Nie chce siedzieć

Kruchy rozejm po izraelskich atakach na Gazę nie trwał długo: izraelskie lotnictwo znów bombarduje Strefę, Jest już co najmniej kilkadziesiąt ofiar, w tym całe rodziny po stronie palestyńskiej i jedna osoba lekko ranna po izraelskiej, gdy ruch oporu ripostował wystrzeliwując swe niecelne „rakiety”. Premier Benjamin Netanjahu liczy, że napad na Gazę pozwoli mu zostać u władzy i uniknąć więzienia za przekupstwo i oszustwa.

Tym razem Izraelczycy postanowili celować również w Hamas, który rządzi w Gazie, gdyż w Izraelu rozległa się krytyka rywali Netanjahu, że bombardowania skupiają się na siłach PDI (Palestyńskiego Dżihadu Islamskiego), zamiast iść po całości. Przed samym rozejmem Izraelczycy zrównali z ziemią dom Rasmiego Abu Malhusa, razem z nim, dwiema kobietami i pięciorgiem dzieci. Twierdzili, że to dowódca PDI, co zdementowali Palestyńczycy. W końcu wojsko przyznało, że są „nieoczekiwane” ofiary śmiertelne wśród cywilów.
Napad na Gazę to sprytny ruch polityczny premiera Izraela, któremu nie udało się po wrześniowych wyborach sformować rządzącej koalicji. Miał to być sposób na zachowanie immunitetu i uniknięcie aresztowania jako oskarżonego w kilku sprawach. Jego ostatnia nadzieja to rząd „jedności narodowej”, w którym rządziłby na zmianę ze swoim politycznym konkurentem gen. Bennym Gantzem, który na zlecenie prezydenta próbuje teraz zmontować swoją, niezależną od Netanjahu koalicję rządzącą. Potrzeba do tego choćby częściowego udziału posłów palestyńskich Izraela, do czego Netanjahu nie ma zamiaru dopuścić: wojna usztywni postawy i Gantzowi nie powinno się udać. Wtedy Netanjahu uniknie więzienia, będzie „musiał” rządzić dalej.
W zamkniętej Strefie Gazy ponad połowa populacji nie ma pracy, 90 proc. sklepów zamknięto, bo jest blokada, a 96 proc. wody pitnej nie nadaje się do picia, z powodu zniszczonej kanalizacji – nawet bez bombardowań Strefa jest na krawędzi zapaści. Po ostatnim dużym napadzie na Strefę w 2014 r. (2250 zabitych cywilów, w tym ok. 500 dzieci) władze izraelskie obiecały ulgi w blokadzie, ale nigdy do nich nie doszło. W tym roku, od stycznia do września izraelskie wojsko 54 razy wtargnęło do Strefy, razem z nalotami.

Przełom?

Po ostatnich doniesieniach o wzmożonych ostrzałach cywilnych obiektów w Donbasie i śmierci wielu cywilów, opinia publiczna była przekonana, że konflikt ten rozgorzeje z ponownie.
Sytuacja się jednak zmieniła – pojawiła się nadzieja na pokój.

Martin Sajdik, przedstawiciel OBWE w trójstronnej komisji ds. uregulowania sytuacji na Donbasie oznajmił wieczorem 17 lipca, że strony porozumiały się co do bezterminowego zawieszenia broni. Porozumienie ma zacząć obowiązywać od 21 lipca.
„Mam dobre wiadomości. Dzisiaj strony ustaliły, że potwierdzają pełną determinację co do przerwania ognia od 21 lipca, zaczynając od godziny 00:01 czasu kijowskiego” – oznajmił dziennikarzom w Mińsku, stolicy Białorusi.
Strony, jak zakomunikował Sajdik, zobowiązują się do wstrzymania działań ofensywnych i operacji wywiadowczo-dywersyjnych, otwierania ognia z dowolnej broni, w tym snajperskiej a także dyslokacji ciężkiej broni w zamieszkałych miejscowościach i ich okolicach oraz obiektach infrastrutury miejskiej: szkołach, przedszkolach i szpitalach. Strony porozumienia zobowiązały się również do zapewnienia pełnego i nieskrępowanego dostępu do swoich obiektów specjalnym misjom OBWE na terytorium całej Ukrainy.
Jak podkreślił Sajdik, działania te można było podjąć dzięki spotkaniu w Paryżu doradców szefów rządów „normandzkiej czwórki” (Ukrainy, Francji, Niemiec i Rosji). Sajdik wyraził nadzieje, że spotkanie to ma rzeczywiste znaczenie dla osiągniętego w stolicy Białorusi porozumienia i pozytywnie wpłynie na dalsze prace trójstronnej grupy w Mińsku. Symbolem porozumienia będzie wspólne odbudowanie przez obie zwaśnione strony mostu w Stanicy Ługańskej. Mają w ciągu 10 dni przedstawić OBWE swoje projekty odbudowy do zatwierdzenia i nie wykorzystywać przeprawy do celów wojennych.
Każde porozumienie, każdy krok, który przybliża zakończenie tego krwawego konfliktu, który pochłonął już ponad 10 tysięcy zabitych w tym wiele osób cywilnych, jest warte poparcia. Nawet jeśli przypomnieć, że to nie pierwsza tego typu umowa, a na dodatek zwierzchnik sił zbrojnych Ukrainy Wołodymyr Zelenski, pozostaje w konflikcie z częścią wojskowych (wysocy oficerowie wręcz sabotują jego rozkazy) to jest nadzieja, że ta kolejna umowa o przerwaniu ognia będzie ostatnią. Według doradcy nowego prezydenta Ukrainy Siergieja Szerifa, ekipa polityczna Wołodymyra Zełenskiego ma zamiar doprowadzić do negocjacji z prezydentem Federacji Rosyjskiej Władimirem Putinem. Szerif potwierdził również doniesienia o planowanej odbudowie mostu w Stanicy Ługańskiej. „Pokazujemy swoje kroki – rozgraniczyliśmy wojska w Stanicy Ługańskiej, chcemy zbudować most, wznowiliśmy proces miński. Wszystkimi swoimi działaniami, a także w czasie wystąpień prezydent mówi, że jest gotów do negocjacji” – powiedział.
Wołodymyr Zełenski i Władimir Putin odbyli z inicjatywy ukraińskiej w ubiegłym tygodniu rozmowę telefoniczną. Podczas niej, poz a ustaleniami dotyczącymi negocjacji w „formacie normandzkim”, których efektem stało się uzgodnienie zawieszenia broni, zadeklarowana została m.in. gotowość do wymiany jeńców.
Ta ostatnia kwestia była także omawiana przez prezydenckich doradców państw „formatu normandzkiego” 12 lipca w Paryżu. „Umówiliśmy się, że w ciągu miesiąca zrealizujemy wymianę określonej liczby, jak to nazwaliśmy, naszych jeńców” – ogłosił po spotkaniu zastępca szefa administracji prezydenta Ukrainy Wadym Prystajko, dodając że ustalenia nie wprowadziły ograniczenia liczby oso, które mogłyby w wyniku wymiany wrócić do ojczyzny.