Porozmawiajmy o mediach

W państwach demokratycznych siła mediów jest tak wielka, że mogą one kształtować społeczeństwo i politykę. Poza tym spełniają funkcję kontrolną pozostałych trzech władz, aby nie dochodziło do nadużyć i korupcji. Tak sądzono do tej pory.

Jednak im dłużej obserwować sytuację w przestrzeni masowej komunikacji, tym bardziej rzuca się w oczy uzależnienie mediów od wielkiego kapitału, zblatowanie świata żurnalistyki i polityki, uzależnienie dziennikarstwa od interesów możnych tego świata. Powiązania polityki, biznesu i masowej komunikacji medialnej sprawiły, że zasada „otwartych drzwi” między biznesem i polityką działa dziś też w wymiarze medialnym. Media stały się nie tyle czwartą władzą w formie kontrolnej, a władzą stojącą na straży interesów właścicieli najszerzej pojętego kapitału.

Kolejnym niebezpiecznym aspektem działań dzisiejszych mediów są nachalne próby narzucania jednolitej wizji złożonej, rzeczywistości pełnej konfliktów, sprzecznych interesów, przeciwstawnych dążeń. Zgodnie z kanonami wolności, demokracji i swobody słowa ta cała złożona rzeczywistość powinna być prezentowana jak najdokładniej. Czy dziś tak jest? Naszym zdaniem nie. Zamiast tego współczesne środki przekazywania informacji, przy użyciu najnowszych technologii, pozwalają na urabiania mentalności pojedynczych ludzi i całych zbiorowości na skalę nieosiągalną dla XX-wiecznych totalitaryzmów, przy użyciu dużo subtelniejszych środków. Różni aktorzy nie ustają dziś w staraniach, by wdrukowywać w ludzkie umysły określone klisze, które decydują o ich spojrzeniu na świat, manipulują ich wyborami i przekonaniami. Na to nakłada się kult rozrywki i zabawy jako sposobu na życie. Biznes rozrywkowy to przecież bardzo ważna część przedsiębiorczości. Infantylizacja i banalizacja rzeczywistości pomagają sprawować rząd dusz.

O tych problemach chcemy dyskutować 29 stycznia w ramach comiesięcznej dyskusji. Zapraszamy na debatę we Wrocławiu (będzie również transmisja na profilu Strajk.eu na Facebooku). To jest esencja demokracji i wolności.

Dokąd popłynie Brytania?

Pojedynek Jeremy’ego Corbyna i Borisa Johnsona był bardzo ważną konfrontacją. Spotkały się dwa rodzaje polityki oraz dwie wizje państwa.

19 listopada miała miejsce debata liderów dwóch najważniejszych partii brytyjskich – Partii Pracy i Partii Konserwatywnej. Debata miała miejsce w Salford w Greater Manchester.
Wizję na żywo gwarantowała stacja ITV News, jest to fakt wart odzwierciedlenia ze względu na to, że media brytyjskie są niezwykle spolaryzowane, chyba nawet bardziej niż w Polsce. Kolejną ważną rzeczą była struktura debaty: prowadziła ją Julia Etchingham, lecz pytania zadawali ludzie z różnych klas, regionów i różnej płci, również byli to wyborcy różnych partii.
Część pytań padała prosto z widowni, część została wcześniej wysłana do stacji telewizyjne, te czytała prowadząca. Dotyczyły one oczywiście Brexitu oraz dalszych losów unii spajającej Anglię, Walię. Szkocję oraz północną część Irlandii, jednolitych finansów Wielkiej Brytanii oraz jednych służb publiczny (tutaj mowa była głównie o edukacji oraz NHS). Mowa była również przez chwilę o ustroju Wielkiej Brytanii, który jest nie do tknięcia według Johnsona, natomiast Corbyn stwierdził, że potrzebuje on naprawy.

Corbyn merytoryczny

Dowiedzieliśmy się również, co Corbyn czy Johnson kupiliby sobie na święta. Lider Labour kupiłby oponentowi powieść Dickensa „Opowieść wigilijna”, by ten zobaczył, jakim skąpcem był Ebenezer Scrooge. Premier Johnson natomiast, we właściwym sobie stylu, podarowałby egzemplarz swojego „Brexit deal”.
Debata była więc nie tylko pokazem wizji stojących za liderami, ale też osobowości, szczególnie humoru oraz charyzmy. To też istotne w momencie, w którym padają pytania o to, jak obywatele i obywatelki mogą zaufać politykom w momencie tak wielkiej polaryzacji, która wzmacniana jest przez obie partie. Wynika to z samej istoty polityki, lecz pod względem chamskich zagrywek przodują w niej Torysi.

Johnson demagogiczny

Dowodzi tego między innymi akcja mająca miejsce w czasie debaty. Twitterowy serwis prasowy Torysów na czas debaty zmienił nazwę, jak i logo na „factcheckUK”, co upodobniło go do jednego z serwisów weryfikujących tezy i pomysły polityków. Nie powinno to dziwić: lider tej partii jest wprost dzieckiem epoki prawicowego populizmu. Ostatnio zresztą porównał on Corbyna do Stalina, w kontekście podejścia do zamożniejszej części społeczeństwa.
Krzykliwym i arogancki premier podczas debaty potrafił dziesiątki razy skręcać w stronę Brexitu, praktycznie przy każdej kwestii. Nawet we wspomnianym humorystycznym „świątecznym” momencie musiał eksponować swoje ego. Był non stop upominany przez prowadzącą, co i tak mu kompletnie nie przeszkadzało, nie raz musiała ona na niego podnieść głos, ale on miał to wprost za nic.
Za nic miał też prawdę, rzucając fake newsami, m. in. twierdząc, że Labour już ustaliła koalicję ze Szkocką Partią Narodową. To kłamstwo było szczególnie dobrze dobrane, ponieważ taka koalicja wiązałaby się z kolejnym referendum niepodległościowym.

Leave lub Remain

Johnson jest w końcu niezwykle energicznym i niezmordowanym medialnym potworkiem, którym media od lat podbijały sobie oglądalność telewizyjną czy prasową sprzedaż. W konfrontacji z nim Jeremy Corbyn zaprezentował się zdecydowanie jako osoba dążąca do narodowego konsensusu ponad wszystko.
Szczególnie w sprawie Brexitu. Niestety nie udało mu się obronić retorycznym chwytem pozycji Partii Pracy, która uważa, że najlepszym wyjściem dla kraju byłyby kolejne negocjacje oraz nowe referendum za około pół roku, w którym to Brytyjczycy zdecydowaliby znów: Leave lub Remain.
Nie był on również w stanie zadeklarować się, za czym opowie się jego partia. Mimo to robił wrażenie na tyle dobre, że dziennikarze po debacie mogli twierdzić, że Corbyn kieruje się interesem wspólnym obywateli i obywatelek, a nie egotyczną strategią, którą wyznaje Johnson.
Pod względem charakteru brakowało Corbynowi humoru, prezencji oraz charyzmy, co szczególnie widać było w kwestii Brexitu. Tyrady Johnsona wgniatały go w mantrę powtarzania stanowiska Labour, a wrażenie to pogłębiały w jego przekrzywione okulary i trochę stetryczała dynamika ciała.

Emocje rzadzą

Jednak w kwestiach programowych Corbyn przodował. Potrafił on stworzyć spójną wizję państwa dobrobytu, od NHS po edukację oraz służby publiczne, czy też skrócenie tygodnia pracy do czterech dni. Johnson pod względem programowym nie miał do zaoferowania niczego: albo Brexit albo standardowa demagogia dotycząca gospodarki, którą opinia publiczna już dawno sfalsyfikowała. Bez zmian finansowych, między innymi bez podwyżki podatku korporacyjnego, nie można kompleksowo usprawnić funkcjonowania państwa.
Niestety to prymitywne emocje rządzą brytyjską polityką, co widać szczególnie od kilku Brexitowych lat, nie rządzi nią merytoryka. W niej królują laburzyści, Corbyn świetnie to wykorzystał. Program został jasno i ściśle przedstawiony. Lecz viralowy fakt tego, że Corbyn dziewięć razy nie odpowiedział na pytanie „leave or remain?”, może być szczególnie ważny. Co Johnson, człowiek brukowych mediów, fake newsów i demagogii doskonale wiedział.

Timmermans w Warszawie

Wiceszef Komisji Europejskiej przyjechał do Warszawy, aby przeciągnąć na swoją stronę jak największą część polskiej lewicy.

Odpowiedzialny w Komisji Europejskiej m.in. za rządy prawa we Wspólnocie Frans Timmermans spędził niedzielę (7 kwietnia) w Warszawie, gdzie spotkał się m.in. z kierownictwem Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
Według rzeczniczki Anny Marii Żukowskiej rozmowa Timmermansa z przewodniczącym Włodzimierzem Czarzastym dotyczyła praworządności, planowanej polityki ugrupownaia europejskich socjalistów, kampanii wyborczej do PE, a także wspólnej polityki w ramach frakcji Socjalistów i Demokratów w PE. Mowa była również o szczegółach planowanego przez wiceszefa KE wsparcia dla kandydatek i kandydatów Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
Dla Timmermansa liczy się teraz każdy głos w europarlamencie, ubiega się o jedno z najważniejszych stanowisk w Brukseli (interesuje go funkcja szefa KE, ale też szefa europarlamentu, Rady Europejskiej lub wysokiego przedstawiciela ds. zagranicznych).

Przeciwko mowie nienawiści!

„W moim kraju palą tęczę jak kiedyś ludzi w stodole; hejt nasz polski powszedni jak chleb, jak obiad na stole; Czego nie zniszczyli Hitler, Stalin; Czego Zomo pałą nie zajebało; Czego nie dopalił oświęcimski piec; Polskiej nienawiści zeżre wściekły pies” tymi słowami rozpoczyna się piosenka Marii Peszek pt. Modern Holocaust, która już w 2016 roku zwracała uwagę na wzrost mowy nienawiści w przestrzeni publicznej. Co roku podczas tzw. Marszu Niepodległości jesteśmy świadkami popisów przemocy symbolicznej oraz nienawistnych haseł, które wprost skierowane są do ludzi lewicy, mniejszości etnicznych i seksualnych. Również liberalny mainstream nie jest wolny od haseł odwołujących się do podobnych praktyk. Czym jest bowiem nawoływanie Radosława Sikorskiego do „dorżnięcia watahy” czy też nazywanie przez Donalda Tuska wyborczyń Prawa i Sprawiedliwości „moherowymi beretami”? Nie bez winy są także politycy Prawa i Sprawiedliwości, którzy przypinają łatki „zdradzieckich mord” i „złodziei” swoim przeciwnikom politycznym.
Temperatura politycznego sporu przekłada się na realne akty przemocy. Zabójstwo Marak Rosiaka, pracownika biura poselskiego PiS w Łodzi w 2010 roku na chwilę otrzeźwiło polityków. Przez moment politycy przestali się atakować, język debaty publicznej zelżał. Po paru dniach wszystko wróciło do „normy”, a politycy tak PO jak i PiS wrócili do uprawiania wojny polsko-polskiej.
Szok i przerażenie związane z zabójstwem prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza podczas finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w styczniu 2019 roku było zapewne dla nas wszystkich czymś niezwykle dojmującym. Oto w świetle kamer uzbrojony w nóż napastnik dokonuje morderstwa na włodarzu Gdańska. Znów wszyscy zadaliśmy sobie pytanie o znaczenie słów, oskarżeń, nienawiści słownej, która przeradza się z zbrodnię. By przeciwdziałać podobnym zbrodniom w przyszłości trzeba działać, reagować i edukować. Taką rolę mają fundacje polityczne, których zadaniem jest współprowadzić debatę publiczną na w sprawach absolutnie kluczowych dla jakości demokracji. Reagując na to co wydarzyło się w ostatnich latach Centrum im. Ignacego Daszyńskiego wraz z Fundacją im. Friedricha Eberta organizują w nadchodzącą środę 3 kwietnia o godzinie 17:30 dyskusję otwartą pt. „Mowa nienawiści i agresja w życiu publicznym”, która odbędzie się w Gdańsku w Cafe Oficyna przy ul. Chlebnickiej 24/25. O tym skąd biorą się te niebezpieczne zjawiska oraz jak im przeciwdziałać dyskutować będą: dr hab. Małgorzata Niewiadomska-Cudak, dr Łukasz Cora oraz red. Dorota Sobieniecka-Kańska, zaś prowadzenie całości wydarzenia przypadnie koordynatorom Centrum im. Ignacego Daszyńskiego w Gdańsku: dr Magdzie Leszczynie-Rzucidło oraz dr Tomaszowi Bojarowi-Fijałkowskiemu. Zapraszamy do udziału w naszej dyskusji czytelniczki i czytelników „Trybuny”.

„Lewica. Stare błędy, nowe wyzwania”

Wydana niedawno przez „Muzę” książka znanego amerykańskiego politologa i filozofa polityki Michaela Walzera, związanego przez lata z uniwersytetami Harvarda i Princeton, współtwórcy magazynu „Dissent”, ma ambitny, zachęcający polski tytuł, choć w oryginale jest on skromniejszy i znacznie lepiej oddający treść pracy: ”Polityka zagraniczna Lewicy”. De facto jest to przeredagowany wybór wcześniejszych esejów autora, który wcześniej zajmował się m.in. kwestiami wojen sprawiedliwych i niesprawiedliwych, interwencji humanitarnych, czy związkami między lewicą a religią (zwłaszcza w przypadku islamu).W większości przez pryzmat polityki Stanów Zjednoczonych i to przed dojściem do władzy prezydenta Donalda Trumpa.
Z pewnością książka warta jest lektury i dyskusji. Ta ostatnia odbyła się na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, a moderował ją dr Bartosz Rydliński (UKSW) z udziałem m.in. dr. hab. Marka Greli (Akademia Vistula), pierwszego ambasadora RP przy Unii Europejskiej),dr. hab. Ewy Marciniak (dyr. Instytutu Nauk Politycznych UW) i red. Agaty Szczęśniak (OKO.press).
Zabierający głos prof. Tadeusz Iwiński wskazywał na nietypowość lewicy w USA (np. w porównaniu z lewicą europejską), na nierozróżnianie przez autora lewicy społecznej i politycznej (obie odgrywały zresztą w Stanach znikomą rolę poza okresem wojny w Wietnamie i częściowo w trakcie „Annus mirabilis” 1968 r.), a więc w pewnym sensie nieuchronne koncentrowanie się na lewicy intelektualnej. Prof. Walzer dość często udziela wywiadów i pewne jego spostrzeżenia w nich zawarte są dla dyskutanta bardziej wartościowe niż dłuższe teksty. Przykładem może być jego świeża teza, potwierdzająca się też nad Wisłą, iż „tam, gdzie abdykuje lewica przychodzi populizm”.
Prof. Tadeusz Iwiński za trafne, choć gorzkie, podsumowanie całej pracy uznał taką opinię autora: „Lewicowcy nie są w Stanach Zjednoczonych żadną siłą, a większość z nas nawet sobie nie wyobraża, żeby mogli kiedykolwiek sprawować władzę. Wielu lewicowych intelektualistów żyje w Ameryce jak na emigracji wewnętrznej, nie chcąc się identyfikować ze współobywatelami, uznając każdy przejaw uczuć patriotycznych za niepoprawny politycznie”.

Z czym do Unii

Czy Europa Socjalna może być lekiem na prawicowy populizm? Wszystko wskazuje na to, że przyszły Europarlament będzie posiadał największą w historii reprezentację eurosceptyków.

Już mniej niż 100 dni zostało do wyborów europejskich, które niestety tak w Polsce jak i pozostałych państwach Unii Europejskiej pozostają wydarzeniem politycznym co najwyżej drugiej kategorii. Niska frekwencja, niemrawa kampania, która z reguły schodzi na krajową tematykę, doświadczeni i zasłużeni kandydaci i kandydatki z jednej, z drugiej celebryci tworzący każdorazowo
„nowy rozdział”.

To wszystko od lat cechuje wybory do Parlamentu Europejskiego
– instytucji, która w naszym codziennym życiu odgrywa niezwykle ważną rolę, współtworzy prawo europejskie, do którego następnie muszą wedle zapisów traktatowych dopasować się państwa członkowskie. Parlament Europejski pozostaje także najbardziej demokratyczną i społecznie kontrolowaną częścią całej unijnej machiny. To właśnie przez pracę parlamentarzystów sprawy ważne dla przeciętnych Europejczyków nie tylko mogą ujrzeć światło dzienne, ale dać początek nowej, lepszej jakości społeczno-politycznej Starego Kontynentu. Europarlamentarzyści i europarlamentarzystki odegrali przecież kluczową rolę w ukształtowaniu Europejskiego Filaru Praw Socjalnych, pierwszej poważnej zapowiedzi utworzenia ogólnoeuropejskich standardów polityki społecznej, poprzez m.in. wspieranie sprawiedliwych i sprawnie funkcjonujących rynków pracy oraz systemów opieki społecznej. Z drugiej jednak strony wszystko wskazuje na to, że przyszły Europarlament będzie posiadał największą w historii reprezentację eurosceptyków, którzy Unii nienawidzą, chcą ją zniszczyć, na których tle Jarosław Kaczyński i jego PiS uchodzą za euroentuzjastów. Nie bez winy są w tym europejscy chadecy i socjaldemokraci, przedstawiciele centroprawicy i centrolewicy, którzy na przestrzeni ostatnich lat upodobnili się do siebie, za wszelką cenę unikając sporu wokół spraw fundamentalnych:

W jakiej Europie chcemy żyć?
Czy chcemy więcej państwa dobrobytu, czy może więcej wolnego rynku? Czy zależy nam na ochronie naszego europejskiego stylu życia, czy też za wszelką cenę chcemy podpisać niekorzystne dla nas porozumienie handlowe ze Stanami Zjednoczonymi?
Na te kluczowe pytania europejski mainstream nie potrafił lub nie chciał odpowiedzieć. Nic dziwnego, że wielu z nas, obywateli Unii Europejskiej, nie chce głosować na miałkich, niewyrazistych i sztucznie uśmiechniętych polityków, którzy boją się sporu, będącego naturalną częścią demokracji.
Populiści
z reguły proponują jednak lekarstwo gorsze od choroby. Zamiast wzmacniać świat ludzi pracy, opowiadają się za jeszcze większą deregulacją, w miejsce dyskusji o społecznej odpowiedzialności kapitału wszędzie doszukują się zagrożeń dla narodowej, religijnej i kulturowej suwerenności i niepodległości. Każdy kto wyda się niewystarczająco „prawy” określany jest przed autorytarnych populistów wrogiem narodu i jego nieskazitelnej historii, nawet jeśli ubóstwiani przez populistów „bohaterowie” mają na swoich „patriotycznych” rękach krew cywilów, niewinnych niemowląt i dzieci, matek, ocalałych z Zagłady.

Pytanie
jak walczyć z zagrożeniem europejskiego prawicowego populizmu pozostanie kluczowym do dnia wyborów, które odbędą się 26 maja.
Będziemy starali się znaleźć na nie odpowiedź w nadchodzący piątek 8 marca we Wrocławiu. O godzinie 18:00 w barze Barbara przy ul. Świdnickiej 8b nieopodal Rynku. prof. dr hab. Adam Chmielewski (Zakład Filozofii Społecznej i Politycznej Uniwersytetu Wrocławskiego), prof. UWr dr hab. Anna Pacześniak (Katedra Studiów Europejskich UWr), Robert Kwiatkowski (Rada Dialogu i Porozumienia Lewicy) oraz dr Anna Skrzypek (Fundacja Europejskich Studiów Progresywnych) będą dyskutować z wszystkimi chętnymi o tym, na ile obietnica Europy Socjalnej równych szans i możliwości, standardów opieki zdrowotnej dla wszystkich Europejczyków i Europejek, dostępu do rynku pracy, takich samych praw pracowniczych mogą być skutecznym lekiem na prawicowy populizm. W imieniu Centrum im. Ignacego Daszyńskiego jako współorganizator tej ważnej debaty zapraszam wszystkich czytelników i wszystkie czytelniczki „Trybuny” do wzięcia aktywnego udziału w naszej rozmowie!

Zaproszenie na debatę

Instytut Politologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego,
Fundacja im. Friedricha Eberta

 

zapraszają na debatę

 

„Pomiędzy jubileuszami.
Polityka historyczna w polsko-niemieckiej codzienności”

 

10 grudnia (poniedziałek), godz. 15:00
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego (UKSW)
Warszawa, ul. Wóycickiego 1/3, budynek 23, sala 401

 

Polityka historyczna nabrała szczególnego znaczenia w Polsce po wyborach prezydenckich i parlamentarnych w 2015 roku. Zaczęto wtedy w sposób otwarty mówić, że jest ona ważnym narzędziem polityki wewnętrznej i zagranicznej. Rozpoczęła się realizacja związanych z nią celów. Jaką rolę polityka historyczna odgrywa w politykach prowadzonych przez kraje, w tym przez Polskę i Niemcy? Jakie jej przejawy dotyczą naszego życia codziennego? Czy należy jej się obawiać, czy może wystarczy stworzyć kanon zasad, których przestrzeganie sprawi, że będzie ona polityką prowadzoną w sposób mądry?
Te i wiele innych kwestii poruszymy podczas dyskusji zainspirowanej publikacją Fundacji im. Friedricha Eberta „Pomiędzy jubileuszami. Polityka historyczna w polsko-niemieckiej codzienności”.

Prosimy o potwierdzenie uczestnictwa do dnia 07.12. na adres: biuro@feswar.org.pl lub telefonicznie: +48 22 831 78 61. Liczba miejsc ograniczona.
Organizatorzy zapewniają tłumaczenie symultaniczne polsko-niemieckie.

 

Program:

godz. 15:00 Otwarcie
prof. dr hab. Radosław Zenderowski, dyrektor Instytutu Politologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

godz. 15:10 Wprowadzenie
dr Joanna Andrychowicz-Skrzeba, Fundacja im. Friedricha Eberta w Polsce

godz. 15:20 Historia jako element działań politycznych
dr Manuel Becker, Uniwersytet Reński Fryderyka Wilhelma w Bonn

godz. 15:35 Debata „Pomiędzy jubileuszami. Polityka historyczna w polsko-niemieckiej codzienności”
prof. dr hab. Antoni Dudek, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
dr Maria Kobielska, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie
dr hab. Anna Warakomska , Uniwersytet Warszawski
dr Manuel Becker, Uniwersytet Reński Fryderyka Wilhelma w Bonn

Zaproszenie – Region Koszaliński

Komitet Obrony Lewicowych Tradycji oraz Koszalińskie Porozumienie Lewicy

 

zapraszają mieszkańców Regionu Koszalińskiego
na debatę obywatelską,

 

która odbędzie się w dniu 21 lipca 2018 r. /sobota/ o godz. 12.00
w sali kinowej Koszalińskiej Biblioteki Publicznej przy Placu Polonii 1

 

Tematyka debaty: „Jak zniszczono polską gospodarkę”

 

Gościem honorowym debaty będzie prof. Paweł Bożyk – były doradca ekonomiczny Edwarda Gierka.

 

W przeddzień 22 lipca będzie również okazja przypomnieć prawicy, jak zniszczono Koszalińskie i jak zniszczono koszaliński przemysł elektroniczny

Ludzie PRL-u obudźcie się. Nie jesteście żadnym gorszym sortem. To Wy jesteście solą tej ziemi. To Wy jesteście bohaterami tamtych czasów. Zarówno Wy jak i Wasze dzieci i wnuki możecie być z tego dumni.

 

Serdecznie zapraszamy.

 

Grzegorz Andrzej Niski, sekretarz generalny Unii Pracy.