Jane Birkin (1946-2023)

18 lip 2023

W wieku 76 lat zmarła Jane Birkin, brytyjska aktorka i piosenkarka, znana m.in. z filmów „Śmierć na Nilu”, „Zło czai się wszędzie” oraz „Powiększenie”. O śmierci artystki poinformowały w niedzielę francuskie media.

Jane Mallory Birkin urodziła się 14 grudnia 1946 r. w Londynie. Zadebiutowała w 1965 r. rolą dziewczyny na motorowerze w komedii Richarda Lestera „Sposób na kobiety”. Przełomem w jej karierze okazał się występ w roli jednej z modelek fotografowanych przez głównego bohatera (David Hemmings) w dramacie Michelangela Antonioniego „Powiększenie” (1966 r.).

W 1968 r. wyjechała do Francji, starając się o główną rolę w „Sloganie”, którą otrzymała, mimo że nie znała języka francuskiego. Na planie satyrycznego melodramatu poznała starszego od siebie o 18 lat francuskiego piosenkarza Serge’a Gainsbourg. W 1969 r. zaśpiewali razem skandalizującą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”.

Piosenka – napisana przez Gainsbourga z myślą o Brigitte Bardot – została zakazana w stacjach radiowych we Włoszech, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii ze względu na otwarcie poruszane w niej kwestie erotyczne. Birkin i Gainsbourg stali się jedną z najsłynniejszych par Paryża, wzbudzającą kontrowersje i oskarżaną o obrazę przyzwoitości. Kolorowa prasa prześcigała się w doniesieniach o kolejnych wypadach pary do paryskich klubów nocnych.

Choć związek rozpadł się w latach 80., Birkin i Gainsbourg nie przestali współpracować na polu muzycznym. Pieśniarz pisał utwory na kolejne albumy angielskiej aktorki, a ona występowała w jego filmach, niezbyt chwalonych przez krytyków. Przyjaźnili się do śmierci Gainsbourga w 1991 r., a Birkin śpiewała jego piosenki. Zagrała w ponad 80 filmach, m.in. w „Gdyby Don Juan był kobietą” (1973 r.), „Śmierć na Nilu” (1978 r.), „Zło czai się wszędzie” (1982 r.). Była trzykrotnie nominowana do nagrody Cezara – w 1985 r. za główną rolę w „La Pirate”, w 1987 r. za główną rolę w filmie „Kobieta mego życia” i w 1992 r. za drugoplanową rolę w „Pięknej złośnicy”.

Wydała 15 albumów, śpiewając charakterystycznym, nieco dziecięcym głosem, przypominającym szept, z ciągle wyraźnym angielskim akcentem. Artystka ma trzy córki: Kate Barry (zmarła w 2013 r.), Charlotte Gainsbourg i Lou Doillon. Jane w ostatnich latach udzielała się również charytatywnie. Odwiedzała kraje trzeciego świata i wspomagała organizacje na rzecz ofiar AIDS.

W 2021 r. ukazał się dokument o Birkin – „Jane by Charlotte”, wyreżyserowany przez jej córkę Charlotte Gainsbourg. Gainsbourg wyznała, że „potrzebowała kamery, żeby powiedzieć mamie kocham cię”. „Ten film nie zmienił naszej relacji, ale pozostawił w nas ślad” – powiedziała Gainsbourg, której dokument zaprezentowano w sekcji Cannes Premiere 74. festiwalu w Cannes.

O śmierci Jane Birkin poinformowała gazeta „Le Parisien” i telewizja BFM, powołując się na bliskich 76-letniej artystki. Ciało Brytyjki znaleziono w jej domu w Paryżu. 

BN/pap

Najnowsze

Sprawdź również

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Niemal na początku Janina Duszejko znajduje trupa Wielkiej Stopy. To jej sąsiad, nicdobrego, kłusownik i pijak, zadławił się kością. Ale Duszejko wierzy, że to sprawiedliwa zemsta saren, z którymi zmarły toczył nierówną walkę. W powietrzu wisi kryminał, zjawia się...

I po Prałacie

I po Prałacie

Prałata (sztukę w Teatrze Telewizji) dobrze się oglądało. Choć tak naprawdę głównym bohaterem sztuki był „diabeł”. Ale przecież wiemy, że diabłów nie ma, a prałaci, biskupi, kardynałowie, proboszczowie są. Niestety, można by powiedzieć. Jak w starym, podobno,...

Lalka dla kujonów

Lalka dla kujonów

Podczas minionych świąt wyświetlono w telewizji Lalkę Wojciecha Hasa. Cóż to za film – imponujący zmysłowymi obrazami, walczących ze sobą, który kadr bardziej wyrazisty, który silniej oddziałuje na zmysły, bo co drugi jak martwa natura. Przejmujące widoki biedy...

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Temat Państwowych Gospodarstw Rolnych od dawna pojawia się zaledwie incydentalnie w debatach. W zasadzie wyłącznie jako jeden z elementów dyskusji o transformacji (co samo w sobie jest niestety kwestią już dość niszową). Bardzo rzadko ktoś zajmuje się PGR-ami jako...

Dalejże, na Krzyżaka

Dalejże, na Krzyżaka

„Krzyżacy” Jana Klaty, spektakl zrealizowany w Olsztynie na jubileusz teatru, ekscytuje: śmieszy i wzrusza, nie pozostawia widza obojętnym. To poważny atut, zwłaszcza że mamy do czynienia z ucukrowaną lekturą, która tym razem wcale na szkolną piłę nie wygląda. Kiedy...

Nie ma już wysp szczęśliwych

Nie ma już wysp szczęśliwych

Dorota Masłowska od lat opisuje rozczarowanie, jakie przyniósł neokapitalizm, jak odcisnął się w życiorysach warszawiaków, daremnie poszukujących szczęścia, błądzących w gorączce za rajem, którego wiąż nie znajdują. Tak jest co najmniej od czasu, gdy powstał jej...

Kościół jest miłością

Kościół jest miłością

To zdanie utkwiło mi w głowie po spektaklu Złe wychowanie Teatru im Jaracza z Olsztyna. Co prawda kanoniczna teza głosi, że to bóg jest miłością, ale różnica między bogiem a kościołem jest taka, że kościół jest… Jest też teatr, nie tylko w Olsztynie, ale ten...