Potworki i powtórki

8 kwi 2022

Smutne wieści Wam dziś z frontu donoszę. Od razu wyjaśniam, nie jest to front obrzydlistwa wojny zafundowanej przez Rosjan Ukraińcom, lecz front kulturalnych starć. Jak wiecie, front to znacznie mi bliższy, na którym wojenki o sukces i uznanie nieustannie toczą twórcy kultury z widzami. Trwają te starcia od wieków wielu, raz jedni sukces odnoszą, raz drudzy klęskę obwieszczają.

Dziś o klęskach pisać mi przychodzi, klęskach twórców dotyczących z którymi, mnie widzowi i słuchaczowi spotkać się zdarzyło. Pierwsze starcie z filmem jest związane. Jak wielu fanów dobrych seriali z niecierpliwością czekałem dnia, kiedy na Netflixie miał się pojawić serial „Krakowskie potwory”. Zapowiadano go w od wielu miesięcy, jako filmową sensację roku, jako unikatowe połączenie legend ze współczesnością, jako serial, który dramaturgią i aktorstwem widza zachwyci. Dodatkowym atutem miał być Kraków, jako miejsce akcji, a jak wiecie, Kraków to ja kocham ponad życie. Całe swoje życie temu miastu oddałem, i oddawać go nadal będę. Przez następnych 100 lat na pewno, czego mi zawsze życzą.
Gdy więc serial do netflixowego streamingu wpuszczono, jeszcze tego samego dnia go dopadłem. Ze smutkiem ten dzień kończyłem. Co tu długo pisać – „Krakowskie potwory” okazały się filmowym potworkiem, wymagającym od widza wyjątkowego poświęcenia, z wkurzeniem połączonego. Jego twórczynie, Kasia Adamik i Olga Chajdas postanowiły zmierzyć się ze słowiańskimi legendami, adaptując je do współczesnego Krakowa w formie lekkiego horroru science – fiction. Grupka studentów medycyny Collegium Medicum, pod wodzą nieco nawiedzonego patologa, profesora Zawadzkiego ( w tej roli Andrzej Chyra) stara się na nowo pojąć dawne legendy. Tak je przypominają, na takie pomysły i wymysły wpadają, takie sceny tym poszukiwaniom towarzyszą, że doprawdy trudno się w tym połapać. No, kupy się to wszystko nie trzyma. Rozedrgany scenariusz, z pogubionymi wątkami, dialogi nie pasujące do rozmów współczesnych studentów ( a znam ten język, gdyż córka studiuje), brak dramaturgicznej logiki. A obiecana promocja mojego Krakowa? Równie fatalnie się prezentuje. Miasto miga w formie teledysku, w z trudem rozpoznawalnych miejscach, w oparach pubowego dymu, nocy i szarości. Brzydki to Kraków, jakże inny od prawdziwego. Co tu długo pisać. Basta! – powiedziałem sobie w połowie trzeciego odcinka, dłużej takiej bzdury oglądać nie będę. Wiem, wiem, wiem – zarzucić mi możecie, że dobry recenzent powinien dzieło całe obejrzeć od początku do końca, by rzetelnie go zrecenzować. Pan Dariusz jednak recenzentem nie jest, tylko nadzwyczaj skromnym felietonistą, a felieton inne prawa ma. Także takie, bym w tej chwili obwieścił światu całemu, że moja córka Alicja, studentka, chciała moje opinie o „Krakowskich potworach” zweryfikować. Poległa na czwartym odcinku. Tato, miałeś rację, oceniła, to nie jest film o naszych problemach. To jakieś brednie są.
W tej sytuacji wyruszyłem na kolejny front kulturalnej wojenki. Tym razem muzycznej. Podobnie, jak na „Krakowskie potwory” oczekiwałem na najnowszą płytę Red Hot Chilli Peppers. Kultowa dla wielu kapela, w której i ja się podkochiwałem ( dwa koncerty zaliczone! ) po wielu latach przerwy wydała nowy album „Unlimited love”. Bardziej niż na inne albumy popularnych „papryczek” czekałem, z powodu takiego, że powrócił do nich po latach rozłąki, najważniejszy ich gitarzysta, John Frusciante. Jak się domyślać możecie, we współczesnych czasach na nowe płyty nie czeka się w sklepach płytowych, tylko w nocy z czwartku na piątek, w streamingu. Znajdziecie tam prawie wszystkie płyty świata. Takiej nocy czekałem na nowy produkt RHCP, punktualnie się pojawił. I co? Zadowolenie pierwsze było że to jest 17 kawałków, czyli mają co światu proponować. Słucham, pierwszej piosenki, słucham drugiej, słucham trzeciej i czwartej. W miarę dobrze było. Grają klasyczne „papryczki”. Z ich feelingiem, z ich rapowym – funkiem, z czadem nawet. Na kolejnych piosenkach poległem. Po kilku utworach ta płyta siada, niewiele się na niej dzieje. Ongiś skandaliści, którzy z wielu obscenicznych zachowań zasłynęli, tak spokornieli, że nudzić zaczęli. Snuje się ta płyta przez kolejne, prawie niczym nie wyróżniające się kawałki. Snuje się w niemal pogrzebowym nastroju. Melodie, owszem ładne, tylko, że do siebie nadzwyczaj podobne. Trudno odróżnić jedną od drugiej. „Papryczki” grają na jedno kopyto, a gdzie ich ongisiejszy czad, gdzie muzyczne innowacje, gdzie wigor, czad, rock i blues. Trzy razy do tej płyty podchodziłem, wysłuchując jej w całości. By w końcu dojść do wniosku, że „papryczki” zwiędły, że niewiele już światu muzycznemu zaproponują, że nawet powrót Johna Frusciante niewiele w tej sprawie zmienił. Że to tylko powtórka z ich muzycznej historii jest. Jeżeli już miałbym w tej sprawie coś pozytywnego do napisania, to piszę: produkcja jest znakomita, brzmi to w słuchawkach znakomicie. Czemu akurat się nie dziwię, gdyż producentem jest osławiony współpracą z wieloma gwiazdami rocka, Bob, nomen omen, Rock.
Po tym, co napisałem, nie musicie już pytać skąd tytuł felietonu Pana Dariusza się wziął. Z życia na kulturalnym, na szczęście, froncie. Pokonałem na nim filmowego potworka i muzyczną powtórkę.
Niewiele dobrych wieści ze sobą dostarczyły. Czyli jest tak jak na prawdziwej wojnie.

Najnowsze

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Cena pokoju. Donbas za NATO, wycofanie wojsk z Polski i Finlandia poza Sojuszem?

Negocjacje pokojowe dotyczą nie tylko przyszłości Ukrainy, lecz całego europejskiego systemu bezpieczeństwa. Rosja żąda ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance, utrzymania Ukrainy poza Sojuszem i możliwych ustępstw innych państw. USA rozważają członkostwo Ukrainy w NATO w zamian za wycofanie z Donbasu. Polska powinna aktywnie bronić swoich interesów.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

Cukrzyca nie kończy się po 26. urodzinach. Polska dopiero teraz naprawia wieloletnią niesprawiedliwość.

W Polsce na cukrzycę choruje ponad trzy miliony osób, a pięć milionów może mieć stan przedcukrzycowy. Tekst wskazuje na nierówności w dostępie do terapii, zwłaszcza ograniczenie refundacji pomp insulinowych do 26. roku życia. Zapowiadane zniesienie limitu od 2027 roku jest krokiem naprzód, lecz potrzebne są także właściwa diagnostyka, wsparcie psychologiczne i powszechna dostępność leczenia.

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Ameryka uziemiona. Tysiące odwołanych lotów i pytania o bezpieczeństwo infrastruktury

Awaria przestarzałych systemów telekomunikacyjnych FAA doprowadziła 13 listopada 2026 roku do czterogodzinnego wstrzymania startów w USA i niemal 10 tysięcy odwołanych lotów. Incydent ujawnił wieloletnie zaniedbania modernizacyjne, mimo wcześniejszych ostrzeżeń GAO. Nie potwierdzono związku z awarią Microsoftu ani cyberataku, jednak wydarzenia podkreślają strategiczne znaczenie odpornej infrastruktury cyfrowej.

Samorząd to nie prywatny folwark. 1506 włodarzy może odejść, a dwukadencyjność rozpala polityczny spór

Samorząd to nie prywatny folwark. 1506 włodarzy może odejść, a dwukadencyjność rozpala polityczny spór

Ponad 1500 samorządowców może stracić możliwość ubiegania się o reelekcję w 2029 roku. Zwolennicy zniesienia limitu przekonują, że władzę powinni rozstrzygać wyborcy, lecz problem sięga głębiej: wieloletnie rządy mogą zamieniać gminy w lokalne układy, gdzie lojalność wypiera kompetencje, a urząd zaczyna przypominać prywatne dziedzictwo. Obywatele częściej popierają ograniczenia niż ich likwidację. Rozsądnym kompromisem mogłyby być trzy kadencje, czyli piętnaście lat. Sama rotacja jednak nie wystarczy bez jawności, niezależnych mediów i realnej kontroli. Samorząd potrzebuje ciągłości, ale nie dożywotnich gospodarzy.

Dzieci oglądają przemoc, patostreamerzy trafiają do Sejmu. Nawrocki wetuje ustawę o ochronie w internecie

Dzieci oglądają przemoc, patostreamerzy trafiają do Sejmu. Nawrocki wetuje ustawę o ochronie w internecie

Polskie dzieci spędzają w internecie niemal pięć godzin dziennie, często stykając się z patostreamingiem, cyberprzemocą i treściami seksualnymi. Autor wskazuje na nieskuteczną ochronę platform, polityczne sprzeczności oraz potrzebę wsparcia szkół i rodziców. Krytykuje prezydenckie weto ustawy cyfrowej, podkreślając konieczność połączenia ochrony dzieci z wolnością słowa.

Wysłannik pokoju. Europa walczy o miejsce przy stole, przy którym rozstrzyga się jej przyszłość

Wysłannik pokoju. Europa walczy o miejsce przy stole, przy którym rozstrzyga się jej przyszłość

Rozmowy USA z Rosją i Ukrainą uwidaczniają brak wspólnego stanowiska Europy wobec wojny. Państwa UE spierają się o wybór wysłannika, podczas gdy Polska domaga się udziału w negocjacjach i ochrony interesów wschodniej flanki. Trwały pokój powinien gwarantować suwerenność Ukrainy, bezpieczeństwo regionu oraz odrzucać politykę stref wpływów.

Sprawdź również

Wielkie granie w innej siedzibie

Wielkie granie w innej siedzibie

Szalone Dni Muzyki znalazły swój dom. Nowe otwarcie spodobało się publiczności. Można się było nieco obawiać, jak tegoroczne Szalone Dni Muzyki odnajdą się i zaklimatyzują w zupełnie nowym miejscu. A przede wszystkim: jak tę zmianę powita publiczność, przyzwyczajona...

MOŻESZ TAK. I TAK TEŻ MOŻESZ!

MOŻESZ TAK. I TAK TEŻ MOŻESZ!

14. Festiwal Kultury bez Barier | 13–18 października 2026 175 wydarzeń. Ponad 20 miast. Spektakle, filmy, koncerty, wystawy, spacery i warsztaty. Od 13 do 18 października po raz czternasty Festiwal Kultury bez Barier pokazuje, że nie ma jednego właściwego sposobu na...