Pan Eugeniusz ma 93 lata. Przyjechał do nas samochodem, bo wciąż jeszcze dorabia usługami transportowymi. Mieszka wraz z córką, jej mężem i trójką wnuków w jednoizbowym lokalu komunalnym na Pradze Południe. Żyją skromnie. Jedno z dzieci ma wodogłowie, chodzi do szkoły specjalnej, a ojciec się nim opiekuje, pobierając za to skromne świadczenie. Matka dzieci urodziła się z porażeniem mózgowym, co spowodowało niedowład prawej ręki i prawej nogi. Mimo to kobieta do niedawna pracowała jako sprzątaczka w centrum handlowym.
Dziadek, chcąc pomóc rodzinie, udał się na Wiatraczną do Ośrodka Pomocy Społecznej, licząc na jakiś zasiłek. Zasiłku nie dostali, mimo doskwierającej im biedy, za to OPS podjął kroki zmierzające do odebrania dzieci córce pana Eugeniusza. Pojawił się kurator sądowy, który jednak ocenił 45-letnią matkę trójki dzieci jako dobrą i wydolną wychowawczo. Również szkoła nie wnosi większych zastrzeżeń. Bywał też u nich dzielnicowy, ale przestał ich odwiedzać, stwierdziwszy, że rodzina jest OK.
Kobietę te wszystkie wizyty przeraziły. A nas w Kancelarii zdumiało, że Ośrodek Pomocy Społecznej nie zrobił nic, by pomóc tej doświadczonej przez los rodzinie. Przeciwnie – podjął starania, by tym ludziom wyrządzić krzywdę.
Dziadek jest pełen skruchy, że chcąc pomóc matce trójki dzieci, narobił tylko szkody, wywołując zagrożenie odebraniem praw rodzicielskich. Jego córka jest za to na niego wściekła.
Kancelaria zrobi natomiast wszystko, by ta pięcioosobowa rodzina mogła żyć w godnych warunkach, zamiast tłoczyć się w jednoizbowym mieszkaniu w pięć osób. Potrzebne będzie też wsparcie materialne, żeby kobieta z niedowładem dwóch kończyn nie musiała dorabiać sprzątaniem, a jej sędziwy ojciec (rocznik 1931) nie musiał wciąż wynajmować się jako kierowca.
Ta rodzina jest nie tylko OK. Mimo kalectwa matki i jednego z dzieci nie załamali rąk – tylko pracują ponad siły, troszczą się o siebie nawzajem i walczą o przetrwanie. Martwi, że jak dotąd, w jednym z najbogatszych miast w Europie, nikt się nimi nie zaopiekował, nikt nie wyciągnął pomocnej dłoni. Ale to się zmieni.
Złe warunki mieszkaniowe bywają przyczyną odbierania dzieci rodzicom. Samorządy wolą umieścić dzieci w pieczy zastępczej, gdzie będą miały dobre warunki, niż poprawić warunki całej kochającej się rodziny.
Chcielibyśmy kiedyś żyć w mieście, gdzie niepełnosprawni, starzy i biedni nie będą musieli być aż tak dzielni jak rodzina pana Eugeniusza. Chcielibyśmy, żeby ta nasza Warszawa stała się miastem opiekuńczym, bo pieniądze tu są. Brakuje tylko serca.
Źródło: Piotr Ikonowicz – Facebook
