Dzieci wracają do szkoły, a tam czyhać będą na nie nowe przedmioty.A także stare, ale unowocześnione. Politycy Nowej Lewicy zamierzają wprowadzić, a ściślej przywrócić praktyczny wymiar przedmiotowi, nauczanego teraz jako „technika”, lub „zajęcia praktyczno-techniczne”.
Chcą aby wszyscy uczniowie, bez podziału na płcie, mogli uczyć się nie tylko obsługi komputerów i zakazywanych im smartfonów, ale też innych, często już zapomnianych czynności. Takich jak wbijanie gwoździ, wiercenie dziur, a nawet szycia. Przy pomocy prawdziwego młotka, wiertarki, maszyny do szycia. Nawet, coraz częściej znanej jedynie z bajek, igły !
Będą młodzi uczyć się tego w realu, a nie podczas komputerowych gier, przy użyciu jedynie konsoli, komputerów i wideo ekranów.
Bywają jeszcze bardziej radykalne propozycje. Aby absolwenci polskich szkół średniego szczebla zostali wcześniej przeszkoleni też z gotowania pokarmów. Nie tylko zalewania wrzątkiem zupek instant. Także obierania ziemniaków, przygotowywania i wałkowania ciasta, lepienia pierogów, pieczenia wypieków. Mycia garnków i patelni !
A nawet rozpalania ogniska, z wykorzystywaniem prawdziwego drewna i za pomocą tradycyjnych zapałek. Ale ta ostatnia czynność może też być nauczana w planowanym, rozszerzonym wychowaniu obronnym.
Szycia za pomocą igły nauczono mnie jeszcze w XX wieku w Szkole Podstawowej nr 35 w świętej Częstochowie. Dwa lata temu podczas prestiżowej, światowej Konferencji w chińskim Chengdu, pękły mi spodnie. Na nogawce wzdłuż szwu.
Katastrofa! Miałem zaplanowane tam wystąpienie w panelu, na scenie niestety. Nawet gdybym założyłbym nogę na nogę, to nie ukryłbym tego defektu.
Zmiana spodni nie wchodziła w grę, bo mój hotel był położony daleko, a dojazd tam totalne, jak to w Chinach często bywa, zakorkowany.
Chińscy organizatorzy Konferencji szybko powołali sztab antykryzysowy. Po kilkunastu minutach znaleźli w gmachu Kongresu tradycyjną igłę z nitką. Gorzej było z osobą potrafiącą jej użyć. Nikt z grona kilkudziesięciu młodych wolontariuszy opiekujących się zagranicznymi delegacji nie znał tej sztuki.
W efekcie intensywnych poszukiwań zidentyfikowano panią sprzątaczkę, która ponoć to też potrafiła. Rozpoczęły się jej poszukiwania w gigantycznym Centrum Konferencyjnym.
Kiedy zaproponowałem, że sam sobie to zszyję, organizatorzy gromko zaprotestowali. Nie wypadało, aby gość, traktowany jak VIP, zszywał swoje gacie. Zapewne też nie uwierzono mi, że zrobię to bez widocznego uszkodzenia spodni. Kompromitującego też ich jako gospodarzy i organizatorów.
Uparłem się. W toalecie dla matki z dziećmi, na przewijaku, szyłem wytrwale, korzystając z zdobytych w SZP nr 35 umiejętności.
Kiedy stamtąd wyszedłem, wielu chciało zobaczyć jak mi ten szew wyszedł. Zwłaszcza, że w Chinach obieg informacji jest niezwykle szybki. Od razu rozeszło się, że gościowi z Europy pękły spodnie, jak w filmowej komedii.
Po wystąpieniu w panelu dostałem stosowne brawa. Ale potem, zwłaszcza w czasie dalszego tygodniowego pobytu kulturalno- turystycznego, wszyscy międzynarodowi goście, towarzyszący i goszczący nas Chińczycy, identyfikowali mnie jako faceta, który umie zszyć igłą pęknięte spodnie.
Ech, Polacy, kręcili głowami z podziwu, czegoż to oni nie potrafią !
Parlamentarzyści z PSL zapowiadają wprowadzenie innego przedmiotu do polskich szkół. Zwanego „Wychowaniem patriotycznym”. Dzięki niemu przyszli obywatele przyszłej Polski będą kończyć edukację ze świadectwem patriotyzmu. Może takim z biało-czerwonym paskiem?
Kiedy dyskutujemy o obowiązkowych kursach szycia dla wszystkich uczniów, to spór jest na poziomie potrzeby takich zajęć. Są ich zwolennicy i przeciwnicy. Kiedy zgodzimy się już, że szycia wszystkich uczyć trzeba, to dalszych sporów nie ma. Nie ma kłótni czy uczniowie mają uczyć się szycia zaczynając je z prawa do lewa, czy szyć trzeba z lewa do prawa. Nie będzie kłótni czy zszywać nogawkę krzyżykami czy na okrętkę ?
Inaczej jest w przypadku „Wychowania patriotycznego”. Wszyscy dyskutujący zgadzają się, że taki przedmiot powinien, a nawet być musi.
Argumenty też są bezdyskusyjne. Bo przecież Polska rośnie nam w siłę, a polscy ludzie żyją coraz dostatniej. Bo z roku na rok Polacy są coraz bardziej dumni z rosnącej w siłę Polski i swego dostatku. Pragną też, aby polską siłę i dostatek dostrzegli wszyscy ludzie na świecie. Zaczęli oddawać Polsce i Polakom należny im szacunek.
Na tym kończy się ogólnopolska zgoda. Spory, kłótnie, a nawet plugawiące adwersarzy hejty, zaczynają się kiedy patriotycznie usposobieni Polacy pragną zdefiniować czym jest polski patriotyzm.
Jak wyglądać powinien wzorzec Polaka -Patrioty.
Minimaliści uważają, że polski patriota to ten, który uczciwie płaci w Polsce podatki. Pracuje dla Polski efektywnie, ciężko nawet. Za swą pracę dla Polski nie oczekuje wielkich apanaży i nagród. Nie wypina spracowanej piersi do orderów.
Maksymaliści zgadzają się z wzorcem minimalistów, ale dodają inne, niezbędne patriotycznie atrybuty. Bo polski patriota walczy też w obronie Polski, kiedy wróg podstępnie ją napadnie. Gotowy jest oddać swe życie w jej obronie.
Nie zawsze jednak wróg napada Polskę militarnie. Zwykle krytykuje ją i wyszydza. Dlatego polski patriota winien stale walczyć o dobro Polski i dbać o jej promocję.
Ale kiedy zaczynamy debatę jak powinno się Polskę promować, wchodzimy na pole minowe sporów. Bo jedni chcą wszystko pomalować na biało- czerwono barwy, za publiczne pieniądze rzecz jasna. Inni pragną dzieł wielkich, Polskę sławiących. Mogą być nimi złote medale na igrzyskach, albo giga figury, jak Matka Boska w Konotopiu.
Medalu dla Polski jeszcze nie zdobyłem, świętej figury nie ufundowałem. Za to dzięki nauce w SZP nr 35 w Częstochowie rozsławiłem Polskę w kilku wielomilionowych chińskich prowincjach i reprezentacjach kilkunastu państw.
Walcząc o Polskę zacznijmy od zszywania naszych gaci. A potem wszystkiego co nam jeszcze pękło.
