**Kraków miał być miejscem spotkań, nie strachu.** Po strzelaninie, w której zginęło co najmniej sześć osób, pozostają pytania, na które politycy nie mogą odpowiadać sloganami. Jak działa kontrola dostępu do broni? Kto dostrzega sygnały radykalizacji i fascynacji przemocą? Dlaczego tak trudno o realną pomoc psychologiczną, zanim dojdzie do tragedii? Zamiast kolejnej wojny na etykiety i partyjne oskarżenia potrzebujemy rzetelnego śledztwa, odpowiedzialności instytucji i publicznej debaty o bezpieczeństwie. Bo jeśli z tej tragedii wyciągniemy tylko polityczne korzyści, ryzykujemy, że podobne pytania powrócą — po kolejnych ofiarach, kiedy będzie już za późno.









