Holoubek. Trzeba mieć pogląd na świat

23 kwi 2023

W związku z setną rocznicą urodzin wybitnego aktora, reżysera, dyrektora teatrów Gustawa Holoubka w Pałacu Czapskich w Warszawie w poniedziałek otwarto wystawę „Holoubek. Trzeba mieć pogląd na świat”. Ekspozycję przygotowały Instytut Teatralny i Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie.

„Główną część wystawy tworzą wybrane zdjęcia z największych ról Holoubka grane w teatrze na przestrzeni pięciu dekad. Obok zdjęć cytujemy fragmenty opisów jego kreacji pióra historyków, krytyków i pisarzy, m.in. Zbigniewa Raszewskiego, wiernie towarzyszących drodze twórczej artysty” – czytamy w informacji. Na wystawie umieszczone zostaną również fragmenty nagranych ról Holoubka prezentujących jego specyficzną sztukę słowa.

Jak przypomniano, „21 kwietnia minie setna rocznica urodzin Gustawa Holoubka (1923–2008), jednego z najwybitniejszych aktorów polskich drugiej połowy XX w., który jedną rolą – Gustawa-Konrada w „Dziadach” Adama Mickiewicza (1967) i interpretacją Wielkiej Improwizacji zapisał się na trwałe w historii polskiego teatru i legendzie polskiej kultury”.

„Holoubek w końcu lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku zaproponował zupełnie nowy model aktorstwa: podporządkował je swojemu sposobowi bycia i osobowości. Z czasem jego sława zamieniła się w mit: stał się kimś więcej niż tylko komediantem – przedstawicielem inteligencji wplątanym w historię drugiej połowy XX w.” – czytamy w informacji o wystawie.

Jak zaznaczono, Holoubek kultywował w swojej pracy słowo. „Mowa jest głównym środkiem wyrazu i nie zastąpią jej żadne eksperymenty” – podkreślał. Jego styl mówienia nosił znamiona indywidualne, w charakterystyczny sposób przedłużał głoski na końcu wyrazów, zaskakująco pauzował, budując niedomówienia; zawieszenia myśli podbijał szczególnym „złamaniem” rytmu” – napisano o artyście. Kuratorem wystawy, której wernisaż odbędzie się 24 kwietnia o godz. 18, jest Michał Smolis.

Ekspozycja czynna będzie w Pałacu Czapskich (Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, Galeria-1, ul. Krakowskie Przedmieście 5) do 21 maja. Wstęp jest bezpłatny.

pau/pap

Najnowsze

Sprawdź również

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Niemal na początku Janina Duszejko znajduje trupa Wielkiej Stopy. To jej sąsiad, nicdobrego, kłusownik i pijak, zadławił się kością. Ale Duszejko wierzy, że to sprawiedliwa zemsta saren, z którymi zmarły toczył nierówną walkę. W powietrzu wisi kryminał, zjawia się...

I po Prałacie

I po Prałacie

Prałata (sztukę w Teatrze Telewizji) dobrze się oglądało. Choć tak naprawdę głównym bohaterem sztuki był „diabeł”. Ale przecież wiemy, że diabłów nie ma, a prałaci, biskupi, kardynałowie, proboszczowie są. Niestety, można by powiedzieć. Jak w starym, podobno,...

Lalka dla kujonów

Lalka dla kujonów

Podczas minionych świąt wyświetlono w telewizji Lalkę Wojciecha Hasa. Cóż to za film – imponujący zmysłowymi obrazami, walczących ze sobą, który kadr bardziej wyrazisty, który silniej oddziałuje na zmysły, bo co drugi jak martwa natura. Przejmujące widoki biedy...

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Temat Państwowych Gospodarstw Rolnych od dawna pojawia się zaledwie incydentalnie w debatach. W zasadzie wyłącznie jako jeden z elementów dyskusji o transformacji (co samo w sobie jest niestety kwestią już dość niszową). Bardzo rzadko ktoś zajmuje się PGR-ami jako...

Dalejże, na Krzyżaka

Dalejże, na Krzyżaka

„Krzyżacy” Jana Klaty, spektakl zrealizowany w Olsztynie na jubileusz teatru, ekscytuje: śmieszy i wzrusza, nie pozostawia widza obojętnym. To poważny atut, zwłaszcza że mamy do czynienia z ucukrowaną lekturą, która tym razem wcale na szkolną piłę nie wygląda. Kiedy...

Nie ma już wysp szczęśliwych

Nie ma już wysp szczęśliwych

Dorota Masłowska od lat opisuje rozczarowanie, jakie przyniósł neokapitalizm, jak odcisnął się w życiorysach warszawiaków, daremnie poszukujących szczęścia, błądzących w gorączce za rajem, którego wiąż nie znajdują. Tak jest co najmniej od czasu, gdy powstał jej...

Kościół jest miłością

Kościół jest miłością

To zdanie utkwiło mi w głowie po spektaklu Złe wychowanie Teatru im Jaracza z Olsztyna. Co prawda kanoniczna teza głosi, że to bóg jest miłością, ale różnica między bogiem a kościołem jest taka, że kościół jest… Jest też teatr, nie tylko w Olsztynie, ale ten...