Kolejny laur dla Bartosza Kurka

Bartosz Kurek został wybrany na najlepszego siatkarza Europ w 2018 roku, a trener polskiej reprezentacji Vital Heynen na najlepszego trenera. Laureatów tych prestiżowych wyróżnień ogłoszono w miniony piątek podczas gali CEV w Budapeszcie.

 

Europejska Federacja Piłki Siatkowej (CEV) przyznała nagrody także innych kategoriach, wyróżniając za osiągnięcia w kończącym się roku. Przyznanie wyróżnień odbyło się tuż po losowaniu grup siatkarskiej Ligi Mistrzów. Zważywszy na fakt, że tegoroczne mistrzostwa świata wygrała reprezentacja Polski, broniąc tytułu wywalczonego cztery lata wcześniej, wybranie na najlepszego siatkarza 2018 roku zawodnika z innego kraju byłoby niepoważnym wygłupem. Zwłaszcza że w ekipie biało-czerwonych był idealny kandydat do odebrania tej prestiżowej nagrody, czyli Bartosz Kurek, najlepiej punktujący zawodnik, MVP i gwiazda mistrzostw świata. Równie niestosowne byłoby pominięcie trenera zwycięskiej ekipy, więc wybór Vitala Heynena także nikogo nie zaskoczył.

 

Pozostałe wyróżnienia:

Najlepsza siatkarka Europy 2018 – Tijana Bosković (Serbia); najlepszy trener reprezentacji kobiecej – Zoran Terzić (Serbia); najlepsze siatkarki plażowe –Barbora Hermannova i Marketa Slukowa (Czechy); najlepsi siatkarze plażowi 2018 – Anders Mol i Chisitian Sorum (Norwegia); wydarzenie roku – inauguracja mistrzostw Europy w piłce siatkowej na śniegu; nagroda specjalna (inne kategorie wiekowe) – Denis Szekunow i Dmitrij Weretiuk (Rosja); nagroda CEV za całokształt działalności – Carlo Salvatori (Włochy).

W trakcie budapesztańskiej gali rozlosowano też m. in. grupy siatkarskiej Ligi Mistrzów. Europejskie puchary przeszły rewolucję. Wcześniej po fazie grupowej wybierany był organizator turnieju finałowego i miał automatyczny awans. Tym razem do kolejnej fazy awansują zwycięzcy grup i trzy najlepsze ekipy z drugich miejsc, utworzą pary ćwierćfinałowe. Rywalizacja będzie odbywać się na zasadzie mecz i rewanż (u siebie i na wyjeździe), a finał zostanie rozegrany na neutralnym terenie i o wygranej będzie decydowało tylko jedno spotkanie.

 

Składy grup Ligi Mistrzów:

Grupa A:
Zenit Kazań, Halkbank Ankara, Knack Roeselare, PAOK Saloniki/United Volleys Frankfurt;

Grupa B:
Cucine Lube Civitanova, ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, VK CEZ Karlovarsko, Azimut Modena;

Grupa C:
Zenit Petersburg, VfB Friedrichshafen, ACH Volley Lublana, Chaumont VB 52/Vojvodina Nowy Sad;

Grupa D:
PGE Skra Bełchatów, Berlin Recycling Volleys, Greenyard Maaseik, Trefl Gdańsk;

Grupa E:
Sir Sicoma Colussi Perugia, Arkas Izmir, Tours VB, Dynamo Moskwa.

 

 

Zapowiada się pracowity rok dla siatkarzy

Polska będzie gospodarzem pierwszych turniejów przyszłorocznej edycji Siatkarskiej Ligi Narodów. Siatkarki zagrają w Radomiu (21-23 maja) z Tajlandią, Niemcami i Włochami, a nasza męska reprezentacja na przełomie maja i czerwca zmierzy się w miejscu jeszcze nieustalonym z USA, Brazylią i Niemcami.

 

Siatkarska Liga Narodów wolą światowej federacji (FIVB) zastąpiły męską Ligę Światową i żeńską World Grand Prix. W pierwszej rozegranej w tym roku edycji tych rozgrywek w rywalizacji mężczyzn triumfowała Rosja (biało-czerwoni zajęli piąte miejsce), natomiast w rywalizacji kobiet najlepsza okazała się ekipa Stanów Zjednoczonych (Polki wywalczył 9. lokatę). Przyszłoroczna edycja odbędzie się w takiej samej formule. 16 reprezentacji będzie rywalizować w pięciu turniejach, a pięć najlepszych w klasyfikacji generalnej plus gospodarz zagra w lipcowym turnieju Final Six.

Kadra siatkarek pod wodzą trenera Jacka Nawrockiego zmagania rozpoczną w Radomiu, gdzie stawią czoła Włoszkom, aktualnym wicemistrzyniom świata oraz drużynom Tajlandii i Niemiec, zaś fazę interkontynentalną zakończą w Azji, najpierw w Chinach (ekipy gospodyń plus USA i Turcja), a później w Korei łd, gdzie oprócz miejscowej drużyny zagrają jeszcze Japonia i Dominikana.

Z kolei nasi świeżo upieczeni mistrzowie świata pod wodzą Vitala Heynena w pierwszym turnieju w naszym kraju zmierzą się ekipami Australii, USA i Brazylii, czyli na dzień dobry polscy kibice będą mogli obejrzeć rewanże za półfinał i finał tegorocznych mistrzostw globu. Potem nasi siatkarze zagrają w Chinach (gospodarze plus Bułgarzy i Francuzi), następnie w Iranie (gospodarze plus Kanada i Rosja), skąd wrócą do Europy na dwa turnieje – najpierw we Włoszech (gospodarze, Argentyna i Serbia), a na koniec w Niemczech (gospodarze, Japonia i debiutującą w Lidze Narodów Portugalią).

Dla trenera Heynena, który pracę z reprezentacja Polski rozpoczął od obrony mistrzowskiego tytułu, w przyszłym roku najważniejszą imprezą będą kwalifikacje do igrzysk olimpijskich w Tokio. Jak wiadomo dla FIVB czempionat globu to za mało na olimpijska przepustkę, ale od dawna było wiadomo, że tytuł mistrz świata nie zapewni awansu do igrzysk. Pierwszą szansą na jego wywalczenie będzie dla ekipy biało-czerwonych interkontynentalny turniej kwalifikacyjny, który obędzie się w sierpniu przyszłego roku. Awans wywalczy tylko zwycięzca turnieju. Rywale Polaków zostaną wyłonieni na podstawie światowego rankingu z 1 stycznia 2019 roku.

Drugą ważną imprezą w przyszłym roku będą mistrzostwa Europy (13-29 września). Kłopotem jest to, że zaledwie dwa dni po zakończeniu tej imprezy rozpocznie się w Japonii Puchar Świata (1-15 października), w którym występ Polacy jako mistrzowie świata mają zagwarantowany. W poprzednich latach turniej ten, który ze względu na napięty plan gier jest bardzo wyczerpujący dla siatkarzy, był trzecią opcją zapewnienia sobie udziału w turnieju olimpijskim. Teraz jednak decyzją FIVB tej szansy już nie będzie. Kalendarz startów na przyszły rok jest jak widać bogaty w imprezy, ale na szczęście trener Heynen ma do dyspozycji tylu wysokiej klasy graczy, że będzie w stanie stworzyć z nich nawet trzy silne drużyny.

 

Terminarz Ligi Narodów 2019:

1. tydzień (31 maja-2 czerwca): Grupa 1: Chiny (gospodarz), Niemcy, Iran, Włochy. Grupa 2: Argentyna (gospodarz), Bułgaria, Kanada, Portugalia. Grupa 3: Polska (gospodarz), USA, Brazylia, Australia. Grupa 4: Serbia (gospodarz), Francja, Rosja, Japonia.

2. tydzień (7-9 czerwca): Grupa 5: Chiny (gospodarz), Bułgaria, Polska, Francja. Grupa 6: Rosja (gospodarz), USA, Włochy, Portugalia. Grupa 7: Japonia (gospodarz), Argentyna, Brazylia, Iran. Grupa 8: Kanada (gospodarz), Niemcy, Australia, Serbia.

3. tydzień (1-16 czerwca): Grupa 9: Portugalia (gospodarz), Brazylia, Chiny, Serbia. Grupa 10: Bułgaria (gospodarz), Japonia, Włochy, Australia. Grupa 11: Iran (gospodarz), Kanada, Polska, Rosja. Grupa 12: Francja (gospodarz), Argentyna, USA, Niemcy

4. tydzień (21-23 czerwca): Grupa 13: USA (gospodarz), Japonia, Chiny, Kanada. Grupa 14: Włochy (gospodarz), Argentyna, Serbia, Polska. Grupa 15: Iran (gospodarz), Francja, Portugalia, Australia. Grupa 16: Brazylia (gospodarz), Bułgaria, Niemcy, Rosja.

5. tydzień (28-30 czerwca): Grupa 17: Australia (gospodarz), Argentyna, Chiny, Rosja. Grupa 18: Brazylia (gospodarz), Włochy, Kanada, Francja
Grupa 19: Bułgaria (gospodarz), Iran, Serbia, USA. Grupa 20: Niemcy (gospodarz), Japonia, Polska, Portugalia.

Turniej finałowy (10-14 lipca)
USA (gospodarz) plus pięć najlepszych drużyn z rundy zasadniczej.

FIVB nie poważa mistrzów świata

Międzynarodowa federacja siatkówki (FIVB) opublikowała zasady kwalifikacji do turnieju igrzysk 2020 roku w Tokio. Po raz kolejny olimpijskiego paszportu nie przyznano aktualnym mistrzom świata, czyli po raz drugi Polsce.

 

Władze międzynarodowej federacji siatkówki najwyraźniej uznają, że zwycięstwa w najważniejszych światowych imprezach nie powinny dawać żadnych przywilejów, a już zwłaszcza zapewniać udziału w igrzyskach olimpijskich. Skreśliły więc nie tylko aktualnych mistrzów świata, ale zmieniły też zasadę, że do turnieju olimpijskiego kwalifikują się dwa najlepsze zespoły z Pucharu Świata. Jedyną drogą do Tokio ma być udział w turniejach kontynentalnych i interkontynentalnych.

Nasi siatkarze będą mieli dwie szanse na wywalczenia awansu do IO 2020. Najpierw wezmą udział w turnieju interkontynentalnym, w którym o olimpijskie paszporty powalczą 24 najlepsze zespoły w aktualnym notowaniu światowego rankingu, który zostanie opublikowany w styczniu przyszłego roku. Polska na pewno będzie w jego czołówce, ale choć nasi siatkarze obronili mistrzowski tytuł, niekoniecznie znajdą się na pierwszym miejscu. Światowa federacja nie aktualizowała rankingu od połowy 2017 roku. Biało-czerwoni są w nim sklasyfikowani na trzecim miejscu, ale całkiem możliwe, że mimo obrony tytułu nie tylko że nie awansują, ale jeszcze spadną w zestawieniu. Stanie się tak, jeśli FIVB zdecyduje się usunąć z punktacji wyniki nieistniejących już rozgrywek Ligi Światowej i zastąpić je wynikami tegorocznej, pierwszej edycji Ligi Narodów. Byłoby to jednak ewidentnym nadużyciem władzy, albowiem rozgrywki LN nie były dostępne dla wszystkich, tylko dla drużyn wybranych arbitralnie przez federację. Innym pomysłem na zamieszanie w światowym rankingu jest redukcja punktów zdobytych w najstarszych rozgrywkach, między innymi w Pucharze Świata 2015.

Tak czy owak taki turniej kwalifikacyjny będzie równie trudną przeprawą jak mistrzostwa globu. W końcu rywalizować w nim będzie cała światowa czołówka. Nie można zatem wykluczyć, że ekipa Vitala Heynena w zmaganiach interkontynentalnych nie wywalczy przepustki do Tokio. W takiej sytuacji otrzyma drugą szansę w turnieju kontynentalnym. FIVB nie podała jeszcze dokładnych dat rozegrania wspomnianych turniejów.

Nasi siatkarze na razie nie przejmują się tymi kombinacjami, bo głowy mają zaprzątnięte rozgrywkami ligowymi. A także nasłuchiwaniem wieści ze sfer rządowych, bo w czwartek gazeta.pl rozpuściła plotkę, iż premier Mateusz Morawiecki podjął decyzję o dofinansowaniu mistrzowskiej drużyny siatkarzy kwotą 15 mln złotych. Jedne źródła podają, że pieniądze trafia do PZPS z rezerwy Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, inne, że kwotę tę wyłoży Orlen, który tyle miał łożyć na polską siatkówkę jako sponsor, ale kilka miesięcy przed mistrzostwami świata wypowiedział umowę. Szefowie koncernu paliwowego po sukcesie siatkarzy uznali to za błąd i są ponoć gotowi tak właśnie go naprawić.

 

Rusza nowy sezon PlusLigi

W piątek 12 października rozpocznie rywalizację siatkarska PlusLiga. Mistrzowskiego tytułu po raz dziewiąty w historii bronić będzie PGE Skra Bełchatów, a jej najgroźniejszymi konkurentami będą ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, Asseco Resovia, Jastrzębski Węgiel i Stocznia Szczecin.

 

W porównaniu z poprzedni sezonem PlusLiga zmniejszyła się o dwa zespoły, odrobinę zmieniono też system rozgrywek. Ponownie szansę walki o medale będzie miało sześć najwyżej sklasyfikowanych po fazie zasadniczej ekip, z czego dwie najlepsze awansują od razu do półfinału, a pozostałe cztery będą walczyły w parach o pozostałe dwa miejsca. W tej części play off rywalizacja toczyć się będzie do dwóch wygranych, ale po każdym ze spotkań nastąpi zmiana gospodarza. Te same zasady będą obowiązywać w półfinałach oraz w rywalizacji o piątą lokatę. Przywrócono natomiast zasadę, że w strefie medalowej trzeba będzie wygrać trzy mecze, również ze zmianą gospodarza po każdym ze spotkań. W tym sezonie nie przewidziano bezpośredniego spadku z ligi, ale zespoły z dwóch ostatnich miejsc będą musiały po fazie zasadniczej zmierzyć się ze sobą do dwóch wygranych meczów, zaś pokonanego w tym starciu czeka dodatkowo baraż o pozostanie w najwyższej klasie rozgrywkowej z mistrzem pierwszej ligi.

Kto jest w tym sezonie najpoważniejszym kandydatem do wygrania PlusLigi? Można chyba powiedzieć, że ci sami co ostatnio plus nowa siła ze Szczecina. W obozie broniącej tytułu PGE Skry Bełchatów latem doszło do kilku roszad, a których najważniejsze były odejście serbskiego środkowego Srecko Lisinaca oraz przyjmującego Bartosza Bednorza, ale w miejsce pierwszego z wymienionych bełchatowianie pozyskali z Indykpolu AZS Olsztyn brylującego w drużynie mistrzów świata Jakuba Kochanowskiego, a lukę po Bednorzu zapełnił z powodzeniem inny ze złotych medalistów z Turynu Artur Szalpuk. Ten znakomity 23-letni siatkarz wrócił do Skry po rocznym pobycie w Treflu Gdańsk.

Kilku innych graczy z mistrzowskiej ekipy Vitala Heynena również zmieniło klubowe barwy. Do Zaksy Kędzierzyn-Koźle z Asseco Resovii Rzeszów przeniósł się przyjmujący Aleksander Śliwka. Wicemistrzowie Polski ściągnęli do siebie także występującego dotychczas w Cuprum Lubin atakującego Łukasza Kaczmarka, który latem grał w kadrze w Lidze Narodów, ale na mistrzostwa świata się nie załapał. Po roku gry w Turcji wrócił do PlusLigi nasz reprezentacyjny atakujący Dawid Konarski, który związał się z ekipą Jastrzębskiego Węgla. Będzie w niej grał z również pozyskaną latem dwójką przyjmujących – Niemcem Christianem Frommem i Francuzem Julienem Lyneelem. Do Asseco Resovii z kolei po sześciu latach przerwy wrócił przyjmujący Mateusz Mika, a wraz z nim z Gdańska przeniósł się reprezentacyjny atakujący Damian Schulz. Mika nie jest jedynym wracającym po latach zawodnikiem w rzeszowskiej drużynie. Ponownie bronić jej barw będzie brazylijski rozgrywający z francuskim paszportem Rafael Redwitz, który grał w Asseco Resovii już w sezonie 2009/2010. Rafał Buszek, który ostatnio występował w ZAKSIE, związał się zaś z tym klubem po raz… czwarty. Drużyna z Rzeszowa po dwóch słabszych sezonach chce znów liczyć w walce o medale i w tym celu pozyskała jeszcze kilku obcokrajowców, m.in. Amerykanów Kawikę Shojiego i Davida Smitha, a także australijskiego libero Luke’a Perry’ego.

Kwartetowi faworytów szyki pomiesza zapewne solidnie wzmocniona latem Stocznia Szczecin, która na koniec poprzedniego sezonu zajęła 12. miejsce. Włodarze klubu po zakończeniu rozgrywek co rusz chwalili się nazwiskami kolejnych uznanych na rynku siatkarz. Hitem było pozyskanie Bartosza Kurka oraz znakomitego Bułgara Mateja Kazijskiego. Kontrakty podpisali też rozgrywający Łukasz Żygadło, inny Bułgar Nikołaj Penczew oraz belgijski środkowy Simon van de Voorde.
Nowy sezon zainaugurują dwa piątkowe mecze – Cerrad Czarni Radom podejmą Jastrzębski Węgiel, a ONICO Warszawa zagra u siebie z Cuprum Lubin.

 

I znów są najlepsi na świecie

Nasi siatkarze wrócili z mistrzostw świata w glorii zwycięzców. Mało kto wierzył, że w Bułgarii i Włoszech zdołają obronić tytuł wywalczony cztery lata temu. Oni jednak tego dokonali pokonując w decydujących meczach faworyzowane zespoły Brazylii i USA.

 

Sukces polskiej drużyny zaskoczył przede wszystkim jej rywali. Najpierw kręcili nosami Francuzi, którzy pokonali biało-czerwonych w trzeciej fazie turnieju, ale odpadli po miażdżącym zwycięstwie Polaków w potyczce z Serbami. Potem swoje niezadowolenie manifestowali gospodarze turnieju Włosi, bo oni w bezpośrednim starciu też okazali się lepsi od biało-czerwonych, ale żeby awansować do do półfinału musieli wygrać do zera, tymczasem Bartosz Kurek, Michał Kubiak i spółka już w pierwszym secie pozbawili ich szans i potem mogli sobie pozwolić na odpuszczenie meczu.

W półfinałowym starciu z reprezentacja Stanów Zjednoczonych, uważana powszechnie za najlepszą ekipę tegorocznego czempionatu, podopieczni trenera Vitala Heynena już niczego nie odpuszczali. Po kapitalnym meczu pokonali Amerykanów 3:2 i w niedzielę ponownie, jak cztery lata wcześniej w katowickim Spodu, do walki o mistrzostwo świata stanęli naprzeciwko drużynie Brazylii. Oczywiście znów mało kto dawał im szanse na pokonanie złotych medalistów olimpijskich z Rio de Janeiro. Dopiero ciężkie lanie 3:0 jakie sprawili canarionhos polscy siatkarze zmieniło wystawiane im wcześniej cierpkie oceny w pełne zachwytu recenzje.

 

Brazylijczycy byli pod wrażeniem

Trener canarinhos Renan Dal Zotto po meczu przyznał otwarcie, że o porażce jego zespołu w pierwszym rzędzie przesądzili fenomenalnie grający Bartosz Kurek i Michał Kubiak. Oni byli genialni i nie mogliśmy ich zneutralizować. Kubiak grał bardzo technicznie, znajdował dziury w bloku, czym strasznie nas denerwował. Ale uczciwie trzeba powiedzieć, że to świetny zawodniki i doskonały przywódcą. Natomiast Kurek, przecież od lat jeden z najlepszych graczy na świecie, swoimi atakami wręcz demolował naszą obronę”. Brazylijski szkoleniowiec nie ukrywał, że znakomita gra Polaków była dla niego zaskoczeniem, ale nie winił swoich zawodników za porażkę. „Kończymy turniej z podniesionymi głowami, bo wykonaliśmy tu świetną robotę. W finale przez kontuzje nie mogli u nas zagrać Luicarelli i Mauricio Borges, uważani za najlepszych przyjmujących na świecie, pewnie z nimi w składzie stawilibyśmy Polakom większy opór. Ale ich zwycięstwo było w pełni zasłużone” – zakończył Dal Zotto.

Zdecydowanie mniej zadowolony z trzeciego miejsca w turnieju był trener amerykańskich siatkarzy John Speraw, który przyznał, że brązowy medal zdobyty po wygranej z Serbią nie ma dla jego drużyny większej wartości. „Bardziej będę pamiętał o półfinałowej porażce z Polakami” – stwierdził amerykański szkoleniowiec, narzekając przy okazji na bezsens rozgrywania spotkań o trzecie miejsce. „Gdy się przegrywa półfinał i traci szansę gry o złoto, to trudno potem walczyć o trofeum niższej rangi.

Speraw skrytykował też terminarz gier. „Żaden sportowiec nie powinien grać cztery dni z rzędu. Z tego powodu musiałem w jednym ze spotkań grać rezerwowymi, bo gdybym wystawił do każdego z tych meczów podstawowych graczy, to ktoś prędzej czy później doznałby kontuzji, a ja wyszedłbym na idiotę. Zwłaszcza w fazie finałowej powinno grać się maksymalnie dwa spotkania z rzędu. Dlaczego jakoś w turnieju olimpijskim można się tego trzymać, a w mistrzostwach świata już nie?” – grzmiał pod adresem działaczy FIVB.
Włodarze światowej federacji siatkarskiej takie opinie mają jednak w głębokim poważaniu. Nie przejmują się też krytycznymi opiniami o bałaganie organizacyjnym, niedopracowanym scenariuszu ceremonii nagradzania, w której zapomniano choćby o odegraniu hymnu dla zwycięskiej drużyny. Dobrze, że wśród wyróżnionych indywidualnymi nagrodami nasi siatkarze stanowili znaczącą siłę, zaś na najlepszego gracza turnieju (MVP) wybrano Bartosza Kurka. Dla tego siatkarza to trofeum miało przecież szczególne znaczenie. Cztery lata temu decyzją trenera Stephane’a Antigi wypadł z kadry tuż przed mistrzostwami, potem miał okres głębokiego kryzysu i dopiero pod wodzą Heynena zdołał si pozbiera i teraz wspiąć się na sam szczyt siatkarskiej hierarchii.

 

Konsumowanie sukcesu

Zdobycie po raz drugi z rzędu mistrzostwa świata obudziło w Polsce przygasłe nieco ostatnio zainteresowanie siatkówką. Oczywiście w pierwszym rzędzie pod sukces biało-czerwonych podpięli się politycy rządzącej partii. Prezes publicznej telewizji Jacek Kurski nie omieszkał pochwalić się wynikami oglądalności (finał z Brazylią według niego obejrzało ponad siedem milionów widzów) oraz zakupem praw telewizyjnych do siatkarskich imprez na najbliższe trzy lata. Do medialnego zgiełku dołączył rzecz jasna prezydent Andrzej Duda, przyznając siatkarzom państwowe odznaczenia, a premier Mateusz Morawiecki poszedł jeszcze dalej, bo na wieść o tym, że za swój sukces siatkarze dostaną pięć razy mniej pieniędzy niż dostali piłkarze tylko za awans do finałów mistrzostw świata, obiecał im coś tam dorzucić z rządowej szkatuły.

Dobrze, że spokój w tym zamieszaniu zachował sprawca tego sukcesu Vital Heynen, któremu za miesiąc kończy się kontrakt. Chyba nie chce odchodzić, bo publicznie zapowiedział, że teraz chce dla Polski zdobyć w Tokio złoty medal olimpijski.

 

Siatkarskie MŚ 2018: Powtórka z rozrywki

Cztery lata temu w katowickim Spodku reprezentacja Polski pokonała Brazylię w finale mistrzostw świata. W minioną niedzielę w Turynie kibice siatkówki mieli powtórkę z rozrywki, bo finale MŚ 2018 te dwie drużyny spotkały się ponownie.

 

Zanim jednak broniąca w Turynie mistrzowskiego tytułu reprezentacja Polski stanęła w szranki z aktualnymi złotymi medalistami olimpijskimi olimpijskimi, wcześniej musiała stawić czoła drużynie Stanów Zjednoczonych, uważanej za najlepszą obecnie na świecie. Biało-czerwoni nie wygrali z Amerykanami od Pucharu Świata w 2015 roku. Później mierzyli się z nimi czterokrotnie – dwa razy za trenerskiej kadencji Vitala Heynena, jeden raz pod wodzą Stephane’a Antigi i jeden raz za godnych zapomnienia rządów Ferdinando De Giorgiego. Wspólnym mianownikiem tych czterech meczów było to, że nasi siatkarze je przegrali. To właśnie Amerykanie zamknęli biało-czerwonym drogę do półfinału ostatnich igrzysk olimpijskich, wygrywając z nimi gładko 3:0. Nasi siatkarze mieli więc pełne prawo popaść w kompleks niższości wobec graczy z ekipy USA, albo też pałać do nich żądzą odwetu za doznane upokorzenia. Ku zaskoczeniu wszelkich ekspertów i większości fanów, serca polskich graczy zdominowało to drugie uczucie. Inna sprawa, że aktualnym mistrzom świata nie wypada wciąż przegrywać, nawet z tak dobrą drużyn jaką tworzą Amerykanie.

 

Ile razy można przegrywać?

Do półfinałowej potyczki tegorocznego czempionatu biało-czerwoni grali z Amerykanami 24 razy, połowę spotkań przegrywając, ale połowę jednak wygrywając . Niestety, w ostatnich latach to gracze zza oceanu regularnie udzielali im lekcji pokory. Nawet w 2014 roku, gdy nasz zespół zdobył prymat na świecie, to w drodze po tytuł z Amerykanami jednak przegrał. Od tamtej pory, z 11 rozegranych meczów o stawkę, tylko dwa zakończyły się wygraną polskiej drużyny. Wygrała z nimi w Krakowie w 2015 roku w jednym z dwóch meczów fazy interkontynentalnej Ligi Światowej oraz w Tokio w ostatniej edycji Pucharu Świata. Pozostałe potyczki nasi gracze kończyli na tarczy. Szczególnie bolesne okazały się porażki o brązowy medal Ligi Światowej w 2015 roku, wspomniana już na igrzyskach olimpijskich 2016 oraz w tegorocznym Final Six Ligi Narodów.
W światowym czempionacie nasi siatkarze rywalizowali z Amerykanami siedmiokrotnie. W dawnych czasach, w 1956, 1960, 1970 i 1974 roku, biało-czerwoni bili ich bez trudu. W czterech rozegranych meczach z nimi nasz zespół stracił ledwie dwa sety. Ale w „czasach nowożytnych” potyczki z nimi kończyły się na ogół sromotnymi porażkami (w 1986 i 2014). Zwycięstwo w półfinale tegorocznych mistrzostw świata było zatem pierwszym triumfem biało-czerwonych w starciach z Amerykanami w tych turniejach od 1974 roku.

W bułgarsko-włoskim turnieju Amerykanie byli niepokonani aż do trzeciej fazy turnieju, a nasz zespół po drodze zaliczył wpadki w spotkaniach z Argentyną i Francją. Ostatecznie biało-czerwoni awansowali do trzeciej rundy po wygranej 3:0 z Serbami, a potem znów zaliczył porazke w meczu z Włochami 2:3, chociaż bez konsekwencji, bo wcześniej ponownie ograł Serbów 3:0 i awansował do półfinału z pierwszego miejsca. Amerykanie natomiast wygrali z Rosją 3:0 i mając awans w kieszeni, w spotkaniu z Brazylia wystawili rezerwowy skład, który przegrał 0:3 i w efekcie ekipa USA w grupie I zajęła drugą lokatę, przez co trafiła w półfinale na Polaków. Niewykluczone, że taki miała zamiar licząc, że z nimi pójdzie jej łatwiej niż z Serbami.

 

Statystyki mówią prawdę

Ale z turniejowych statystyk wcale nie wynikało, że biało-czerwoni są jakoś wyraźnie słabsi od faworyzowanych Amerykanów, bo wprawdzie polski zespół ustępował im w ataku, ale był lepszy w grze blokiem. Spójrzmy, jak prezentowali się gracze obu zespołów w ogólnej turniejowej klasyfikacji: w kategorii najlepszy punktujący 6. był Aaron Russel, ale Bartosz Kurek siódmy wśród atakujących pierwszy był Matthew Anderson, a najlepszy z naszych, Artur Szalpuk, dopiero 13. Lecz wśród najlepiej blokujących wyżej był Michał Kubiak (4), a Maxwell Holt był piąty, wśród najlepiej serwujących Bartosz Kurek miał lepsze wyniki niż Taylor Sander, wśród najlepiej broniący Paweł Zatorski był wyżej od Erika Shoji. Na boisku to wszystko wyszło ja szydło z worka.

Po meczu amerykański portal „VolleyMob” narzekał, że Polacy wyeliminowali ich reprezentację głównie siłami dwóch graczy – Bartosza Kurka i Michała Kubiaka. Według statystyk zdobyli oni 65 procent punktów, wzięli na siebie 68 procent ataków i mieli ponad 50 procent skuteczności.

W niedzielnym finale większe szanse dawano jednak Brazylijczykom, dla których był to piąty z rzędu występ w decydującym meczu o mistrzostwo świata. Cztery lata temu z Polakami w Katowicach przegrali, teraz pałali żądzą rewanżu. „Dotarliśmy do finału w pięciu ostatnich edycjach czempionatu globu. Tylko nasza reprezentacja może się pochwalić takim osiągnięciem. Wystąpiliśmy też w czterech ostatnich finałach igrzysk olimpijskich i też tylko my tego dokonaliśmy. Mamy prawo oczekiwać od naszych zawodników zwycięstwa” – pisały przed meczem z Polską brazylijskie media. Spotkanie zakończyło się po zamknięciu wydania, podobnie jak wcześniejszy mecz o 3. miejsce USA – Serbia. Wrócimy do w następnym numerze.

Mistrzostwa świata w siatkówce mężczyzn 2018, reprezentacja Polski w siatkówce mężczyzn, Polska – USA 3:2, Brazylia – Serbia 3:0, Polska – Brazylia, Aaron Russel, Bartosz Kurek, Matthew Anderson, Artur Szalpuk, Michał Kubiak, Maxwell Holt, Taylor Sander, Paweł Zatorski, Erika Shoji, Vital Heynen, Jakub Kochanowski, VolleyMob,

 

Siatkarskie MŚ 2018: Kombinowanie się nie opłaca

Włosi podczas losowania grup trzeciej fazy mistrzostw świata zadbali, żeby nie trafić na zespoły USA, Rosji i Brazylii. Byli przekonani, że łatwiej im pójdzie w starciach z Serbami i Polakami. Ale już w środę ta kombinacja wyszła im bokiem.

 

Przed losowanie nawet nasi siatkarze prorokowali, że trafią do jednej grupy z Włochami i Serbami. Te przewidywania okazały się słuszne. Sama ceremonia wzbudziła kontrowersje już na samym początku. Przez pierwsze minuty nikt z obserwatorów nie potrafił się zorientować, na jakich zasadach drużyny zostają przydzielane do dwóch grup. Prowadzący losowanie kilkukrotnie wyjmowali i z powrotem wkładali do kulek kartki z nazwami zespołów. Nic dziwnego, że w komentarzach zarzucano później gospodarzom mistrzostw ustawienie losowania.

Włosi chcieli trafić do grupy z Polską i Serbią, bo z Rosjanami grali wcześniej i z nimi przegrali, a na Amerykanów nikt z uczestników turnieju nie chciał trafić, bo oni w tych mistrzostwach rozwalali wszystkich jak leci i do trzeciej fazy turnieju przeszli bez porażki. Zauważono, że najlepsze zespoły z drugich miejsc (Rosja i Serbia) zostały od razu przydzielone do grup. Dlaczego? Chodziło o to, żeby w losowaniu brały udział już tylko dwie, a nie trzy kulki. W dodatku kulki losowano ze szklanych, przezroczystych misek, a nazwy grup do kulek były wkładane na żywo, dzięki czemu znajdujący się przy stole przedstawiciel włoskiej federacji mógł bez problemu zapamiętać, w której kulce znajduje się która grupa. I zdaje się z tej możliwości bez żenady skorzystał.

Obecni na losowaniu dziennikarze dość szybko zorientowali się, że jest ono prowadzone nieuczciwie, dlatego poprosili Aleksandara Boricia, szefa Europejskiej Federacji Siatkówki, żeby na „sierotkę” wyciągającą kule z owych przezroczystych misek wybrać jakąś przypadkowe osoby z sali. W odpowiedzi usłyszeli, „byłoby to trudne”. Działacze światowej federacji nie zareagowali też na późniejsze negatywne komentarze na temat losowania, a w środę po meczu Włochy – Serbia cały zgiełk wokół tej sprawy ucichł.

Włosi przeliczyli się bowiem w swoich rachubach. W spotkaniu z Serbami nie rozpoczęli marszu po złoty medal, bo na oczach 12 tysięcy fanów ich siatkarze przerżnęli w kompromitującym stylu 0:3 (15:25, 20:25, 17:25). Tego samego dnia w drugiej grupie Rosjanie zmierzyli się ze skazywanymi powszechnie na pożarcie Brazylijczykami i chociaż prowadzili już z nimi w setach 2:0, ostatecznie przegrali mecz 2:3. Nic dziwnego, że te wyniki jeszcze bardziej rozpaliły emocje przed czwartkowymi spotkaniami.
Nasi siatkarze musieli stawić czoła nakręconym wygraną z Włochami Serbom, którzy jeszcze na dodatek pałali żądzą rewanżu za lanie 0:3, jakie Polacy sprawili im w poprzedniej rundzie. Ten „mecz prawdy”, który miał też dać odpowiedź na pytanie, co biało-czerwoni będą w stanie ugrać w Turynie, zakończył się po zamknięciu wydania, podobnie jak spotkanie Rosji z ekipą Stanów Zjednoczonych.

 

Polscy siatkarze powalczą o medale

Po przegranych meczach z Argentyną i Francją nasi siatkarze byli już jedną nogą za burtą mistrzostw świata. Mieli jednak szczęście, że decydujące o awansie do Final Six spotkanie grali z Serbami, którzy mieli już awans w kieszeni i nie zamierzali „umierać za Francję”.

 

Polski zespół po w pierwszej fazie mistrzostw był niepokonany w pięciu meczach i do kolejnej rundy awansował z kompletem punktów. Dlatego takim wielkim rozczarowaniem były dwie porażki biało-czerwonych z Argentyną (2:3) i Francją 1:3, tym bardziej bolesne, że poniesione w fatalnym stylu. Finezja, polot i siła naszych siatkarzy gdzieś zniknęły i zamiast zespołu widzieliśmy na parkiecie grupkę zagubionych i niezdolnych do podjęcia walki młodych mężczyzn. Ale w spotkaniu z Serbią wrócił do drużyny jej kapitan Michał, który wcześniej borykał się z kłopotami zdrowotnymi, a wraz z nimi do pozostałych graczy wróciły odwaga i wiara w swoje możliwości.

Na Serbów rzucili się z zaciekłością, jakby nie do końca ufali sygnałom, że rywale nie będą walczyć na sto procent. I na pożegnanie Warny i w ogóle bułgarskiej części mistrzostw Polacy rozegrali fantastyczne spotkanie, w którym przypomnieli rywalom, że są aktualnymi czempionami globu. „Mecz z Argentyną nam nie wyszedł przez różne względy. Meczu z Francją nie liczę. Dla mnie tego spotkania nie było. Z Serbią zagraliśmy bardzo dobrze. Nie wiem, czy rywale, nawet gdyby grali na maksa, daliby nam radę. W naszej kadrze nie ma chyba ani jednego zawodnika, któremu wystarczałby tylko awans do czołowej szóstki turnieju. Mamy w swojej karierze jako zespół lepsze występy. Wszyscy chcemy więc walczyć o jak najwyższe cele, czyli inaczej mówiąc, po prostu o medale” – powiedział po meczu Fabian Drzyzga.

 

Lekkie pretensje Francuzów

Największymi poszkodowanymi po meczu Polska – Serbia byli jednak nie ośmieszeni wysoka przegraną rywale biało-czerwonych, lecz reprezentacja Francji. Trójkolorowi pogubili punkty już w pierwszej rundzie bułgarsko-włoskiego turnieju. Na otwarcie drugiej fazy rywalizacji przegrali z Serbią 2:3 i wydawało się, że mogą już pakować walizki. Tymczasem pomocną dłoń wyciągnęli do nich Polacy, którzy niespodziewanie ulegli Argentynie 2:3, a potem przegrali także z Francuzami, co otworzyło przed trójkolorowymi drzwi do następnej rundy zmagań. To jednak zależało od wyniku potyczki Polaków z Serbami. Tylko zwycięstwo zespołu prowadzonego przez trenera Nikolę Grbicia dawało im awans. Serbowie mieli już miejsce w finałowej szóstce zapewnione wcześniej, co widać było na boisku, bo przegrali gładko w trzech setach do 17, 16 i 14.

Pojawiły się potem głosy, głównie we francuskich mediach, że serbski zespół dał się pokonać celowo, bo dzięki temu upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu – wyeliminował z rywalizacji mocniejszą od Polaków w powszechnym mniemaniu ekipę Francję, a po drugie nie trafił w trzeciej rundzie na drużyny Rosji i USA. „Spodziewaliśmy się takiego rozstrzygnięcia. Polska grała o awans, a Serbia o nic. To frustrujące, ale to nasza wina, bo wcześniej wszystko zależało od nas. To pokazuje, jak duże znaczenie mają pierwsze mecze w takim turnieju” – skomentował wynik rywalizacji w grupie trener Francuzów Earvin N’Gapeth. „Wszyscy jesteśmy rozczarowani i bardzo źli, bo przegraliśmy trzy mecze po 2:3, a mogliśmy je wygrać. W takim turnieju to niewybaczalne. Frustrujące jest to, że odpadliśmy, chociaż mamy zespół, który stać na wiele więcej” – dodał lider drużyny, przyjmujący Earvin N’Gapeth.

 

Losowanie po włosku

Tak więc to Serbowie i Polacy dołączyli do zespołów Włoch, Rosji, USA i Brazylii. Te sześć reprezentacji od środy do niedzieli bić się będzie o medale. Decydująca faza rywalizacji odbędzie się w Turynie. Sześć drużyn zostało w wyniku losowania podzielonych na dwie grupy. Włosi zadbali, żeby nie trafić na niepokonanych w turnieju Amerykanów, a także na aktualnych mistrzów olimpijskich Brazylijczyków i aktualnych mistrzów Europy Rosjan. Widać uznali, że łatwiej im pójdzie z broniącymi tytułu mistrzów świata Polakami oraz Serbami i upakowali obie te ekipy ze swoim zespołem w grupie J, zaś do grupy I wsadzili trzy potęgi – Brazylię, USA i Rosję. No cóż, gospodarzom jak wiadomo nawet ściany pomagają.

Nasi siatkarze zgodnie zapewniali, że teraz jest im już kompletnie obojętne na kogo trafią w decydującej fazie imprezy. Selekcjoner serbskiej reprezentacji Nikola Grbić przekonywał natomiast, że bardzo by chciał trafić ponownie na Polaków, żeby zrewanżować im się za lanie w Warnie. Będzie miał do tego okazję już w czwartek.

Wszystkie spotkania w decydująca fazie mistrzostw świata odbędą się w Turynie. Od środy do piątku zostaną rozegrane mecze grupowe, a w tej fazie już wyniki w poprzednich rundach mistrzostw nie będą liczone. W sobotę zaplanowano spotkania półfinałowe, a w niedzielę cztery najlepsze zespoły powalczą o medale.

 

Terminarz 3. fazy MŚ 2018:

(wszystkie mecze w Turynie)

Środa 26 września:
Brazylia – Rosja (grupa I), godz. 17:00;
Włochy – Serbia (grupa J), godz. 21:15;

Czwartek 27 września
USA – Rosja (grupa I), godz. 17:00;
Polska – Serbia (grupa J), godz. 20:30;

Piątek 28 września
Brazylia – USA (grupa I), godz. 17.00;
Włochy – Polska (grupa J), godz. 21.15;

Sobota 29 września:
Mecze 1/2 finału: 1. zespół z gr. J – 2 zespół z gr. I; 2. zespół z gr. J – 1 zespół z gr. I;

Niedziela 30 września:
Finał i mecz o 3. miejsce.

MŚ 2018 w siatkówce mężczyzn: A tak pięknie zaczęli

Nasi siatkarze przeszli przez I rundę mistrzostw świata jak burza, co zrodziło w kibicach wiarę, że bułgarsko-włoskim czempionacie będą w stanie obronić tytuł. Ale po porażkach z Argentyną i Francją już mało kto liczył, że pokonają Serbię i awansują do kolejnej fazy turnieju.

 

Biało-czerwoni pierwszą fazę bułgarsko-włoskiego czempionatu rozpoczęli od pięciu kolejnych zwycięstw i awansowali do drugiej fazy zmagań z kompletem punktów. W miniony piątek nasz sen o potędze rozwiał się jednak jak dym, bo podopieczni trenera Vitala Heynena niespodziewanie przegrali z Argentyną 2:3. A że Serbowie pokonali Francję, bezpieczna przewaga punktowa jaka mieli nad nimi biało-czerwoni mocno stopniała. W sobotę sytuacja naszej drużyny zrobiła się jeszcze gorsza, bo przegrali z Francuzami 1:3. Była to pierwsza porażka Polaków z trójkolorowymi w historii ich potyczek w mistrzostwach świata. W niedzielę biało-czerwonych czekała ostatnie starcie w tej fazie mistrzostw, z rozpędzoną reprezentacją Serbii. Nasi siatkarze wciąż jeszcze mogli wywalczyć awans z pierwszego miejsca, ale musieli ten mecz koniecznie wygrać za trzy punkty.
Nikt nie liczył, że Francuzi przegrają z Argentyńczykami, a tylko taki wynik dawał naszej drużynie awans z drugiego miejsca nawet w przypadku porażki z Serbami. Ekipa „Les Blues” rozwiała te nadzieje gromiąc „Albicelestes” i biało-czerwoni musieli jednak stanąć do walki „o wszystko”.

Eksperci nie dawali im większych szans. Pomijając fakt, że po dwóch porażka byli kompletnie rozbici psychicznie i na parkiecie wyglądali jak ostatnie siatkarskie łamagi, to na domiar złego z Serbami w ostatnich czterech latach nie mieli dobrego bilansu. Prawdę mówiąc, mieli ten bilans fatalny. W 2015 roku nasz zespół przegrał z nimi w turnieju finałowym Ligi Światowej 2:3, potem co prawda pokonał ich w eliminacjach do igrzysk 2016 roku, ale później przyszły dwie porażki w Lidze Światowej 2016, jedna w Memoriale Wagnera i na otwarcie mistrzostw Europy 2017 na Stadionie Narodowym (0:3).Po raz ostatni nasz zespół zmierzył się z ekipą Serbii w tegorocznej edycji Ligi Narodów i choć po wyrównanej walce, to jednak przegrał z nią 0:3 (23:25, 23:25, 23:25).

Po wygranych 3:2 z Francją i 3:0 z Argentyną Serbowie mieli już awans w kieszeni, więc na pokonaniu Polaków specjalnie im nie zależało, chociaż w przypadku wygranej mogli przejść do kolejnej fazy mistrzostw z pierwszego miejsca. Ale tedy wraz z nimi awansowaliby Francuzi, w tym momencie zespół znacznie bardziej konkurencyjny w walce o medale niż Polacy, co mogło zrodzić pokusę odpuszczenia meczu z biało-czerwonymi. Czy tak się stało nie wiemy, bo niedzielny mecz Polska – Serbia zakończył się po zamknięciu wydania. Wrócimy do niego w kolejnym numerze.

 

Narodziny siatkarskiej gwiazdy

Jakub Kochanowski przebojem wdarł się na siatkarskie salony. 21-letni siatkarz zdobył decydujące punkty dla naszej reprezentacji w spotkaniach z Iranem i Bułgarią, najmocniejszymi jak dotąd przeciwnikami biało-czerwonych.

 

Nasi siatkarze awansowali do kolejnej fazy mistrzostw świata z kompletem punktów. Taki wynik osiągnęły jeszcze tylko zespoły USA i Włoch. Biało-czerwoni kolejną rundę turnieju rozegrają w Warnie. Czekają ich potyczki ze znacznie bardziej wymagającymi rywalami, niż mieli w pierwszej fazie, nie wyłączając Irańczyków i Bułgarów. Mecze z tymi zespołami nasz reprezentacja wygrała pewnie. Iran to przeciwnik dla Polaków od pewnego czasu niewygodny, ale w Warnie pokonali ten zespół bez straty seta. Z współgospodarzami imprezy, Bułgarami, też zwycięstwo ekipy Vitala Heynena nie było zagrożone, chociaż nasi rywale zdołali urwać seta. „To był najtrudniejszy jak dotąd dla nas mecz. Myśleliśmy, że sam się wygra” – przyznał szczerze trener Heynen.

Na szczęście w końcówkach obu tych spotkań uaktywnił się nieprawdopodobny siatkarski talent Jakuba Kochanowskiego. Lider naszej mistrzowskiej drużyny juniorów w ubiegłego roku z impetem wkroczył w świat dorosłej siatkówki i znakomicie wkomponował się w zespół, który pod wodzą belgijskiego selekcjonera przystąpił w Warnie do obrony mistrzowskiego tytułu wywalczonego cztery lata temu w Polsce.

 

Ten Kochanowski jest boski

Kochanowski znakomitą zagrywką w końcówce trzeciego seta rozbił Irańczyków, a potem niemal to samo powtórzył w decydującej partii meczu z Bułgarami. Trener Heynen nie raczył jednak publicznie pochwalić rewelacyjnego młokosa. Na pytanie jak ocenia rewelacyjną grę Kochanowskiego, skrzywił się tylko i uciął temat. „Nie będę mówił o indywidualnościach. Mamy 14-osobową kadrę i to jest zwycięstwo całej tej grupy.

Sam Kochanowski też chyba jeszcze nie czuje się w roli gwiazdy, bo w każdej wypowiedzi skwapliwie pomniejsza swoje zasługi i podkreśla wkład całej drużyny. Nawiasem mówiąc pozostali kadrowicze, nie wyłączając tuzów w rodzaju Michała Kubiaka i Bartosza Kurka, robią to samo, co dowodzi, że nasi reprezentanci mimo różnic wiekowych tworzą zgraną paczkę. Nie jest to dobra wiadomość dla ich rywali, także tych, z którymi im przyjdzie walczyć w drugiej fazie mistrzostw.

A zrządzeniem losu biało-czerwoni trafili do grupy H, w której przyjdzie im od piątku rywalizować naprawdę mocnymi przeciwnikami. Serbia, która minimalnie przegrała z niepokonaną jak dotąd ekipą USA 2:3, w pierwszej fazie ograła Kamerun (3:0), Tunezję(3:1), Australię (3:1), a na koniec w tie-breaku pokonała mocną Rosją 3:2. Drugi z rywali biało-czerwonych, Francja, awansowała z 3. pozycji w grupie B. Ekipa trenera Laurenta Tillie zaczęła od wygranej z Chinami 3:0, ale przegrała z Brazylią i Holandią po 2:3, po drodze pokonując Egipt 3:0 i Kanadę 3:1.

Czwartym zespołem w grupie H jest Argentyna, z którą Polacy zagrają już w piątek 21 września. „Albicelestes” w pierwszej fazie przegrali z Belgią 1:3, wygrali z Dominikaną 3:0, przegrali 1:3 z Włochami, wygrali ze Słoweńcami po tie-breaku i na koniec przegrali z Japonią 2:3. W awansie do trzeciej fazy turnieju najpierw brane pod uwagę są zwycięstwa odniesione przez poszczególne drużyny, a dopiero potem punkty. Do następnej rundy przechodzą liderzy z czterech grup oraz dwa najlepsze drużyny z drugich miejsc. Nasza drużyna zacznie w piątek od meczu z Argentyną, w sobotę zagra z Francją, a w niedzielę z Serbią. Wszystkie mecze rozpoczną się o 19:40, transmisje w TVP i Polsacie.

 

Podział na grupy w II fazie MŚ

Grupa E (Mediolan)
Włochy – 1. miejsce w grupie A
Holandia – 2. miejsce w grupie B
Rosja – 3. miejsce w grupie C
Finlandia – 4. miejsce w grupie D
Grupa F (Bolonia)
Brazylia – 1. miejsce w grupie B
Belgia – 2. miejsce w grupie A
Słowenia – 3. miejsce w grupie A
Australia – 4. miejsce w grupie C
Grupa G (Sofia)
USA – 1. miejsce w grupie C
Iran – 2. miejsce w grupie D
Bułgaria – 3. miejsce w grupie D
Kanada – 4. miejsce w grupie B
Grupa H (Warna)
Polska – 1. miejsce w grupie D
Serbia – 2. miejsce w grupie C
Francja – 3. miejsce w grupie B
Argentyna – 4. miejsce w grupie A

 

Klasyfikacja MŚ po I fazie grupowej

Grupa A:
M Z-P Sety Pkt
1. Włochy 5 5-0 15:2 15
2. Belgia 5 3-2 11:8 10
3. Słowenia 5 3-2 12:10 9
4. Argentyna 5 2-3 10:11 6
5. Japonia 5 2-3 8:11 5
6. Dominikana 5 0-5 1:15 0
Grupa B:
1. Brazylia 5 4-1 13:6 11
2. Holandia 5 4-1 12:8 11
3. Francja 5 3-2 13:7 11
4. Kanada 5 3-2 11:7 9
5. Egipt 5 1-4 4:13 3
6. Chiny 5 0-5 3:15 0
Grupa C:
1. USA 5 5-0 15:5 13
2. Serbia 5 4-1 14:7 12
3. Rosja 5 3-2 12:6 10
4. Australia 5 2-3 9:11 7
5. Kamerun 5 1-4 4:12 3
6. Tunezja 5 0-5 2:15 0
Grupa D:
1. Polska 5 5-0 15:3 15
2. Iran 5 4-1 12:7 11
3. Bułgaria 5 3-2 11:6 9
4. Finlandia 5 2-3 9:12 6
5. Kuba 5 1-4 6:13 3
6. Portoryko 5 0-5 3:15 1