej rangi.

Speraw skrytykował też terminarz gier. „Żaden sportowiec nie powinien grać cztery dni z rzędu. Z tego powodu musiałem w jednym ze spotkań grać rezerwowymi, bo gdybym wystawił do każdego z tych meczów podstawowych graczy, to ktoś prędzej czy później doznałby kontuzji, a ja wyszedłbym na idiotę. Zwłaszcza w fazie finałowej powinno grać się maksymalnie dwa spotkania z rzędu. Dlaczego jakoś w turnieju olimpijskim można się tego trzymać, a w mistrzostwach świata już nie?” – grzmiał pod adresem działaczy FIVB.
Włodarze światowej federacji siatkarskiej takie opinie mają jednak w głębokim poważaniu. Nie przejmują się też krytycznymi opiniami o bałaganie organizacyjnym, niedopracowanym scenariuszu ceremonii nagradzania, w której zapomniano choćby o odegraniu hymnu dla zwycięskiej drużyny. Dobrze, że wśród wyróżnionych indywidualnymi nagrodami nasi siatkarze stanowili znaczącą siłę, zaś na najlepszego gracza turnieju (MVP) wybrano Bartosza Kurka. Dla tego siatkarza to trofeum miało przecież szczególne znaczenie. Cztery lata temu decyzją trenera Stephane’a Antigi wypadł z kadry tuż przed mistrzostwami, potem miał okres głębokiego kryzysu i dopiero pod wodzą Heynena zdołał si pozbiera i teraz wspiąć się na sam szczyt siatkarskiej hierarchii.

 

Konsumowanie sukcesu

Zdobycie po raz drugi z rzędu mistrzostwa świata obudziło w Polsce przygasłe nieco ostatnio zainteresowanie siatkówką. Oczywiście w pierwszym rzędzie pod sukces biało-czerwonych podpięli się politycy rządzącej partii. Prezes publicznej telewizji Jacek Kurski nie omieszkał pochwalić się wynikami oglądalności (finał z Brazylią według niego obejrzało ponad siedem milionów widzów) oraz zakupem praw telewizyjnych do siatkarskich imprez na najbliższe trzy lata. Do medialnego zgiełku dołączył rzecz jasna prezydent Andrzej Duda, przyznając siatkarzom państwowe odznaczenia, a premier Mateusz Morawiecki poszedł jeszcze dalej, bo na wieść o tym, że za swój sukces siatkarze dostaną pięć razy mniej pieniędzy niż dostali piłkarze tylko za awans do finałów mistrzostw świata, obiecał im coś tam dorzucić z rządowej szkatuły.

Dobrze, że spokój w tym zamieszaniu zachował sprawca tego sukcesu Vital Heynen, któremu za miesiąc kończy się kontrakt. Chyba nie chce odchodzić, bo publicznie zapowiedział, że teraz chce dla Polski zdobyć w Tokio złoty medal olimpijski.

 

Siatkarskie MŚ 2018: Powtórka z rozrywki

Cztery lata temu w katowickim Spodku reprezentacja Polski pokonała Brazylię w finale mistrzostw świata. W minioną niedzielę w Turynie kibice siatkówki mieli powtórkę z rozrywki, bo finale MŚ 2018 te dwie drużyny spotkały się ponownie.

 

Zanim jednak broniąca w Turynie mistrzowskiego tytułu reprezentacja Polski stanęła w szranki z aktualnymi złotymi medalistami olimpijskimi olimpijskimi, wcześniej musiała stawić czoła drużynie Stanów Zjednoczonych, uważanej za najlepszą obecnie na świecie. Biało-czerwoni nie wygrali z Amerykanami od Pucharu Świata w 2015 roku. Później mierzyli się z nimi czterokrotnie – dwa razy za trenerskiej kadencji Vitala Heynena, jeden raz pod wodzą Stephane’a Antigi i jeden raz za godnych zapomnienia rządów Ferdinando De Giorgiego. Wspólnym mianownikiem tych czterech meczów było to, że nasi siatkarze je przegrali. To właśnie Amerykanie zamknęli biało-czerwonym drogę do półfinału ostatnich igrzysk olimpijskich, wygrywając z nimi gładko 3:0. Nasi siatkarze mieli więc pełne prawo popaść w kompleks niższości wobec graczy z ekipy USA, albo też pałać do nich żądzą odwetu za doznane upokorzenia. Ku zaskoczeniu wszelkich ekspertów i większości fanów, serca polskich graczy zdominowało to drugie uczucie. Inna sprawa, że aktualnym mistrzom świata nie wypada wciąż przegrywać, nawet z tak dobrą drużyn jaką tworzą Amerykanie.

 

Ile razy można przegrywać?

Do półfinałowej potyczki tegorocznego czempionatu biało-czerwoni grali z Amerykanami 24 razy, połowę spotkań przegrywając, ale połowę jednak wygrywając . Niestety, w ostatnich latach to gracze zza oceanu regularnie udzielali im lekcji pokory. Nawet w 2014 roku, gdy nasz zespół zdobył prymat na świecie, to w drodze po tytuł z Amerykanami jednak przegrał. Od tamtej pory, z 11 rozegranych meczów o stawkę, tylko dwa zakończyły się wygraną polskiej drużyny. Wygrała z nimi w Krakowie w 2015 roku w jednym z dwóch meczów fazy interkontynentalnej Ligi Światowej oraz w Tokio w ostatniej edycji Pucharu Świata. Pozostałe potyczki nasi gracze kończyli na tarczy. Szczególnie bolesne okazały się porażki o brązowy medal Ligi Światowej w 2015 roku, wspomniana już na igrzyskach olimpijskich 2016 oraz w tegorocznym Final Six Ligi Narodów.
W światowym czempionacie nasi siatkarze rywalizowali z Amerykanami siedmiokrotnie. W dawnych czasach, w 1956, 1960, 1970 i 1974 roku, biało-czerwoni bili ich bez trudu. W czterech rozegranych meczach z nimi nasz zespół stracił ledwie dwa sety. Ale w „czasach nowożytnych” potyczki z nimi kończyły się na ogół sromotnymi porażkami (w 1986 i 2014). Zwycięstwo w półfinale tegorocznych mistrzostw świata było zatem pierwszym triumfem biało-czerwonych w starciach z Amerykanami w tych turniejach od 1974 roku.

W bułgarsko-włoskim turnieju Amerykanie byli niepokonani aż do trzeciej fazy turnieju, a nasz zespół po drodze zaliczył wpadki w spotkaniach z Argentyną i Francją. Ostatecznie biało-czerwoni awansowali do trzeciej rundy po wygranej 3:0 z Serbami, a potem znów zaliczył porazke w meczu z Włochami 2:3, chociaż bez konsekwencji, bo wcześniej ponownie ograł Serbów 3:0 i awansował do półfinału z pierwszego miejsca. Amerykanie natomiast wygrali z Rosją 3:0 i mając awans w kieszeni, w spotkaniu z Brazylia wystawili rezerwowy skład, który przegrał 0:3 i w efekcie ekipa USA w grupie I zajęła drugą lokatę, przez co trafiła w półfinale na Polaków. Niewykluczone, że taki miała zamiar licząc, że z nimi pójdzie jej łatwiej niż z Serbami.

 

Statystyki mówią prawdę

Ale z turniejowych statystyk wcale nie wynikało, że biało-czerwoni są jakoś wyraźnie słabsi od faworyzowanych Amerykanów, bo wprawdzie polski zespół ustępował im w ataku, ale był lepszy w grze blokiem. Spójrzmy, jak prezentowali się gracze obu zespołów w ogólnej turniejowej klasyfikacji: w kategorii najlepszy punktujący 6. był Aaron Russel, ale Bartosz Kurek siódmy wśród atakujących pierwszy był Matthew Anderson, a najlepszy z naszych, Artur Szalpuk, dopiero 13. Lecz wśród najlepiej blokujących wyżej był Michał Kubiak (4), a Maxwell Holt był piąty, wśród najlepiej serwujących Bartosz Kurek miał lepsze wyniki niż Taylor Sander, wśród najlepiej broniący Paweł Zatorski był wyżej od Erika Shoji. Na boisku to wszystko wyszło ja szydło z worka.

Po meczu amerykański portal „VolleyMob” narzekał, że Polacy wyeliminowali ich reprezentację głównie siłami dwóch graczy – Bartosza Kurka i Michała Kubiaka. Według statystyk zdobyli oni 65 procent punktów, wzięli na siebie 68 procent ataków i mieli ponad 50 procent skuteczności.

W niedzielnym finale większe szanse dawano jednak Brazylijczykom, dla których był to piąty z rzędu występ w decydującym meczu o mistrzostwo świata. Cztery lata temu z Polakami w Katowicach przegrali, teraz pałali żądzą rewanżu. „Dotarliśmy do finału w pięciu ostatnich edycjach czempionatu globu. Tylko nasza reprezentacja może się pochwalić takim osiągnięciem. Wystąpiliśmy też w czterech ostatnich finałach igrzysk olimpijskich i też tylko my tego dokonaliśmy. Mamy prawo oczekiwać od naszych zawodników zwycięstwa” – pisały przed meczem z Polską brazylijskie media. Spotkanie zakończyło się po zamknięciu wydania, podobnie jak wcześniejszy mecz o 3. miejsce USA – Serbia. Wrócimy do w następnym numerze.

Mistrzostwa świata w siatkówce mężczyzn 2018, reprezentacja Polski w siatkówce mężczyzn, Polska – USA 3:2, Brazylia – Serbia 3:0, Polska – Brazylia, Aaron Russel, Bartosz Kurek, Matthew Anderson, Artur Szalpuk, Michał Kubiak, Maxwell Holt, Taylor Sander, Paweł Zatorski, Erika Shoji, Vital Heynen, Jakub Kochanowski, VolleyMob,