Polskie budownictwo w zastoju. Czy to pierwszy sygnał problemów gospodarki?

20 lis 2026

Polska gospodarka rośnie, ale jeden z jej najważniejszych sektorów wyraźnie traci rozpęd. Produkcja budowlana spada, zadłużenie przedsiębiorstw przekroczyło 6 miliardów złotych, a coraz więcej firm zmaga się z problemami finansowymi. Jednocześnie mieszkania pozostają poza zasięgiem wielu pracujących Polaków. Rozpoczynający się 16 listopada III Kongres Budownictwa Polskiego stawia pytania o przyszłość branży. Warto jednak postawić jeszcze jedno: czy zastój na budowach jest pierwszym ostrzeżeniem przed szerszymi problemami gospodarczymi? I dlaczego w kraju, który potrzebuje mieszkań, szkół i infrastruktury, budownictwo nie potrafi w pełni wykorzystać swojego potencjału?

Budownictwo szuka stabilności. Liczby nie pozostawiają złudzeń

W Warszawie rozpoczął się III Kongres Budownictwa Polskiego. Przez dwa dni, 16 i 17 listopada, przedstawiciele największych przedsiębiorstw budowlanych, administracji państwowej, instytucji finansowych i środowiska naukowego będą rozmawiać o przyszłości sektora.

Tematów nie brakuje. Polska przygotowuje wielkie inwestycje infrastrukturalne, energetyczne, kolejowe i obronne. W planach znajdują się przedsięwzięcia warte setki miliardów złotych. Jednocześnie firmy budowlane odczuwają spadek aktywności inwestycyjnej, niepewność zamówień i rosnącą presję kosztową.

Organizator kongresu, Polski Związek Pracodawców Budownictwa, zwraca uwagę na konieczność wieloletniego planowania inwestycji. Prezes związku Jan Styliński podkreśla, że przedsiębiorstwa potrzebują przewidywalności i stabilnych warunków działalności, zamiast planowania ograniczonego do kolejnych kwartałów.

To ważny postulat. Jednak o przyszłości budownictwa nie można rozmawiać wyłącznie z perspektywy wielkich kontraktów i bilansów przedsiębiorstw.

Budownictwo to przecież nie tylko autostrady, biurowce i elektrownie. To również mieszkania dla młodych rodzin, szkoły, szpitale, mieszkania komunalne, infrastruktura lokalna i miejsca pracy dla setek tysięcy ludzi.

Dlatego jego kondycja mówi o gospodarce znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać.

Spadek o 9 procent. Polskie budownictwo wyraźnie hamuje

Najnowsze dane Głównego Urzędu Statystycznego pokazują, że sytuacja sektora jest trudna.

We wrześniu 2026 roku produkcja budowlano-montażowa była o 9 procent niższa niż we wrześniu poprzedniego roku.

Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że spadek nie dotyczy wyłącznie jednego miesiąca.

W okresie od stycznia do września 2026 roku produkcja budowlano-montażowa zmniejszyła się o 4,7 procent w porównaniu z analogicznym okresem 2025 roku.

Najmocniej ucierpiała budowa budynków, gdzie odnotowano spadek o 8,1 procent. Produkcja w budownictwie infrastrukturalnym zmniejszyła się o 2,5 procent, a w robotach specjalistycznych o 4,2 procent.

Szczególną uwagę zwraca jednak inna liczba.

Wartość robót remontowych spadła aż o 28,3 procent.

To bardzo poważne osłabienie jednego z segmentów rynku. Jednocześnie wartość robót inwestycyjnych wzrosła o 5,7 procent, co pokazuje, że sytuacja w poszczególnych częściach branży jest zróżnicowana.

GUS wskazuje, że na wyniki wpłynęły między innymi niekorzystne warunki atmosferyczne na początku roku, nieregularność rozliczeń inwestycji oraz wysoka baza porównawcza z poprzedniego roku.

Nie zmienia to faktu, że budownictwo jako całość odnotowuje wyraźny spadek aktywności.

Nie jest to jeszcze dowód gospodarczego załamania, ale z pewnością sygnał, którego nie należy lekceważyć.

Budownictwo jako papierek lakmusowy gospodarki

Dlaczego kondycja budownictwa ma tak duże znaczenie?

Ponieważ sektor ten jest wyjątkowo wrażliwy na przyszłe oczekiwania gospodarcze.

Budowa fabryki, osiedla mieszkaniowego, centrum logistycznego czy nowego zakładu przemysłowego wymaga ogromnych nakładów finansowych. Decyzje inwestycyjne podejmuje się na wiele miesięcy, a często lat przed zakończeniem prac.

Przedsiębiorca rozpoczynający budowę zakłada, że jego firma będzie się rozwijać, znajdzie klientów, zwiększy produkcję lub zatrudnienie.

Jeżeli natomiast zaczyna obawiać się spowolnienia, rosnących kosztów albo spadku popytu, jedną z pierwszych decyzji może być odłożenie inwestycji.

I właśnie wtedy problemy stają się widoczne na placach budowy.

Mniej inwestycji oznacza mniej zamówień na stal, cement, beton, okna, instalacje elektryczne i materiały wykończeniowe.

Mniejsze zamówienia oznaczają ograniczenie produkcji u dostawców.

A to z kolei może prowadzić do pogorszenia sytuacji firm transportowych, producentów materiałów budowlanych i przedsiębiorstw świadczących usługi dla budownictwa.

Powstaje mechanizm, w którym osłabienie jednego sektora zaczyna przenosić się na kolejne gałęzie gospodarki.

Dlatego budownictwo rzeczywiście można nazwać papierkiem lakmusowym gospodarki. Pokazuje ono nie tylko dzisiejszą aktywność inwestycyjną, ale także poziom zaufania przedsiębiorców do przyszłości.

Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to wskaźnik nieomylny. Na budownictwo silnie wpływają także sezonowość, cykle wydatkowania środków publicznych, zmiany stóp procentowych i harmonogramy dużych projektów.

Sam spadek produkcji budowlanej nie oznacza więc automatycznie nadejścia recesji.

Polska gospodarka rośnie. Dlaczego budownictwo stoi w miejscu?

W tym miejscu pojawia się jeden z największych paradoksów obecnej sytuacji.

Według szybkiego szacunku GUS, opublikowanego 13 listopada, polski produkt krajowy brutto wzrósł w III kwartale 2026 roku o 3,5 procent rok do roku.

Po uwzględnieniu zmian sezonowych wzrost wyniósł 0,8 procent w porównaniu z poprzednim kwartałem.

To oznacza, że polska gospodarka nadal się rozwija, choć tempo wzrostu osłabło.

Nie mamy zatem podstaw, by mówić o recesji całej polskiej gospodarki. Mamy natomiast do czynienia z wyraźnym osłabieniem jednego z jej strategicznych sektorów.

Jak wyjaśnić tę sytuację?

Wzrost gospodarczy nie rozkłada się równomiernie na wszystkie branże. Konsumpcja gospodarstw domowych, handel czy część usług mogą rozwijać się w czasie, gdy inwestycje budowlane pozostają słabe.

Dodatkowo na rynek budowlany wpływa sposób finansowania inwestycji publicznych. Opóźnienia w uruchamianiu kolejnych projektów mogą powodować okresowe niedobory zamówień, nawet jeśli państwo planuje duże wydatki infrastrukturalne.

Niepokoi jednak utrzymywanie się słabszej koniunktury.

W badaniu Instytutu Rozwoju Gospodarczego Szkoły Głównej Handlowej z III kwartału 2026 roku przedsiębiorstwa budowlane jako najważniejsze bariery działalności wskazywały wysokie ceny surowców i materiałów, konkurencję oraz niedostateczny popyt.

Na zbyt małą liczbę zamówień wskazało 39,2 procent badanych przedsiębiorstw.

Chociaż w III kwartale nastąpiła sezonowa poprawa części wskaźników, ogólna tendencja w porównaniu z poprzednim rokiem pozostawała niekorzystna.

To pokazuje, że problem nie sprowadza się wyłącznie do kosztów pracy czy materiałów.

Część polskich firm budowlanych nie ma wystarczającej liczby zamówień, aby w pełni wykorzystać swoje możliwości produkcyjne.

Ponad 6 miliardów złotych zaległości. Kto zapłaci za problemy branży?

Jeszcze bardziej niepokojący obraz wyłania się z danych dotyczących sytuacji finansowej przedsiębiorstw.

Według BIG InfoMonitor i Biura Informacji Kredytowej na koniec sierpnia 2026 roku przeterminowane zobowiązania firm budowlanych wynosiły 6,22 miliarda złotych.

To o 409 milionów złotych więcej niż rok wcześniej.

Problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań miało ponad 51,5 tysiąca przedsiębiorstw.

W pierwszej połowie 2026 roku budownictwo zajmowało pierwsze miejsce wśród branż pod względem liczby restrukturyzacji przedsiębiorstw.

Nie oznacza to, że cały sektor znajduje się na skraju bankructwa. Odsetek firm posiadających zaległości wynosił 4,71 procent, a więc zdecydowana większość przedsiębiorstw nie była nimi objęta.

Jednak sam kierunek zmian jest niepokojący.

Dla wielkich korporacji budowlanych problemy finansowe mogą oznaczać spadek rentowności albo konieczność restrukturyzacji działalności.

Dla małych firm sytuacja bywa znacznie trudniejsza.

Niewielkie przedsiębiorstwo instalacyjne, firma wykończeniowa czy lokalny podwykonawca nie zawsze posiadają rezerwy finansowe pozwalające przetrwać kilka miesięcy bez zapłaty za wykonane prace.

Wystarczy, że główny wykonawca opóźni płatność, a problemy szybko przenoszą się na kolejne przedsiębiorstwa.

Ostatecznie mogą uderzyć także w pracowników.

Pojawia się ryzyko ograniczania zatrudnienia, opóźnień w wypłatach wynagrodzeń i pogarszania warunków pracy.

Szczególnie narażeni są pracownicy zatrudniani przez mniejszych podwykonawców oraz osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą.

Kiedy wielka firma budowlana traci płynność, jej problemy mogą odczuć dziesiątki mniejszych przedsiębiorstw. A za ich rachunkami stoją konkretni ludzie i rodziny.

To właśnie dlatego stabilność budownictwa powinna być rozpatrywana również jako kwestia bezpieczeństwa społecznego.

Polska buduje mieszkania. Dlaczego tak wielu Polaków nadal na nie nie stać?

Największą sprzeczność polskiego budownictwa widać jednak na rynku mieszkaniowym.

Z jednej strony branża narzeka na osłabienie koniunktury.

Z drugiej strony w Polsce nadal istnieje ogromne zapotrzebowanie na dostępne cenowo mieszkania.

Według GUS w pierwszych dziewięciu miesiącach 2026 roku oddano do użytkowania 149,2 tysiąca mieszkań.

To o 3,1 procent więcej niż rok wcześniej.

Deweloperzy przekazali 91,9 tysiąca mieszkań, a inwestorzy indywidualni 51,3 tysiąca.

Rozpoczęto także budowę 173,6 tysiąca nowych lokali, czyli o 4,5 procent więcej niż przed rokiem.

Nie można więc mówić o całkowitym zastoju budownictwa mieszkaniowego.

Problem polega na czymś innym.

Polska buduje mieszkania, ale znaczna część społeczeństwa nie ma wystarczających dochodów i oszczędności, aby je kupić.

Dla młodego człowieka rozpoczynającego pracę możliwość samodzielnego zamieszkania często zależy nie tylko od wysokości wynagrodzenia, ale również od wsparcia finansowego rodziny.

W dużych miastach zakup mieszkania wymaga zgromadzenia znacznego wkładu własnego oraz uzyskania odpowiednio wysokiego kredytu hipotecznego.

Osoby, które nie dysponują oszczędnościami ani wsparciem bliskich, pozostają często na rynku najmu.

Tam również sytuacja nie jest łatwa.

Wysokie czynsze ograniczają możliwości odkładania pieniędzy na zakup własnego mieszkania.

Powstaje błędne koło: żeby kupić mieszkanie, trzeba oszczędzać, ale żeby oszczędzać, trzeba wcześniej opłacać coraz droższy najem.

Ceny mieszkań rosną. Dostępność pozostaje problemem

W październiku GUS opublikował dane dotyczące cen nieruchomości mieszkaniowych w II kwartale 2026 roku.

W porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku ceny mieszkań wzrosły w Polsce o 6,3 procent.

Na rynku pierwotnym wzrost wyniósł 6,5 procent, a na rynku wtórnym 6,1 procent.

Dane dotyczą średnich zmian cen w całym kraju. Sytuacja w poszczególnych miastach i segmentach rynku może być odmienna.

Jednak nawet stabilizacja cen nie oznacza automatycznie poprawy dostępności mieszkań.

Jeśli lokal kosztuje kilkaset tysięcy złotych, jego zakup pozostaje dużym obciążeniem dla gospodarstwa domowego, niezależnie od tego, czy cena w danym kwartale wzrosła o jeden procent, czy nie zmieniła się wcale.

Problem jest szczególnie istotny w przypadku młodych pracowników, rodzin wychowujących dzieci oraz osób samotnie utrzymujących gospodarstwo domowe.

Dane Eurostatu pokazują skalę trudności mieszkaniowych.

W 2024 roku aż 33,7 procent mieszkańców Polski żyło w przeludnionych gospodarstwach domowych.

Średnia dla całej Unii Europejskiej wynosiła 16,9 procent.

Oznacza to, że problem przeludnienia mieszkań dotyczył w Polsce niemal dwukrotnie większej części społeczeństwa niż przeciętnie w UE.

Mówimy o milionach ludzi, którzy nie mają odpowiednich warunków mieszkaniowych.

Tymczasem w wielu miastach można znaleźć mieszkania oferowane do sprzedaży, na które brakuje nabywców gotowych zaakceptować oczekiwaną cenę.

Jak to możliwe?

Ponieważ zapotrzebowanie społeczne na mieszkania nie jest tym samym co popyt poparty odpowiednią zdolnością finansową.

Rodzina może bardzo potrzebować mieszkania, ale jeśli nie posiada wymaganych środków, dla rynku deweloperskiego nie jest klientem zdolnym do sfinalizowania zakupu.

To podstawowa słabość systemu, w którym rozwiązanie problemu mieszkaniowego zależy niemal wyłącznie od mechanizmów rynkowych.

Budownictwo społeczne pozostaje na marginesie

Struktura oddawanych mieszkań pokazuje, że w Polsce zdecydowanie dominuje budownictwo przeznaczone na sprzedaż lub wynajem oraz budownictwo indywidualne.

W pierwszych dziewięciu miesiącach 2026 roku te dwie kategorie odpowiadały łącznie za 95,9 procent mieszkań oddanych do użytkowania.

Wszystkie pozostałe formy budownictwa, w tym komunalne, społeczne czynszowe i spółdzielcze, stanowiły zaledwie 4,1 procent nowych lokali.

Oznacza to, że mieszkalnictwo społeczne i komunalne nadal ma bardzo ograniczony udział w polskim rynku mieszkaniowym.

A przecież właśnie takie mieszkania mogłyby stanowić alternatywę dla osób, których nie stać na zakup własnego lokum, ale które pracują i regularnie uzyskują dochody.

Rozwój publicznego budownictwa czynszowego mógłby również zapewnić dodatkowe, bardziej przewidywalne zamówienia dla przedsiębiorstw budowlanych.

Państwo i samorządy mają możliwość oddziaływania na rynek nie tylko poprzez dopłaty do kredytów czy wspieranie prywatnych inwestycji.

Mogą także bezpośrednio organizować budowę mieszkań przeznaczonych na długoterminowy, dostępny cenowo najem.

Nie jest to rozwiązanie pozbawione kosztów. Wymaga odpowiedniego finansowania, gruntów, sprawnej administracji oraz późniejszego zarządzania lokalami.

Jednak jego potencjalne korzyści wykraczają daleko poza sam sektor budowlany.

Dostępne mieszkania ułatwiają mobilność pracowników, pomagają młodym ludziom w usamodzielnianiu się i zmniejszają presję finansową na gospodarstwa domowe.

Polityka mieszkaniowa nie jest więc wyłącznie elementem polityki społecznej. Jest także jednym z fundamentów rozwoju gospodarczego.

Wielkie inwestycje nie rozwiążą wszystkich problemów

Przed polskim budownictwem stoją ogromne zadania.

Modernizacja infrastruktury kolejowej, rozwój energetyki, inwestycje w bezpieczeństwo państwa, rozbudowa sieci przesyłowych i realizacja dużych przedsięwzięć transportowych mogą stworzyć tysiące zamówień.

Jednak wielkie inwestycje nie są automatycznym lekarstwem na problemy całej branży.

Nie każda firma budująca mieszkania może rozpocząć realizację kontraktów kolejowych czy energetycznych.

Nie każdy lokalny wykonawca posiada kapitał i zaplecze techniczne niezbędne do uczestnictwa w wielomiliardowych projektach.

Istotny jest również sposób organizowania przetargów i podziału zamówień.

Jeżeli zdecydowana większość kontraktów będzie trafiać do największych przedsiębiorstw, mniejsze firmy skorzystają z inwestycyjnego ożywienia przede wszystkim poprzez podwykonawstwo.

A właśnie tam szczególnego znaczenia nabiera terminowość płatności i sprawiedliwy podział ryzyka.

Nie można także zapominać, że rozwój gospodarki wymaga znacznie więcej niż autostrad, elektrowni i nowoczesnych linii kolejowych.

Polska potrzebuje remontów szkół, modernizacji szpitali, budowy mieszkań komunalnych, poprawy efektywności energetycznej budynków i inwestycji w lokalną infrastrukturę.

To również są zamówienia dla budownictwa.

I to takie, których efekty bezpośrednio odczuwają mieszkańcy.

Czy rok 2027 przyniesie poprawę?

Przyszłość branży będzie zależeć przede wszystkim od kilku czynników.

Pierwszym jest tempo uruchamiania inwestycji publicznych. Jeżeli zapowiadane przedsięwzięcia będą sprawnie przechodziły od planowania do realizacji, mogą zwiększyć popyt na usługi budowlane.

Drugim pozostaje dostępność finansowania.

Niższe koszty kredytów mogą sprzyjać inwestycjom przedsiębiorstw i poprawiać zdolność części gospodarstw domowych do zakupu mieszkań.

Nie rozwiążą jednak problemu wysokich cen nieruchomości ani ograniczonej oferty mieszkań dostępnych cenowo.

Trzecim czynnikiem jest stabilność gospodarcza.

Jeżeli przedsiębiorcy będą nadal obawiali się pogorszenia koniunktury, część inwestycji prywatnych może pozostawać wstrzymana.

Czwartym jest sytuacja finansowa samych firm budowlanych.

Nawet przy wzroście liczby zamówień przedsiębiorstwa obciążone zaległościami mogą mieć problemy z finansowaniem nowych projektów.

Dlatego w kolejnych miesiącach szczególnie ważne będzie obserwowanie nie tylko wartości produkcji budowlanej, ale również liczby nowych zamówień, kondycji podwykonawców i skali inwestycji rozpoczynanych przez sektor prywatny oraz samorządy.

Czy zastój w budownictwie zapowiada recesję?

Na obecnym etapie nie ma wystarczających podstaw, aby twierdzić, że Polska wchodzi w recesję.

Dane dotyczące PKB wskazują na kontynuację wzrostu gospodarczego.

Jednak problemy budownictwa mogą być jednym z pierwszych sygnałów słabnącego zainteresowania inwestycjami w części gospodarki.

To szczególnie ważne, ponieważ inwestycje tworzą przyszły potencjał produkcyjny kraju.

Jeśli przedsiębiorstwa zbyt długo ograniczają rozbudowę zakładów, modernizację infrastruktury i zakup nowych technologii, konsekwencje mogą być odczuwalne przez wiele lat.

Budownictwo ma więc znaczenie wykraczające poza bieżące wyniki produkcji.

Kiedy przestajemy budować i modernizować, ograniczamy nie tylko dzisiejszą aktywność gospodarczą. Możemy także osłabiać możliwości rozwoju w przyszłości.

Z drugiej strony obecny wzrost robót inwestycyjnych pokazuje, że część rynku nadal ma potencjał rozwojowy.

Nie mamy zatem obrazu powszechnego załamania, lecz sektora, w którym narastają nierównowagi.

Polska potrzebuje budownictwa, które będzie służyć społeczeństwu

III Kongres Budownictwa Polskiego może stać się okazją do poważnej debaty nad przyszłością jednego z najważniejszych sektorów gospodarki.

Jednak dyskusja nie powinna kończyć się na pytaniu, jak zapewnić przedsiębiorstwom kolejne wielkie kontrakty.

Równie ważne jest to, jakie potrzeby społeczne będą zaspokajane dzięki tym inwestycjom.

Czy powstaną mieszkania, na które będzie stać pracujące rodziny?

Czy samorządy otrzymają środki na budowę szkół, mieszkań komunalnych i modernizację infrastruktury?

Czy mniejsze przedsiębiorstwa będą mogły stabilnie funkcjonować, a pracownicy otrzymają bezpieczne zatrudnienie i godziwe wynagrodzenia?

Czy pieniądze przeznaczane na inwestycje publiczne rzeczywiście przyczynią się do trwałego rozwoju polskiej gospodarki?

To pytania równie ważne jak rentowność kontraktów czy tempo realizacji inwestycji.

Obecna sytuacja pokazuje bowiem fundamentalną sprzeczność.

Polska ma ogromne potrzeby budowlane, tysiące firm gotowych do realizowania inwestycji i miliony obywateli potrzebujących lepszych warunków mieszkaniowych. A jednocześnie znaczna część sektora odczuwa niedobór zamówień i problemy finansowe.

Nie jest to wyłącznie problem koniunktury.

To również pytanie o sposób organizacji inwestycji, strukturę rynku mieszkaniowego i priorytety rozwoju państwa.

Nie wystarczy budować więcej. Trzeba wiedzieć, dla kogo

Polskie budownictwo rzeczywiście jest papierkiem lakmusowym gospodarki. Pokazuje kondycję inwestycji, poziom zaufania przedsiębiorców i odporność firm na gospodarcze wahania.

Jednak odsłania również coś znacznie ważniejszego.

Pokazuje, jak wielka może być różnica między wzrostem gospodarczym a rzeczywistą poprawą warunków życia obywateli.

Można notować wzrost PKB i jednocześnie mieć problemy z inwestycjami.

Można budować tysiące mieszkań i nadal pozostawiać znaczną część społeczeństwa bez możliwości samodzielnego zamieszkania.

Można planować wielomiliardowe projekty infrastrukturalne, podczas gdy lokalne firmy budowlane walczą o przetrwanie.

Nie oznacza to, że wielkie inwestycje są niepotrzebne. Przeciwnie – bez nich trudno wyobrazić sobie dalszą modernizację Polski.

Jednak rozwój gospodarczy nie powinien być oceniany wyłącznie przez wartość realizowanych kontraktów.

Jego miarą powinny być również stabilne miejsca pracy, dostępne mieszkania, sprawna infrastruktura i poprawa jakości życia.

Bo prawdziwym problemem polskiego budownictwa nie jest wyłącznie to, że obecnie buduje mniej, niż mogłoby. Problem polega również na tym, że nawet wtedy, gdy buduje dużo, efekty nie zawsze odpowiadają potrzebom społeczeństwa.

I właśnie dlatego dzisiejszy zastój powinien skłaniać nie tylko do zastanowienia się nad kondycją sektora, ale także nad przyszłym modelem rozwoju polskiej gospodarki.

Ostatecznie najważniejsze pytanie nie brzmi: ile miliardów złotych wydamy na budownictwo?

Brzmi: czy dzięki tym miliardom Polakom będzie się lepiej żyło?

Najnowsze

Chiny zajmują miejsce Rosji w światowej hierarchii. Putin chciał odbudować imperium, ale wzmacnia Pekin?

Chiny zajmują miejsce Rosji w światowej hierarchii. Putin chciał odbudować imperium, ale wzmacnia Pekin?

Rosja, próbując odbudować status światowego mocarstwa poprzez wojnę w Ukrainie, pogłębiła zależność od Chin. Pekin przewyższa Moskwę gospodarczo, technologicznie i handlowo, wzmacnia wpływy w Azji Centralnej oraz konkuruje na rynkach uzbrojenia. Rosja zachowuje znaczenie militarne i nuklearne, lecz traci samodzielność gospodarczą, stając się słabszym partnerem Chin i źródłem zagrożeń dla Polski.

Prezydent chce zablokowania fałszywej strony. A kto obroni zwykłego obywatela po wecie DSA?

Prezydent chce zablokowania fałszywej strony. A kto obroni zwykłego obywatela po wecie DSA?

Fałszywa gala bokserska wykorzystująca wizerunek Karola Nawrockiego uruchomiła reakcję Kancelarii Prezydenta i zgłoszenie do ABW. Ironia jest uderzająca: pięć dni wcześniej prezydent zawetował przepisy wzmacniające walkę z nielegalnymi treściami i oszustwami internetowymi. Choć DSA nadal obowiązuje, zabrakło dodatkowych krajowych narzędzi szybkiej interwencji. Kluczowe pytanie brzmi: czy zwykły obywatel, którego okradziono, oczerniono lub podszyto się pod niego, otrzyma równie skuteczną ochronę? Bez jasnych procedur bezpieczeństwo w sieci pozostanie przywilejem wpływowych.

Młodzi Polacy chcą mieć dzieci, ale nie planują ich teraz. Dlaczego coraz trudniej założyć rodzinę?

Młodzi Polacy chcą mieć dzieci, ale nie planują ich teraz. Dlaczego coraz trudniej założyć rodzinę?

Młodzi Polacy nie odrzucili rodziny — odrzucają życie na krawędzi niepewności. Około 70 proc. bezdzietnych widzi dzieci w idealnym modelu rodziny, lecz tylko 20 proc. planuje rodzicielstwo w ciągu trzech lat. Największymi barierami okazują się brak stabilnego związku, niepewne mieszkanie, osamotnienie i lęk przed przeciążeniem, szczególnie wśród kobiet. Badanie SGH obnaża wygodny mit: dzietności nie podniosą same świadczenia ani moralizatorskie apele. Jeśli państwo chce rodzin, musi najpierw zapewnić mieszkania, stabilną pracę, opiekę i realne bezpieczeństwo.

Xi Jinping spotkał się z prezydentem Rosji Władimirem Putinem

Xi Jinping spotkał się z prezydentem Rosji Władimirem Putinem

Xi Jinping spotkał się 18 listopada w Shenzhen z Władimirem Putinem podczas Nieformalnego Spotkania Przywódców APEC. Przywódcy podkreślili trwałość chińsko-rosyjskiego partnerstwa strategicznego, rozwijanego mimo globalnych napięć, oraz jego znaczenie dla stabilności międzynarodowej. Zadeklarowali pogłębianie współpracy politycznej, gospodarczej, energetycznej, edukacyjnej i kulturalnej, ochronę interesów przedsiębiorstw oraz skuteczne wdrażanie wspólnych ustaleń. Obie strony wyraziły gotowość do zacieśniania koordynacji, wzmacniania wymiany międzyludzkiej i współpracy w regionie Azji i Pacyfiku, a także wspierania budowy wielobiegunowego, sprawiedliwszego ładu globalnego.

Xi Jinping wziął udział w Shenzhen w ceremonii otwarcia Szczytu Liderów Biznesu APEC 2026

Xi Jinping wziął udział w Shenzhen w ceremonii otwarcia Szczytu Liderów Biznesu APEC 2026

18 listopada Xi Jinping otworzył w Shenzhen Szczyt Liderów Biznesu APEC 2026, przedstawiając wizję wspólnego rozwoju regionu Azji i Pacyfiku. W obliczu napięć geopolitycznych, protekcjonizmu i spowolnienia gospodarczego wezwał do obrony pokoju, multilateralizmu, swobodnego handlu oraz stabilnych łańcuchów dostaw. Zaproponował pogłębianie integracji gospodarczej, rozwój innowacji, sztucznej inteligencji i zielonej transformacji, a także inkluzywną współpracę przynoszącą korzyści wszystkim gospodarkom. Podkreślił, że chiński plan pięcioletni otwiera globalnym firmom dostęp do rynku, możliwości technologiczne i bardziej przewidywalne warunki inwestowania dzięki reformom oraz dalszemu otwarciu gospodarki.

Kto zapłacił za bursztynowy tron dla Trumpa? Czy były to pieniądze polskich podatników?

Kto zapłacił za bursztynowy tron dla Trumpa? Czy były to pieniądze polskich podatników?

Sprawa bursztynowego fotela przekazanego Donaldowi Trumpowi budzi pytania o źródło finansowania, koszty wykonania i transportu oraz brak wcześniejszej informacji. Twórca zadeklarował jedynie zwrot minimalnych wydatków, bez podania kwoty. Kancelaria Prezydenta powinna wyjaśnić, kto zapłacił, ile kosztował prezent i dlaczego szczegóły pozostawały nieujawnione.

Sprawdź również